12-09-11

Voorzitter FDW? Enkele beschouwingen.

Karel en Frank.jpgFilip Dewinter zou dus binnen afzienbare tijd afstand doen van het voorzitterschap van de VB-fractie in het Vlaams Parlement. Hij zou zich volop willen wijden aan de campagne voor de komende  lokale verkiezingen in Antwerpen en zou daarna het partijvoorzitterschap ambiëren. Tot daar wat we vorige week in de pers konden lezen.

Enkele beschouwingen en een beredeneerde voorspelling:

1. Op dit ogenblik zijn de fractievoorzitters van Kamer, Senaat, Vlaams parlement én de partijvoorzitter allemaal actieve (de één al meer dan de andere Lachen) leden van de Antwerpse VB-gemeenteraadsfractie. Dat illustreert wel bijna grappig de complete machtsgreep van FDW op de hele partij, maar het is ook niet meer dan dat: een illustratie. Mocht pakweg Bart Laeremans fractieleider in de Senaat zijn in plaats van Anke van Dermeersch zou de complete almacht van FDW daarom niet kleiner worden. FDW weet trouwens zelf ook wel dat Bart Laeremans veel bekwamer is voor die post, en dat zijn kandidate Anke ook daar politiek verder onbetekenend zal zijn, maar dat interesseert hem niet. We hebben dat eens meegemaakt toen Marijke Dillen absoluut naast alle andere posten ook nog eens nationaal ondervoorzitster van de partij moest worden. Who cares dat die mensen er politiek niets mee aanvangen? Wat telt is dat iedereen binnen en buiten de partij opnieuw ziet dat FDW, en hij alleen, baas is.

2. Het is voorzitter Bruno Valkeniers die de hele partij aan FDW gegeven heeft. Het fragiel evenwicht dat er tot medio 2009 was, met een FDW die een grote en vooraanstaande rol speelde maar die minstens nog moest rekening houden met een partijbestuur en diensten die hem niet ondergeschikt waren, is door Bruno Valkeniers systematisch afgebroken. Op elk cruciaal moment koos Valkeniers de kant van FDW: bij de liquidatie eind 2009 van de "opposanten" uit het Partijbestuur, bij de schandalige benoeming van de leden van de Raad van bestuur van de VRT, bij de verdeling van diensten en personeel, bij het buitengooien van de Belfortploeg, het zijn maar enkele voorbeelden uit een lange rij. Valkeniers zal dus niet "afgeslacht" worden, want hij heeft uitgevoerd wat FDW van hem vroeg. Na 2012 zal hij parlementslid mogen blijven.

3. Het ontslag van FDW als fractieleider in het Vlaams Parlement heeft geen enkele politieke betekenis. Hij wordt daar zonder twijfel opgevolgd door Joris Van Hauthem, overigens een zeer bekwame politicus die ik ook als mens zeer waardeer. Maar Joris zal om diverse redenen binnen de fractie niets te zeggen hebben, hij weet dat trouwens zelf - daar zetelen nu omzeggens énkel nog FDW-boys, mensen die hun verkiezing of hoop op herverkiezing aan hem te danken hebben. FDW (fractievoorzitter) en Joris van Hauthem (6de ondervoorzitter van het Vlaams Parlement) verwisselen dus van post. (In een ander scenario zou de switch ook met Marijke Dillen - 2de ondervoorzitter- kunnen gebeuren, maar de zittingen van het Vlaams Parlement zijn in tegenstelling tot die van de Senaat gemediatiseerd en daar is zij niet bijzonder voor geschikt.) Dat maakt geen materieel verschil qua parlementair inkomen maar geeft FDW naar de buitenwereld de handen vrij om de gooi naar het partijvoorzitterschap te doen. Dat is trouwens een fluitje van een cent: Valkeniers heeft bijna alle mensen die kritisch tegenover FDW stonden uit het partijbestuur gelikwideerd. Tenzij FDW het leuk vindt om voor de galerij een nep-concurrent te creëren zal hij de unanieme kandidaat van het PB zijn.

4. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 wordt Valkeniers als partijvoorzitter opgevolgd door FDW. Hij heeft dan eindelijk ook de complete controle op de 11 miljoen euro in de VB-kas. In 2014 wordt FDW Europees Parlementslid en laat hij één van zijn dochters verkiezen tot Vlaams Parlementslid, "want de naam Dewinter moet toch op de lijst staan!". Het Vlaams Belang is de partij van één man geworden en dat kan niet anders dan slecht aflopen. Die man laat regelmatig optekenen dat hij "de weg vrijmaakt voor een nieuwe generatie", maar zodra er iemand zou komen met een eigen mening laat hij die door zijn luitenanten afslachten. En die partij roept luid om Vlaams-nationale eenheid en samenwerking terwijl ze in eigen rangen een likwidatie- en uitsluitpolitiek doorvoerde met een brutaliteit die maar zelden eerder werd gezien.

5. Het Vlaams Belang blijft echter een belangrijke electorale factor want de immigratie- en criminaliteitsproblemen blijven onaanvaardbare proporties aannemen en het beleid blijft laks. Zelfs kiezers die beseffen dat het "nieuwe" Vlaams Belang eerder het speelgoed van één man werd dan een partij die wil wegen op het beleid, hebben voorlopig geen andere keuze - tenzij de N-VA zich ook op dat gebied de komende maanden duidelijker zal profileren.

En mij stemt dit allemaal erg droevig. Maar ik blijf zeggen dat wie zwijgt medeplichtig is. En dat het doel niet alle middelen heiligt want dat sommige middelen het doel besmeuren. (Foto: Juni 1994, Karel Dillen feliciteert mij met mijn verkiezing tot Europees Parlementslid - twee jaar later zou hij me zijn opvolger aan het hoofd van het toenmalige Vlaams Blok maken. Hij was een idealist en een edele man en ik ben trots op het vertrouwen dat in mij had.)


 

07:25 Gepost door Frank Vanhecke in Vlaamsnationale politiek | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |