Frank Vanhecke (www.frankvanhecke.be)

"Touch of rose" op RTV

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Sat, 17 Dec 2011 22:31:00 +0100

Zeker kijken...

http://www.rtv.be/artikels/trendiez/2011121616353244_trendiez-repo-touch-rose

Enkel door kookboeken geklopt...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Mon, 12 Dec 2011 18:19:00 +0100

In principe elke week verspreidt de site www.boek.be de cijfers van de best verkochte boeken in Vlaanderen. Zopas kregen we - met wat vertraging - de cijfers voor de week van 28 november tot 4 december, de eerste week van de verspreiding van "Al bij al heb ik gelukkig geleefd": we staan meteen op 4 in de top 100. Enkel drie... kookboeken gaan ons vooraf, twee van Jeroen Meus ("Dagelijkse Kost" I en II) en een van Sofie Dumont ("Goe gebakken 2").

In de top 10 verkoop van de keten Standaard Boekhandel staan we ook op 4, en ook daar gaan ons enkel dezelfde drie kookboeken vooraf, weliswaar in een andere volgorde.

Ik weet het, het is maar wat het is, maar ik ben er toch blij mee.

Net zoals ik eigenlijk toch wel fier was dat Marie-Rose ruim 10 maanden na haar overlijden vorige zaterdag met een megascore nog werd verkozen tot "Vrouw van het jaar" door de lezers van het weekblad Story. Dat zijn zaken die later voor haar "prinsen" van belang zullen zijn, wanneer ze zullen mogen ontdekken wat een bijzondere vrouw hun moeder was.

Langs deze weg trouwens een oprecht dankwoord aan allen die reeds het boek kochten en aan de zéér vele mensen die me lieten weten het ontroerend en mooi te vinden. Ik vind dat trouwens ook - en Marie-Rose verdiende deze hommage.

Om het niet af te leren: morgen nog eens voor de rechter.

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Sun, 20 Nov 2011 09:42:45 +0100

Volgende maandag 21 november sta ik nog eens voor de rechter in Dendermonde, beschuldigd van "misdadige kuiperijen of arglistigheden" (echt!)...

Het gaat over een zaak van mei 2005. Toen werd in Sint-Niklaas een lokaal pamflet van het Vlaams Belang verspreid waarin ook enkele regels (in totaal 136 woorden om precies te zijn) over een geval van vandalisme op een kerkhof. Ik citeer de gecontesteerde woorden: "Wat men echter niet mocht vernemen is dat de daders, allen jonge tieners, allochtonen waren, jongeren van vreemde afkomst dus. Een cultuur die geen respect meer heeft voor de doden en voor symbolen van een ander geloof, is een ontspoorde cultuur. Deze feiten kunnen op geen enkele wijze met de mantel der liefde bedenkt worden."

Voor alle duidelijkheid: ik was helemaal niet de auteur van deze tekst, dat was een lokale mandataris. Toen bleek dat die woorden gecontesteerd werden liet ik zelfs in alle brievenbussen van de stad een rechtzetting verspreiden. Maar het gerecht deed (na klacht van Agusta-sjoemelaar Freddy Willockx, de man die zich in media inkocht met omkoopgeld van wapenhandelaren) een huiszoeking bij die lokale mandataris en ontdekte na lang onderzoek van zijn computerbestanden dat er enkele woorden in het artikel verplaatst, weggelaten en toegevoegd waren, dat er dus een klein verschil was tussen de uiteindelijk gedrukte tekst en het ontwerp dat men terugvond op zijn computer. Dat was uiteraard ook niet mijn doen en het belang ervan ontgaat ieder, vermoed ik. Maar het bleek voldoende reden voor de Belgische minister van justitie om aan het Europees Parlement de opheffing van mijn parlementaire onschendbaarheid te vragen, want ik was toen de verantwoordelijke uitgever van zo'n 200 verschillende lokale bladen.

Een mens kan zich de vraag stellen of het gerecht niets anders te doen heeft? Ik dacht dat alleen in Brussel al een kleine 50.000 gerechtelijke dossiers op behandeling wachten? Maar deze keer is het natuurlijk niet de schuld van het gerecht zelf- wel van politici die destijds de voorzitter van het Vlaams Belang wilden treffen.

De vorige keer dat ik dit dossier voor de rechter stond was in maart 2011. De zaak werd toen uitgesteld tot morgen 21 november. Mijn advocaat acht de kans groot dat we morgen opnieuw een uitstel te slikken krijgen. We gaan dan stillekensaan naar 6 jaar nà de feiten. 't Is maar gelukkig dat ik geen échte crimineel ben, ik zou anders nogal lachen met het systeem in dit modelland...

Binnenkort in alle boekhandels...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Tue, 15 Nov 2011 23:52:00 +0100

"Al bij al heb ik gelukkig geleefd - het bewogen leven van Marie-Rose Morel". Vierhonderd bladzijden, harde kaft, honderden nooit eerder gepubliceerde illustraties. Vanaf 29 november overal te koop.

Makis Voridis minister!

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Fri, 11 Nov 2011 19:54:00 +0100

Een citaat uit de oude doos van deze blog, exact twee jaar geleden, 11 november 2009, naar aanleiding van een partijcongres nabij Versailles:

"En voor mij persoonlijk werd het vooral een weerzien met mijn goede kameraad Makis Voridis, parlementslid voor de LAOS-partij in Griekenland en recent zeer succesvol herverkozen. Makis Voridis was, toen we mekaar ruim twintig jaar geleden leerden kennen, jongerenvoorzitter van de rechtse EPEN-partij in Griekenland. Hij bouwde noodgedwongen een carrière uit buiten de politiek (in 2007 werd hij voor het eerst verkozen) maar we zijn altijd vrienden gebleven."

Een paar weken geleden belde Makis ons om nog eens af te spreken. We hadden mekaar sinds het overlijden van Marie-Rose niet meer gezien. En we legden vast: het eerste weekeinde van december, in Parijs bij onze gemeenschappelijke vrienden Carl en Isabelle Lang. Dat zal er nu allicht niet meer van komen. Hij zal wel andere zaken aan zijn hoofd hebben. Makis is zopas benoemd tot minister van transport in de Griekse overgangsregering. Er wacht hem een gigantisch moeilijke taak.

