Frank Vanhecke (www.frankvanhecke.be)

"Al bij al heb ik gelukkig geleefd - het bewogen leven van Marie-Rose Morel". Vierhonderd bladzijden, harde kaft, honderden nooit eerder gepubliceerde illustraties. Vanaf 29 november overal te koop.

Vandaag een jaar geleden belde An-Marie Morel me hier op kantoor in Brussel met de vraag onmiddellijk naar Schoten te komen. Marie-Rose was bij het afhalen van de kinderen aan school onwel geworden. 's Avonds werden bij een hersenscan drie tumoren ontdekt, niet meer opereerbaar, nauwelijks behandelbaar. Enkele dagen later vertrokken we toch nog een week samen op reis. Daarna zou alles zeer snel gaan.

Enkele minuten geleden wisselden Koen Dillen en ikzelf de laatste mails uit met De Standaard-WPG-uitgeverij. Vanaf vandaag is onze biografie van Marie-Rose definitief in druk. Ze verschijnt eind deze maand onder de titel "Al bij al heb ik gelukkig geleefd - het bewogen leven van Marie-Rose Morel". Het wordt ook wat de vorm betreft (400 bladzijden, zeer talrijke illustraties, harde kaft) een hele mooie uitgave, de hommage die Marie-Rose verdient.

De voorbije weken zijn min of meer al onze vrije ogenblikken naar dit boek gegaan. Vanaf nu is er weer wat tijd, ook voor deze bescheiden blog. Er is trouwens wel wat nieuws, ook uit het Europees Parlement. Vanaf morgen meer.

PS De foto toont Marie-Rose op 8 december 2008, bij een protestactie tegen het onverdoofd ritueel slachten van dieren.

Uit het dagboek van Marie-Rose, 20 mei 2009:

"Oké, het was een rotdag. Tot deze ochtend heb ik chemo gehad. Dan om negen uur bestraling en na de middag nog een keer. Maar ondanks alles scheen de zon door de wolken. En die zon kwam van het Biancacentrum in Gasthuisberg, een idyllisch plekje in de buik van het ziekenhuis waar je even kunt vergeten dat je patiënt bent. Genoten heb ik van de heerlijke massage en gelaatsverzorging. Zodra de warme olie en de vaardige handen mijn rug en schouders aanraakten voelde ik het weeë gevoel in mijn maag wegtrekken. Heerlijk! Je kunt je afvragen of het aanbieden van relaxmassages en schoonheidsverzorgingen tot het takenpakket van een ziekenhuis behoort? Ik zeg volmondig ja! Even weg uit de ziekenhuissfeer met de ziekenhuismuren, de ziekenhuiskleuren en de ziekenhuisgeuren, en wegdromen op de magische klanken van Enya. Even vergeten dat we ziek zijn. Wanneer dit alles dan nog gefinancierd wordt door sponsoring is het toch helemaal prachtig. Een initiatief dat navolging verdient."

En nu is het dus zover. Volgende week gaat in Bornem een stuk van die droom van Roos in vervulling en opent het Psychosociaal Oncologisch Welzijnscentrum "A Touch of Rose" de deuren. Woensdagavond is er de officiële opening, donderdag (Dag tegen kanker) is opendeurdag en zondag is er de benefietvoorstelling van het aangrijpende toneelstuk "Wintertulpen".

U leest er alles over op www.atouchofrose.be - zie bij "aktiviteiten".

Enkele dagen geleden mocht dr. Ann-Marie Morel het initiatief toelichten bij de regionale TV Oost-Vlaanderen. U vindt de link hier:

www.tvoost.be/nl/programmas/studio-tv-oost/

Het interview start ongeveer bij minuut 24 van de aflevering van 8/9/2011.

En alvast tot zondag bij "Wintertulpen", 14u CC Ter Dilft in Bornem, kaarten 12 euro ten voordele van "A touch of Rose".

Vandaag zou Marie-Rose 39 jaar geworden zijn. Bij onze trouwfoto in de leefkamer van haar Wouwersnestje staan nu al vele kaarten en berichten van mensen die haar dus nog niet vergeten zijn. En dan moet de post van vandaag nog komen. Ik weet dat er veel verdriet in de wereld is en dat elke dag mensen afscheid moeten nemen van geliefden - maar ik geef ook toe dat het mij troost dat Marie-Rose niet enkel in mijn hart nog leeft.