Voor wat het waard is: langs deze weg oprechte felicitaties en alle wensen van succes aan deze trouwe politieke kameraad. Een paar dagen geleden nog effende hij mee het pad voor mijn lidmaatschap van de EFD-fractie in het Europees Parlement. Hij is trouwens altijd een vriend van Vlaanderen geweest. En samen met zijn echtgenote Danaë ook een vriend van Marie-Rose.

Einde van Euro-rechtse samenwerking.

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Thu, 10 Nov 2011 14:36:00 +0100

Toen Karel Dillen in juni 1989 voor het eerst in het Europees Parlement werd verkozen, kwam de "Technische Fractie Europees Rechts" tot stand, een politieke samenwerking van de 10 verkozenen van het Franse Front National, 4 Duitsers van de Republikaner en uiteraard de ene Vlaming van het toenmalige Vlaams Blok. Het werd een "technische" fractie omdat de drie partijen naast een aantal gemeenschappelijke programmapunten ook heel wat meningsverschillen hadden. Na de verkiezingen van 1994 sneuvelde deze fractie (de Republikaner werden niet herverkozen en het werd reglementair steeds moeilijker gemaakt om een fractie te vormen) maar de verkozenen van Vlaams Belang bleven in het Europees Parlement tot heden nauw samenwerken met het Front National. In zo'n grote instelling geraakt men als individueel parlementslid immers snel ondergesneeuwd - met internationale samenwerking en taakverdeling lukt dat veel beter.

Door de jaren heen bouwden we ook steeds beter contacten uit met verkozenen van vooral de Oostenrijkse FPÖ en de Italiaanse Lega Nord, terwijl ook Roemeense, Bulgaarse en Hongaarse "rechtse" parlementsleden zich in een technische "Coördinatie" met ons verenigden. In realiteit echter verliep de samenwerking met de Oost-Europeanen bijzonder stroef. Nog afgezien van inhoudelijke politieke disputen blijken er toch ook wel grote cultuurverschillen te bestaan - en dan druk ik me heel zacht en vriendelijk uit.

Enkele dagen geleden besliste Bruno Gollnisch (Europarlementslid van het Front National en voorzitter van de Coördinatie) dan ook om de structuur formeel op te heffen "Ik ben wel verplicht te besluiten dat onze politieke partijen elk hun eigen pad bewandelen zonder gemeenschappelijke politieke wil uit te dragen." Dat zal de goede menselijke contacten die we met elkaar hebben niet veranderen, maar het toont nogmaals aan dat we inzake Europese samenwerking van politiek-niet-correcte, identitaire partijen nog niet ver staan. Het is merkwaardig dat politici die in eigen land taboebrekers zijn omzeggens beven bij de gedachte dat zij door de politieke gedachtenpolitie elders in Europa zouden kunnen verdacht worden van samenwerking met àndere taboebrekers. Ik zou een lijstje kunnen maken van parlementsleden die mij in privé gesprekken best wel een behoorlijke mens vinden, maar die me publiek niet eens durven begroeten - mocht het niet intriest zijn, mocht het niet over de toekomst van ons continent gaan, we zouden ermee lachen.

Einde van de rechtse Coördinatie dus. De komende dagen bekijken we andere wegen van werking en samenwerking het Europees Parlement. Er dienen zich altijd nieuwe kansen en mogelijkheden aan.

(Foto, Karel Dillen met Jean-Marie Le Pen.)

8 november

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Tue, 08 Nov 2011 15:33:00 +0100

Vandaag een jaar geleden belde An-Marie Morel me hier op kantoor in Brussel met de vraag onmiddellijk naar Schoten te komen. Marie-Rose was bij het afhalen van de kinderen aan school onwel geworden. 's Avonds werden bij een hersenscan drie tumoren ontdekt, niet meer opereerbaar, nauwelijks behandelbaar. Enkele dagen later vertrokken we toch nog een week samen op reis. Daarna zou alles zeer snel gaan.

Enkele minuten geleden wisselden Koen Dillen en ikzelf de laatste mails uit met De Standaard-WPG-uitgeverij. Vanaf vandaag is onze biografie van Marie-Rose definitief in druk. Ze verschijnt eind deze maand onder de titel "Al bij al heb ik gelukkig geleefd - het bewogen leven van Marie-Rose Morel". Het wordt ook wat de vorm betreft (400 bladzijden, zeer talrijke illustraties, harde kaft) een hele mooie uitgave, de hommage die Marie-Rose verdient.

De voorbije weken zijn min of meer al onze vrije ogenblikken naar dit boek gegaan. Vanaf nu is er weer wat tijd, ook voor deze bescheiden blog. Er is trouwens wel wat nieuws, ook uit het Europees Parlement. Vanaf morgen meer.

PS De foto toont Marie-Rose op 8 december 2008, bij een protestactie tegen het onverdoofd ritueel slachten van dieren.

Andere zorgen...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Fri, 07 Oct 2011 22:12:00 +0200

Vorige woensdag 5 oktober waren we met velen in de "lokettenzaal" van het Vlaams Parlement te gast voor een bijeenkomst van de Vlaamse Liga tegen Kanker. De VLK reikte er in totaal bijna anderhalf miljoen euro beurzen uit aan Vlaamse wetenschappers die met fundamenteel kankeronderzoek bezig zijn en daarnaast ook aan projecten om de nevenwerkingen van kankerbehandelingen voor patiënten draaglijker te maken. Een zeer nederige proficiat trouwens aan die jonge wetenschappers die ik heel erg bewonder.

Er was ook een panelgesprek met politici-kankerpatiënten en een herdenking van Erika Thijs en Marie-Rose Morel. Ann-Marie-Morel kreeg in een panelgesprek van interviewer Jan Van Rompaey ruim de tijd om heel aandoenlijk over haar overleden zus te spreken.

Dat zijn van die - te - zeldzame momenten dat politieke tegenstellingen, of zelfs vijandschappen, vervagen en we even allemaal mensen onder mekaar zijn. Ik vond bijvoorbeeld de getuigenis van de Brusselse SPa'ster, ook kankerpatiënte, Elke Roex heel indrukwekkend en aangrijpend. En wie had ooit gedacht dat ik nog eens met prinses Astrid en parlementsvoorzitter Jan Peumans zou staan keuvelen over Marie-Rose ?

Elk jaar krijgen tienduizenden Vlamingen de vreselijke kanker-diagnose. Voor mij is met de lijdensweg van Marie-Rose een wereld open gegaan die ik niet kende. Een wereld van strijd en van van afzien, maar gelukkig ook van hoop en moed en liefde en echte medemenselijkheid. Een week geleden was ik met mijn oudste broer terug in de kankerafdeling van Gasthuisberg Leuven, waar ik van januari tot augustus 2009 zo dikwijls met Roos was. De consultatieruimtes zitten nog steeds overvol, ieder heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen gevecht, heel dikwijls zijn eigen verdriet. Een vrouw sprak me aan: "Ik heb de boeken van Marie-Rose. Ben zelf voor de derde keer hervallen, pas een chemokuur achter de rug. Ik heb niemand meer. Gelukkig komen mijn buren me ophalen, hoe zou ik anders thuis geraken?" Ja, dat zijn wel andere zorgen dan die van het gemiddelde parlementslid.

Voorzitter FDW? Enkele beschouwingen.

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Mon, 12 Sep 2011 07:25:00 +0200

Filip Dewinter zou dus binnen afzienbare tijd afstand doen van het voorzitterschap van de VB-fractie in het Vlaams Parlement. Hij zou zich volop willen wijden aan de campagne voor de komende lokale verkiezingen in Antwerpen en zou daarna het partijvoorzitterschap ambiëren. Tot daar wat we vorige week in de pers konden lezen.

Enkele beschouwingen en een beredeneerde voorspelling:

1. Op dit ogenblik zijn de fractievoorzitters van Kamer, Senaat, Vlaams parlement én de partijvoorzitter allemaal actieve (de één al meer dan de andere ) leden van de Antwerpse VB-gemeenteraadsfractie. Dat illustreert wel bijna grappig de complete machtsgreep van FDW op de hele partij, maar het is ook niet meer dan dat: een illustratie. Mocht pakweg Bart Laeremans fractieleider in de Senaat zijn in plaats van Anke van Dermeersch zou de complete almacht van FDW daarom niet kleiner worden. FDW weet trouwens zelf ook wel dat Bart Laeremans veel bekwamer is voor die post, en dat zijn kandidate Anke ook daar politiek verder onbetekenend zal zijn, maar dat interesseert hem niet. We hebben dat eens meegemaakt toen Marijke Dillen absoluut naast alle andere posten ook nog eens nationaal ondervoorzitster van de partij moest worden. Who cares dat die mensen er politiek niets mee aanvangen? Wat telt is dat iedereen binnen en buiten de partij opnieuw ziet dat FDW, en hij alleen, baas is.

2. Het is voorzitter Bruno Valkeniers die de hele partij aan FDW gegeven heeft. Het fragiel evenwicht dat er tot medio 2009 was, met een FDW die een grote en vooraanstaande rol speelde maar die minstens nog moest rekening houden met een partijbestuur en diensten die hem niet ondergeschikt waren, is door Bruno Valkeniers systematisch afgebroken. Op elk cruciaal moment koos Valkeniers de kant van FDW: bij de liquidatie eind 2009 van de "opposanten" uit het Partijbestuur, bij de schandalige benoeming van de leden van de Raad van bestuur van de VRT, bij de verdeling van diensten en personeel, bij het buitengooien van de Belfortploeg, het zijn maar enkele voorbeelden uit een lange rij. Valkeniers zal dus niet "afgeslacht" worden, want hij heeft uitgevoerd wat FDW van hem vroeg. Na 2012 zal hij parlementslid mogen blijven.

3. Het ontslag van FDW als fractieleider in het Vlaams Parlement heeft geen enkele politieke betekenis. Hij wordt daar zonder twijfel opgevolgd door Joris Van Hauthem, overigens een zeer bekwame politicus die ik ook als mens zeer waardeer. Maar Joris zal om diverse redenen binnen de fractie niets te zeggen hebben, hij weet dat trouwens zelf - daar zetelen nu omzeggens énkel nog FDW-boys, mensen die hun verkiezing of hoop op herverkiezing aan hem te danken hebben. FDW (fractievoorzitter) en Joris van Hauthem (6de ondervoorzitter van het Vlaams Parlement) verwisselen dus van post. (In een ander scenario zou de switch ook met Marijke Dillen - 2de ondervoorzitter- kunnen gebeuren, maar de zittingen van het Vlaams Parlement zijn in tegenstelling tot die van de Senaat gemediatiseerd en daar is zij niet bijzonder voor geschikt.) Dat maakt geen materieel verschil qua parlementair inkomen maar geeft FDW naar de buitenwereld de handen vrij om de gooi naar het partijvoorzitterschap te doen. Dat is trouwens een fluitje van een cent: Valkeniers heeft bijna alle mensen die kritisch tegenover FDW stonden uit het partijbestuur gelikwideerd. Tenzij FDW het leuk vindt om voor de galerij een nep-concurrent te creëren zal hij de unanieme kandidaat van het PB zijn.

4. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 wordt Valkeniers als partijvoorzitter opgevolgd door FDW. Hij heeft dan eindelijk ook de complete controle op de 11 miljoen euro in de VB-kas. In 2014 wordt FDW Europees Parlementslid en laat hij één van zijn dochters verkiezen tot Vlaams Parlementslid, "want de naam Dewinter moet toch op de lijst staan!". Het Vlaams Belang is de partij van één man geworden en dat kan niet anders dan slecht aflopen. Die man laat regelmatig optekenen dat hij "de weg vrijmaakt voor een nieuwe generatie", maar zodra er iemand zou komen met een eigen mening laat hij die door zijn luitenanten afslachten. En die partij roept luid om Vlaams-nationale eenheid en samenwerking terwijl ze in eigen rangen een likwidatie- en uitsluitpolitiek doorvoerde met een brutaliteit die maar zelden eerder werd gezien.

5. Het Vlaams Belang blijft echter een belangrijke electorale factor want de immigratie- en criminaliteitsproblemen blijven onaanvaardbare proporties aannemen en het beleid blijft laks. Zelfs kiezers die beseffen dat het "nieuwe" Vlaams Belang eerder het speelgoed van één man werd dan een partij die wil wegen op het beleid, hebben voorlopig geen andere keuze - tenzij de N-VA zich ook op dat gebied de komende maanden duidelijker zal profileren.