Samen met Koen Dillen en andere vrienden hebben we de voorbije weken hard gewerkt aan de aan Roos gewijde biografie die in het najaar verschijnt. Ik denk dat het iets héél mooi wordt. En eerder al, half september, opent in Bornem het oncologisch welzijnscentrum "A touch of Rose" - goed dat zus Ann-Marie aantoont dat we niet enkel met ons eigen verdriet bezig zijn maar ook graag helpen iets concreet te verwezenlijken voor andere kankerpatiënten. Niet enkel de opbrengst van haar twee eerste boeken maar ook de integrale opbrengst van haar binnenkort in boekvorm uitgegeven kinderverhaal "Alexander, Marnix en de Burgerwolf" (eerder in 27 wekelijkse afleveringen verschenen in "Dag Allemaal") gaat naar het goede doel.

Vanaf maandag starten terug de normale werkzaamheden van het Europees parlement - dan hernemen we ook deze blog op een meer regelmatige basis. Dank voor uw vriendschap en uw trouw.

Binnenkort opent in Bornem een heus welzijnscentrum voor kankerpatiënten, niet toevallig onder de naam "A touch of Rose". Initiatiefneemster Dr. Ann-Marie Morel realiseert daarmee een wens van haar zus Marie-Rose.

Sinds vandaag is de webstek van het nieuwe centrum bereikbaar, heel warm aan bevolen:

www.atouchofrose.be

Het is de bedoeling dat kankerpatiënten bij "a touch of rose" gratis geholpen worden. Dat kan natuurlijk enkel door de vrijwillige inzet van artsen en verplegend personeel - maar daarnaast zijn er ook veel middelen nodig om de logistiek van het centrum op te starten en draaiende te houden. De opbrengst van Marie-Rose's boeken alleen volstaat uiteraard niet. Daarom plant het centrum op zondag 18 september e.k. een benefiet-opvoering van de monoloog "Wintertulpen" door Marleen Merckx. Ik hoop dat vele vrienden die Marie-Rose nog niet vergeten zijn - en die iets héél moois willen steunen - er die dag zullen zijn.

Concreet: Zondag 18 september 2011, Cultureel Centrum Ter Dilft in Bornem, start 14u. Kaarten aan 12 euro in voorverkoop aan de receptiebalies van de Sint-Jozefsklinieken in Bornem en Willebroek. (Of U doet op mij een beroep voor kaarten, dat kan ook.)

In mijn blogstukje van 8 juni verwees ik naar www.groeienvoorbeginners.be,  de blog van de jonge kankerpatiënt Daan Buckinx die toen in een Keulens ziekenhuis nog tegen kanker vocht. Wie vandaag die webstek bezoekt, ziet als eerste zin zijn post van 3 juni: "Het zal wel duidelijk zijn, maar ik leef nog ".

Alleen, Daan leeft niet meer want hij is vorige zaterdag overleden, 29 jaar jong. In mijn krant verscheen daarover gisteren een heel mooi stuk. Een van de laatste dingen die hij zegde was "Ik heb een heel gelukkig leven gehad, ik ben dankbaar voor alles" - bijna woordelijk ook het laatste wat Marie-Rose ons op haar sterfbed liet optekenen voor haar nawoord bij "Geloof, Hoop en Liefde".

Daan Buckinx en Marie-Rose hadden een paar keer met mekaar gemaild, kankerpatiënten onder mekaar. Daan had zelfs het werkwoord "morellen" uitgevonden, een soort synoniem voor hun beider altijd vrolijk, nooit gebroken, altijd moedig vechten tegen het kankerbeest. Drie weken geleden, op 7 juni, stuurde hij me nog een mail om te zeggen dat hij geweend had om de dood van Marie-Rose, en dat hij "hoopte dat hij me ooit een knuffel kon geven". Vandaag is het onze beurt om te wenen en om zijn familie en vrienden ons heel oprecht en intens medeleven aan te bieden. Vaarwel Daan, we zijn je dankbaar.

Gisterenavond mocht ik in de schitterende kathedraal van Straatsburg het Requiem van Verdi bijwonen, een prachtige vertoning door het koor en orkest van de opera van Brno en het Tjechisch nationaal koor. Heel mooi en heel indrukwekkend, maar de plaats naast mij bleef leeg en ik miste Roos verschrikkelijk. Een jaar geleden, in juni 2010 was ik met haar in Straatsburg toen professor Amant belde dat er iets mis was met haar bloeduitslagen en dat ze best zo snel mogelijk terugkeerde voor een petscan. Inmiddels is het vandaag al vijf maanden geleden dat we trouwden, vier maanden geleden dat ze overleed.