En mij stemt dit allemaal erg droevig. Maar ik blijf zeggen dat wie zwijgt medeplichtig is. En dat het doel niet alle middelen heiligt want dat sommige middelen het doel besmeuren. (Foto: Juni 1994, Karel Dillen feliciteert mij met mijn verkiezing tot Europees Parlementslid - twee jaar later zou hij me zijn opvolger aan het hoofd van het toenmalige Vlaams Blok maken. Hij was een idealist en een edele man en ik ben trots op het vertrouwen dat in mij had.)

Nogmaals, een vleugje Roos...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Sun, 11 Sep 2011 19:51:00 +0200

Uit het dagboek van Marie-Rose, 20 mei 2009:

"Oké, het was een rotdag. Tot deze ochtend heb ik chemo gehad. Dan om negen uur bestraling en na de middag nog een keer. Maar ondanks alles scheen de zon door de wolken. En die zon kwam van het Biancacentrum in Gasthuisberg, een idyllisch plekje in de buik van het ziekenhuis waar je even kunt vergeten dat je patiënt bent. Genoten heb ik van de heerlijke massage en gelaatsverzorging. Zodra de warme olie en de vaardige handen mijn rug en schouders aanraakten voelde ik het weeë gevoel in mijn maag wegtrekken. Heerlijk! Je kunt je afvragen of het aanbieden van relaxmassages en schoonheidsverzorgingen tot het takenpakket van een ziekenhuis behoort? Ik zeg volmondig ja! Even weg uit de ziekenhuissfeer met de ziekenhuismuren, de ziekenhuiskleuren en de ziekenhuisgeuren, en wegdromen op de magische klanken van Enya. Even vergeten dat we ziek zijn. Wanneer dit alles dan nog gefinancierd wordt door sponsoring is het toch helemaal prachtig. Een initiatief dat navolging verdient."

En nu is het dus zover. Volgende week gaat in Bornem een stuk van die droom van Roos in vervulling en opent het Psychosociaal Oncologisch Welzijnscentrum "A Touch of Rose" de deuren. Woensdagavond is er de officiële opening, donderdag (Dag tegen kanker) is opendeurdag en zondag is er de benefietvoorstelling van het aangrijpende toneelstuk "Wintertulpen".

U leest er alles over op www.atouchofrose.be - zie bij "aktiviteiten".

Enkele dagen geleden mocht dr. Ann-Marie Morel het initiatief toelichten bij de regionale TV Oost-Vlaanderen. U vindt de link hier:

www.tvoost.be/nl/programmas/studio-tv-oost/

Het interview start ongeveer bij minuut 24 van de aflevering van 8/9/2011.

En alvast tot zondag bij "Wintertulpen", 14u CC Ter Dilft in Bornem, kaarten 12 euro ten voordele van "A touch of Rose".

Een paard op het balkon van de 3de verdieping...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Thu, 08 Sep 2011 16:44:00 +0200

In een recente uitgave van "Commission en direct", een meestal oersaai intern weekblad van de Europese Commissie, verscheen onlangs een lange lezersreactie die ik hieronder graag uit het Engels vertaal. Of hoe de onzin van de politieke correctheid soms uit heel onverwachte hoek een knauw krijgt...

"... We moeten een einde stellen aan de discriminatie van Roma... OK, maar hoe? Wanneer U stelt dat de Europese Lidstaten hen toegang tot onderwijs moeten verlenen kan ik als Bulgaarse enkel maar bevestigen dat die toegang hen NIET geweigerd wordt. Integendeel zelfs. Mijn moeder is lerares en moet letterlijk de ouders van Roma-kinderen gaan opzoeken en overtuigen hun kinderen naar school te sturen in plaats van ze op 15-jarige leeftijd uit te huwelijken. Voor de Roma heeft onderwijs blijkbaar weinig waarde, gedeeltelijk omwille van cultuurverschillen. Dus weet ik echt niet wat we nog meer kunnen doen- tenzij U zou suggereren dat we geweld zouden gebruiken om hun kinderen in de scholen te houden? Wanneer Roma nieuwe woningen worden aangeboden zijn die na een jaar onleefbaar geworden. Men doet zijn behoefte op de vloer, houten ramen worden afgebroken en als brandhout gebruikt, of men stalt zomaar een paard op het balkon van een derde verdieping. En denk niet dat het enkel om armoede gaat, dat bewijzen de talrijke satellietschotels van deze flats. Een aantal zaken zijn compleet onbegrijpelijk voor mensen met normaal gezond verstand. Met deze commentaar wil ik helemaal niet denigrerend zijn over Roma en al evenmin zeggen dat de staat helemaal geen verantwoordelijkheid moet opnemen. Ik wil enkel erop wijzen dat de situatie zeer complex is en dat het niet steeds een kwestie is van discriminatie of van geweigerde toegang tot sociale dienstverlening. Misschien moeten we eerst meer leren over de cultuur en de waarden van de Roma - in het bijzonder dan over die waarden die onmogelijk geintegreerd kunnen worden in het Europa van de 21ste eeuw en waar de Roma eerst zelf zullen moeten komaf mee maken ."

De historie met het paard op het balkon van de derde verdieping zal wel niet elke dag overal voorkomen - maar deze reactie is al bij al niet meer eenzijdig dan de politiek correcte verhalen over de Roma die we in de Europese instellingen dag-in-dag-uit ondergaan. Ik wou ze U dus niet onthouden - ook niet omdat ik de indruk heb dat ik al voor véél minder dan dit een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding aan mijn broek gehad heb .

Marie-Rose 39...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Fri, 26 Aug 2011 11:04:00 +0200

Vandaag zou Marie-Rose 39 jaar geworden zijn. Bij onze trouwfoto in de leefkamer van haar Wouwersnestje staan nu al vele kaarten en berichten van mensen die haar dus nog niet vergeten zijn. En dan moet de post van vandaag nog komen. Ik weet dat er veel verdriet in de wereld is en dat elke dag mensen afscheid moeten nemen van geliefden - maar ik geef ook toe dat het mij troost dat Marie-Rose niet enkel in mijn hart nog leeft.

Samen met Koen Dillen en andere vrienden hebben we de voorbije weken hard gewerkt aan de aan Roos gewijde biografie die in het najaar verschijnt. Ik denk dat het iets héél mooi wordt. En eerder al, half september, opent in Bornem het oncologisch welzijnscentrum "A touch of Rose" - goed dat zus Ann-Marie aantoont dat we niet enkel met ons eigen verdriet bezig zijn maar ook graag helpen iets concreet te verwezenlijken voor andere kankerpatiënten. Niet enkel de opbrengst van haar twee eerste boeken maar ook de integrale opbrengst van haar binnenkort in boekvorm uitgegeven kinderverhaal "Alexander, Marnix en de Burgerwolf" (eerder in 27 wekelijkse afleveringen verschenen in "Dag Allemaal") gaat naar het goede doel.

Vanaf maandag starten terug de normale werkzaamheden van het Europees parlement - dan hernemen we ook deze blog op een meer regelmatige basis. Dank voor uw vriendschap en uw trouw.

Zondag IJzerwake

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Sat, 20 Aug 2011 13:06:00 +0200

Morgen gaat in het Westvlaamse Steenstrate reeds voor de tiende keer de IJzerwake door, een hele mooie Vlaamse manifestatie die de herdenking van de soldaten van het Ijzerfront koppelt aan actuele Vlaams-nationale eisen.

In die tien jaren heb ik zelf maar één IJzerwake gemist, wegens een verblijf in het buitenland. Marie-Rose Morel anderzijds was sinds 2004 een overtuigde deelneemster aan deze manifestatie van Vlaamse trouw.

Morgen heb ik ook een bijzondere reden om er te zijn. Zoals elk jaar wordt er bij de bloemenhulde even stilgestaan bij een aantal figuren uit de Vlaamse beweging, en vooral bij mensen die ons het voorbije jaar ontvallen zijn. Dit jaar worden dat Frans Kusters (gesneuvelde soldaat van het IJzerfront), Filip De Pillecyn, Pater Karel Van Isacker, Rudi Van der Paal, Ivan Mertens en ten slotte ook mijn lieve echtgenote Marie-Rose Morel.

Het is een publiek geheimpje dat enkele slecht geïnspireerden vergeefs poogden om Marie-Rose uit dit lijstje te schrappen. Misschien vinden die mensen morgen de tijd om er even aan te denken dat het toch ook tot onze zo bedreigde Europese cultuur behoort om afgunst en haat niet over de grens van de dood te tillen. (Foto: Marie-Rose, herstellende van haar eerste kankerbehandeling, op de Ijzerwake in augustus 2009.)

Wat mij betreft, ik schaar me graag achter de woorden van IJzerwake-regisseur Gino Smits: "Morgen wij iedereen vragen de politieke meningsverschillen in en over partijgrenzen heen voor één dag thuis te laten en als één man rond de leeuwenvlag te staan".

De manifestatie start morgen om 11u vlakbij het monument voor de gesneuvelde gebroeders Van Raemdonck, te Steenstrate, langs de baan Zuidschote-Ieper. Wie de manifestatie samen met de vrienden van de Belfortploeg wil meemaken kan verzamelen omstreeks 10u à 10u30 aan het café bij de brug over het kanaal, vlakbij het jaagpad naar de weide. Wie van de parking op de weide gebruik maakt kan ons gerust ook later vervoegen, in alle rust en Vlaamse eensgezindheid.

Een vleugje Roos...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Wed, 10 Aug 2011 13:27:00 +0200

Binnenkort opent in Bornem een heus welzijnscentrum voor kankerpatiënten, niet toevallig onder de naam "A touch of Rose". Initiatiefneemster Dr. Ann-Marie Morel realiseert daarmee een wens van haar zus Marie-Rose.

Sinds vandaag is de webstek van het nieuwe centrum bereikbaar, heel warm aan bevolen:

www.atouchofrose.be

Het is de bedoeling dat kankerpatiënten bij "a touch of rose" gratis geholpen worden. Dat kan natuurlijk enkel door de vrijwillige inzet van artsen en verplegend personeel - maar daarnaast zijn er ook veel middelen nodig om de logistiek van het centrum op te starten en draaiende te houden. De opbrengst van Marie-Rose's boeken alleen volstaat uiteraard niet. Daarom plant het centrum op zondag 18 september e.k. een benefiet-opvoering van de monoloog "Wintertulpen" door Marleen Merckx. Ik hoop dat vele vrienden die Marie-Rose nog niet vergeten zijn - en die iets héél moois willen steunen - er die dag zullen zijn.

Concreet: Zondag 18 september 2011, Cultureel Centrum Ter Dilft in Bornem, start 14u. Kaarten aan 12 euro in voorverkoop aan de receptiebalies van de Sint-Jozefsklinieken in Bornem en Willebroek. (Of U doet op mij een beroep voor kaarten, dat kan ook.)

Vakantie

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Wed, 20 Jul 2011 14:08:00 +0200

Neen, geen commentaar meer bij Vlaams Belang. Ik denk trouwens dat ook de commentaarschrijvers bij de vorige blogpost er best mee ophouden, al censureer ik niemand. Alles is al gezegd en nu is het best dat ieder zijn eigen gang gaat, wat mij betreft met rotsvaste overtuiging maar zonder haat - enkel een beetje mild misprijzen voor deze of gene, maar ook dat hou ik voor mezelf. Voor wie er mocht aan twijfelen: ik ben de voorbije weken gevraagd door zowat àlle kranten en nieuwsuitzendingen, en ik heb steevast elke aanbieding voor interview vriendelijk maar beslist geweigerd.

De komende dagen geniet ik van een korte vakantie in de Aveyron, een interessante streek pakweg ten noorden van de lijn Toulouse-Nîmes. Vlamingen baten daar "La ferme du Roc" uit, een heel mooie en betaalbare B&B. (www.lafermeduroc.fr). Ik ga er samen met Koen Dillen een week hard werken aan "Al bij al heb ik gelukkig geleefd", de biografie van Marie-Rose die rond november verschijnt bij De Standaard Uitgeverij. Einde juli willen we een eerste, ruwe versie klaar hebben. Dat gaat nu voor alles, en dus moet deze blog weeral wat wijken, ik weet het.