Ik loop met mijn verdriet niet te koop en niemand is trouwens verplicht deze blog te bezien. Maar ik maak van de gelegenheid gebruik om twee andere blogs aan te bevelen:

http://atouchofrose.skynetblogs.be

www.groeienvoorbeginners.be

De eerste blog is die van de mama van Marie-Rose; daar heb ik trouwens ook de bovenstaande foto van Roos met haar dwarsfluit gehaald. De tweede is de heel ontroerende blog van Daan Buckinx, een jonge man die momenteel in Keulen tegen kanker vecht. En die er recht op heeft dat we allemaal een stukje met hem meevechten.

En als toemaatje nog een leuke foto die me zopas toegestuurd werd door een Zandhovense vriend. Marie-Rose ten voeten uit...

17 November 2010, met Jurgen en mezelf, Honduras (foto Koen Dillen). Dit was de beste dag die Marie-Rose de laatste maanden van haar leven nog kende. Ze had die dag nauwelijks pijn en was heel helder, gelukkig met vrienden om zich heen, een halve dag aan een paradijselijk strand. Van die dag heeft Koen Dillen nog filmbeelden waarop Roos stralend aankondigt dat ze het vaste voornemen maakt om met mij te trouwen "nog voor William en Kate gehuwd zijn". Wie was ik om haar tegen te spreken?

Bij deze ook hartelijk dank aan allen die me vandaag lieve wensen stuurden.

Deze ochtend van twee hele lieve vriendinnen van Marie-Rose een pak mooie foto's gekregen, allemaal van zomer en najaar 2010 - toen Roos reeds erg ziek was maar zo normaal mogelijk probeerde te leven. De komende weken plaats ik er nu en dan enkele op deze blog. Deze wil ik U alvast niet onthouden: Marie-Rose en Piet Piraat...

Sinds enkele dagen ben ik - ik weet het, eindelijk - volop bezig met het opvolgen en beantwoorden van de duizenden mails die ik kreeg na het overlijden van Marie-Rose. Heel veel van die berichten komen van mensen die zelf aan kanker lijden of die in hun vrienden- of familiekring getroffen worden. Heel dikwijls vraagt men mij contactgegevens van de artsen die Marie-Rose in het buitenland behandelden - dat komt dan meestal van mensen die, net als Marie-Rose destijds, eigenlijk al "terminaal" beschouwd worden.

Mag ik begrip vragen voor het feit dat ik op die heel concrete vragen niet kan ingaan? Ik ben geen arts en kan jammer genoeg geen goede raad geven wat behandelingen betreft. Marie-Rose onderging in Wenen en Keulen een aantal experimentele kankertherapieën, maar begin januari was ze reeds te ziek en te zwak om die behandelingen verder te zetten. Ze had wel heel veel vertrouwen in de mensen van de "Reliable Cancer Therapies" die haar met raad en daad en advies hebben bijgestaan. Ik kan dus enkel maar aanraden om die webstek grondig te raadplegen: www.reliablecancertherapies.com / daarna doorklikken naar Nederlandstalige versie.

Zelf werd ik na het overlijden van Roos sterk getroffen door het magistrale boek "De keizer aller ziektes, een biografie van kanker" van oncoloog Siddhartha Mukherjee, uitgegeven bij "De Bezige Bij" en op dit ogenblik gemakkelijk in elke goede boekhandel verkrijgbaar. Wat mij betreft zeer aanbevolen, zeker voor wie van ver of nabij zelf met kanker geconfronteerd wordt.

P.S. De foto hierboven toont Marie-Rose met haar vriendin, kunstenares Mieke Caethoven die enkele keren exposeerde in het Wouwersnestje. Dit moet ergens tussen eind januari en half februari 2009 zijn, Roos al erg vermagerd en met een kort kopje. Wie nog foto's heeft: U weet dat ik er erg dankbaar voor ben.

Toevoeging 24 mei 2009: Zopas kreeg ik van Christel Uytdewilgen bijgaande foto. Christel schrijft: "Dit is een foto van Marie-Rose toen ze kwam spreken op de nieuwjaarsreceptie in Edegem, einde januari 2009. Ze had toen juist enkele minuten eerder het slechte (kanker-)nieuws aan mij verteld maar dit moest toen nog diskreet gehouden worden... Toch heeft ze die zondagmiddag nog haar nieuwjaarsspeech gehouden, ze stond erop." Ook aan Christel: heel erg bedankt. En inderdaad, zo was Roos.