Langs deze weg ook een hartelijk dank aan de vele, vele mensen die mij en de familie Morel de voorbije weken een hart onder de riem staken. Ik vraag me meer dan eens af waar in Godsnaam ik deze steun en vriendschap verdiend heb. Tot binnenkort.

Vlaams Belang

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Wed, 06 Jul 2011 16:17:00 +0200

De voorbije dagen en weken heb ik bewust niet gereageerd op de diverse nieuwe luikjes van het "teloorgang van het Vlaams Belang" verhaal. Het is waar dat ik al lang eigenlijk met minstens één voet buiten de partij sta, en dan is het eigenlijk een beetje onkies om me te blijven bemoeien van de gang van zaken.

Voor alle duidelijkheid: ik sta met één been buiten de partij, maar ik verloochen niets van mijn politieke ideeën. Ik blijf een consequente, rechtse Vlaams-nationalist. Indien ik mij op de zijlijn bevind, is dat deels omdat men mij daar gezet heeft en deels omdat ik mijzelf daar zet omdat ik het niet eens kan zijn met de gang van zaken. Ik beschouw de recente politieke evolutie van mijn partij - gesymboliseerd door het politiek uitschakelen van Marie-Rose Morel, het misprijzend buitenwerken van Karim Van Overmeire en Bruno Stevenheydens, het onaanvaardbare ontslag van de Gentse dissidenten en last but not least het gedegouteerd opstappen van mijn vriend Koen Dillen - als dramatisch. "C'est pire qu'un crime, c'est une faute." (Fouché)

Enkele weken geleden maakte ik een uitzondering op mijn stilzwijgen door op te treden als "advocaat" van de Belfortploeg, toen die mensen voor een tuchtrechtbank van de partij moesten komen. Ik deed dat uit loyauteit en dankbaarheid tegenover de betrokkenen, mensen met ongetwijfeld gebreken zoals iedereen, maar mensen waar ik politiek mijn hand voor in het vuur steek en waarvan ik kan getuigen dat ze qua verdiensten en inzet torenhoog uitsteken boven àlle leden van de tuchtrechtbank samen, en trouwens ook boven bijna àlle leden van het Partijbestuur. Wat men de Belfortploeg verwijt is trouwens maar klein bier in vergelijking met de politieke schade die het huidige Partijbestuur aanricht: door de systematische "kaltstellung" van ieder die niet naar de pijpen van de Antwerpse gemeenteraadsfractie danst.

Bij die uitschakeling van andersdenkenden worden dikwijls middelen ingezet die zonder meer politiek en menselijk onaanvaardbaar zijn - vooral door mensen die naar de buitenwereld steeds het "schouder aan schouder" prediken, maar ondertussen de handlangers uitsturen om het vuile werk te doen.

Ik heb dat trouwens zelf ook ondervonden, herinner me nog al te goed de valse mails (compleet met Hitlergroet!) die vanuit de Antwerpse kringen aan de pers werden aangeboden - één van de betrokkenen werd inmiddels door het Partijbestuur voor zijn judaswerk beloond met een schitterend bestuursmandaat. Ik herinner me ook nog hoe twee Antwerpse Vlaamse Parlementsleden in 2009 werden uitgestuurd om overal, zelfs tegenover wetstraatjournalisten, de boodschap te verkondigen dat Marie-Rose helemaal niet ernstig ziek was en zich maar wat aanstelde om stemmen te vergaren. Ik herinner me de pré-campagne voor de recentste Europese verkiezingen waar we in heel het land enthousiaste meetings konden houden - behalve in Antwerpen waar een strikte "no go area" was uitgeroepen. Ik herinner me de karaktermoord-stukken van Bart Brinckman in De Standaard, zoals iedereen in het perswereldje weet rechtstreekse weergaves van de tafelgesprekken van een Antwerpse coryfee...

Maar om tot de grond van de zaak te komen: De Belfortploeg werd dus uit de partij gezet, officieel omwille van het in de pers uitdragen van interne meningsverschillen. Gisteren werd echter ontegensprekelijk bekend (via de linkse site www.apache.be , een stuk van de al even linkse journalist Tom Cochez) dat de voorzitter van het Vlaams Belang zo zijn eigen kanalen heeft om in de bevriende pers af te rekenen met dissidenten. Zijn - op partijkosten méér dan vorstelijk betaalde - muze Johan Sanctorum wordt ingezet om (weliswaar onder schuilnaam) in 't Pallieterke de lof te bezingen van Bruno Valkeniers en te spuwen op de Marie-Rose Morel's, de Frank Vanhecke's, de Francis Van den Eynde's... van deze wereld.

Wat mij betreft, ik heb er mijn buik van vol. Ik weet uit goede bron dat de Antwerpse gemeenteraadsfractie niets liever vraagt dan me te zien vertrekken uit de partij. Tot nu toe gunde ik ze dat niet, er zijn aan de basis nog teveel mensen die ik respecteer (en er zijn trouwens aan die basis ook nog veel mensen die mij kennen en respecteren). Bovendien is het minstens evenveel mijn partij als de hunne.

Maar er komt een dag dat teveel effectief teveel wordt.

Het lijkt mij zonneklaar dat de regels die golden voor de uitsluiting van de Belfortploeg nu ook moeten toegepast worden op Johan Sanctorum, en vooral op zijn opdrachtgevers, minstens de partijvoorzitter, misschien het partijbestuur - met als zeer verzwarende omstandigheid dat er zeer grote bedragen partijgeld werden in geïnvesteerd. Komt er eerstdaags een tuchtcommissie? Of geldt voor Antwerpse gemeenteraadsleden niet wat voor Gentse gemeenteraadsleden geldt? Mag een vorstelijk betaalde partijmedewerker verklaren dat hij trouwens ook voor de N-VA schrijft en tegelijk partijgenoten aan de schandpaal nagelen?

Wat mij betreft, ik verwacht tegen 11 juli - allicht tegen beter weten in - een klaar en duidelijk signaal. Bijvoorbeeld en om te beginnen excuses aan de Gentse dissidenten en de herintegratie van de Belfortploeg in de partij. Het is nu genoeg geweest. De almacht van Antwerpen op heel de partij is een slechte zaak. Want ik zou gerust kunnen leven met dit kleine incident, mocht dat niet het zoveelste in een lange, lange rij zijn, mocht inmiddels de politieke relevantie van mijn partij niet gedecimeerd zijn door mensen die niet met het partijbelang en met ons ideeëngoed maar vooral met hun eigen macht en navel bezig zijn.

Indien dat signaal er niet komt geef ik principieel mijn lidmaatschap en dan uiteraard ook mijn erevoorzitterschap terug. Ik neem aan dat ook daarop hier en daar champagne zal geschonken worden - het weze maar zo. Ik ben overigens niet van plan mijn ontslag in de media nog verder toe te lichten, er zijn al wonden genoeg geslagen.

Eén zaak kan niemand mij afnemen: ik was zeven jaar lang de nauwste medewerker en vertrouweling van Karel Dillen - hij was het die mij daarna tot zijn opvolger benoemde en voor 12 jaar voorzitter maakte van een partij die radicaal maar edel was, onbuigzaam maar hoffelijk. Met die partij hebben we geschiedenis geschreven: wij hebben de immigratie- en criminaliteitsproblemen uit de taboesfeer gehaald, wij hebben als énigen de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte gelanceerd. Dat hebben we enkel gekund door de onbaatzuchtige inzet van tienduizenden idealisten in heel Vlaanderen. Aan die mensen betuig ik bij deze mijn oprechte dankbaarheid - en mijn onwrikbare trouw aan alles waar wij samen voor gestreden hebben.

Vaarwel Daan

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Tue, 28 Jun 2011 11:12:00 +0200

In mijn blogstukje van 8 juni verwees ik naar www.groeienvoorbeginners.be, de blog van de jonge kankerpatiënt Daan Buckinx die toen in een Keulens ziekenhuis nog tegen kanker vocht. Wie vandaag die webstek bezoekt, ziet als eerste zin zijn post van 3 juni: "Het zal wel duidelijk zijn, maar ik leef nog ".

Alleen, Daan leeft niet meer want hij is vorige zaterdag overleden, 29 jaar jong. In mijn krant verscheen daarover gisteren een heel mooi stuk. Een van de laatste dingen die hij zegde was "Ik heb een heel gelukkig leven gehad, ik ben dankbaar voor alles" - bijna woordelijk ook het laatste wat Marie-Rose ons op haar sterfbed liet optekenen voor haar nawoord bij "Geloof, Hoop en Liefde".

Daan Buckinx en Marie-Rose hadden een paar keer met mekaar gemaild, kankerpatiënten onder mekaar. Daan had zelfs het werkwoord "morellen" uitgevonden, een soort synoniem voor hun beider altijd vrolijk, nooit gebroken, altijd moedig vechten tegen het kankerbeest. Drie weken geleden, op 7 juni, stuurde hij me nog een mail om te zeggen dat hij geweend had om de dood van Marie-Rose, en dat hij "hoopte dat hij me ooit een knuffel kon geven". Vandaag is het onze beurt om te wenen en om zijn familie en vrienden ons heel oprecht en intens medeleven aan te bieden. Vaarwel Daan, we zijn je dankbaar.

"Vergeten" Sovjet-misdaden, 70 jaar later

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Thu, 09 Jun 2011 13:47:00 +0200

Gisteren in het Europees Parlement een korte maar ontroerende plechtigheid meegemaakt ter nagedachtenis van de slachtoffers van een "vergeten" misdaad tegen de mensheid: de Soviet-zuiveringsacties van 70 jaar geleden in de bezette Baltische staten Estland, Letland en Litouwen. Een initiatief van enkele collega's uit die Baltische landen dat trouwens maar weinig andere parlementsleden kon bekoren - er was dan ook geen receptie aan verbonden...

In mei en juni 1941, nog in vredestijd in die regio, werden ruim 50.000 Balten, meestal hele families, door de communisten opgepakt en in beestenwagens naar Siberië gestuurd. daar wachtten hen vreselijke ontberingen, hongersnood, onmenselijke dwangarbeid en executies. Hun misdaad? Ze waren voor de Sovjet-bezetting landeigenaar of zelfstandige, legerofficier of politieman geweest, of lid van een àndere partij of organisatie dan de communistische. Van de 50.000 in mei en juni gedeporteerden kwam een grote meerderheid nooit terug, alle bezittingen waren trouwens in beslag genomen en zelfs hun families bleven paria's. Onder de communistische dictatuur - tot 1991 - mocht over hun lot niet eens gesproken worden.

De Sovjet-Unie had de Baltische landen een jaar eerder, in juni 1940 bezet - na het Molotov-Ribbentrop-akkoord met Nazi-Duitsland. De martelgang van die kleine volkeren interesseerde toen blijkbaar niemand; net zo min als de vreselijke uithongering van Oekraïne enkele jaren eerder. De communisten hadden, tot heel recent trouwens, sterke bondgenoten in het Westen, zeker in de media. Een "Holocaust"-TV-reeks over de communistische misdaden kwam er tot op heden niet.

Op dinsdag 21 juni om 18u gaat ook in het Europees Parlement te Brussel een gelijkaardige herdenkingsplechtigheid door, met een tentoonstelling en een boekvoorstelling. Wie geïnteresseerd is geeft maar een seintje.

Vier maanden geleden...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Wed, 08 Jun 2011 18:02:00 +0200

Gisterenavond mocht ik in de schitterende kathedraal van Straatsburg het Requiem van Verdi bijwonen, een prachtige vertoning door het koor en orkest van de opera van Brno en het Tjechisch nationaal koor. Heel mooi en heel indrukwekkend, maar de plaats naast mij bleef leeg en ik miste Roos verschrikkelijk. Een jaar geleden, in juni 2010 was ik met haar in Straatsburg toen professor Amant belde dat er iets mis was met haar bloeduitslagen en dat ze best zo snel mogelijk terugkeerde voor een petscan. Inmiddels is het vandaag al vijf maanden geleden dat we trouwden, vier maanden geleden dat ze overleed.

Ik loop met mijn verdriet niet te koop en niemand is trouwens verplicht deze blog te bezien. Maar ik maak van de gelegenheid gebruik om twee andere blogs aan te bevelen:

http://atouchofrose.skynetblogs.be

www.groeienvoorbeginners.be

De eerste blog is die van de mama van Marie-Rose; daar heb ik trouwens ook de bovenstaande foto van Roos met haar dwarsfluit gehaald. De tweede is de heel ontroerende blog van Daan Buckinx, een jonge man die momenteel in Keulen tegen kanker vecht. En die er recht op heeft dat we allemaal een stukje met hem meevechten.

En als toemaatje nog een leuke foto die me zopas toegestuurd werd door een Zandhovense vriend. Marie-Rose ten voeten uit...

Europese belastingen komen eraan.

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Wed, 08 Jun 2011 13:52:00 +0200

Op dit ogenblik is het Europees Parlement weer in plenaire zittingsweek bijeen in Straatsburg. Zopas hebben we het debat en de stemmingen achter de rug over het belangrijkste onderwerp van deze week: "een nieuw meerjarig financieel kader over een concurrerend, duurzaam en integratiegericht Europa". Dat soort zittingsdocumenten (in dit geval 87 dichtbedrukte pagina's) staan altijd vol met van alles en nog wat, en het vergt enige ervaring om er de essentiële boodschap uit te halen: het pleidooi voor "eigen middelen" voor de instellingen van de Europese Unie. Het komt erop neer dat men via een systeem van eigen Europese belastingen én de uitgave van een soort Europese staatsleningen aan nieuwe, massale financiering voor de Europese instellingen zou geraken.

Ik had de gelegenheid in het debat tussen te komen om me te verbazen over het feit dat in het hele verslag niet één concrete aanbeveling wordt gedaan om zélf de tering naar de nering te stellen (bijvoorbeeld door de afschaffing van een aantal compleet overbodige Europese administraties), om eraan te herinneren dat zelfs Europese leningen vroeg of laat toch door iemand moeten terugbetaald worden, en dat het boerenbedrog van het laagste allooi is te beweren dat Europese belastingen de globale belastingdruk niet zouden verhogen.

Maar maak U geen illusies: ook dit werd weer met overgrote meerderheid goedgekeurd, en het staat in de sterren geschreven dat de Europese belastingen er binnen afzienbare tijd komen. Het is immers een te mooi systeem: nieuwe belastingen van ergens een Europees niveau waar niemand concreet politiek kan op afgerekend worden, en de vrijgekomen budgetruimte kunnen de Lidstaten zelf spenderen. Er is maar één verliezer: de brave belastingbetaler...

Dat doet mij er trouwens aan denken: gisteren was er de aanbeveling van de Europese Commissie aan België, onder meer over onze pensioenleeftijd en loonindexering. Nu moet ik eerlijk zeggen dat de Commissie gelijk heeft en dat er ongetwijfeld maatregelen nodig zijn. Wat mij dan weer tegen de borst stoot is dat de Commissie niet voor eigen deur veegt. Hoe zit het met de reële pensioenleeftijden, de prinselijke uittredingspaketten, de vorstelijke vergoedingen van de tienduizenden Europese ambtenaren zélf? Dat taboe mag ook wel eens aangepakt worden.

Verjaardagscadeau voor mezelf

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Mon, 30 May 2011 13:58:00 +0200

17 November 2010, met Jurgen en mezelf, Honduras (foto Koen Dillen). Dit was de beste dag die Marie-Rose de laatste maanden van haar leven nog kende. Ze had die dag nauwelijks pijn en was heel helder, gelukkig met vrienden om zich heen, een halve dag aan een paradijselijk strand. Van die dag heeft Koen Dillen nog filmbeelden waarop Roos stralend aankondigt dat ze het vaste voornemen maakt om met mij te trouwen "nog voor William en Kate gehuwd zijn". Wie was ik om haar tegen te spreken?

Bij deze ook hartelijk dank aan allen die me vandaag lieve wensen stuurden.

Driemaal Vlaams Belang

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Mon, 30 May 2011 13:48:00 +0200

1. Vorige week was het Vlaams Belang weer eens groot nieuws. In het Brusselse had de partij een folder met een enquête verspreid, en wie de enquête invulde en terugstuurde werd beloond met een geschenk: een sleutelhanger van 4 cm lang met een nagelvijl, flessenopener, schroevendraaier en last but not least een mesje met lemmet van 2 à 3 centimeter. Ik herinner me nog dat ik tijdens meerdere van de vorige edities van De Gordel gratis verband- of fietsherstelpakketjes uitdeelde, met daarin "wapens" die een stuk gevaarlijker waren... Dank dus aan de rabiaat-Vlaamshatende Brusselse burgemeesters die het Vlaams Belang een hele mooie kans tot scoren boden. Want zeg nu zelf, burgemeesters die schietpartijen met kalasjnikovs als "faits divers" bestempelen en nauwelijks optreden tegen de zware criminaliteit in hun stad, maar die wél moord en brand schreeuwen, en zelfs verspreidingsverbod willen, voor een sleutelhangertje... Mocht het zo intriest niet zijn, we zouden ermee kunnen lachen. De Vlaams pers was over het algemeen redelijk in deze (op Radio 1 mocht Brussels parlementslid Niek Lootens uitgebreid en goed het VB-standpunt toelichten), met uitzondering van een paar commentatoren die er toch wel een beetje "oproep tot geweld" achter zochten, desnoods ergens in het onderbewustzijn van de initiatiefnemers. Ten onrechte trouwens. Ik weet toevallig dat zoiets helemaal niet de bedoeling was. Of het nu persé nodig is om dan maar aan te kondigen dat men die mesjes in de aanloop naar 2012 ook in Antwerpen gaat uitdelen - alsof men absoluut wil bevestigen dat het wél betekent wat de tegenstanders er ten onrechte van maakten - is weer een andere vraag. Gelukkig niet meer mijn zorg.

2. Vorige week was er ook de ontmoeting van Filip Dewinter met Marine Le Pen. Geen groot nieuws op zich, want Marine is een collega Europees Parlementslid met wie we al vele jaren correct samenwerken, en het is bovendien normaal en van alle tijden en gezindheden dat politici pogen een graantje mee te pikken van het succes van verwante zielen in het buitenland. Wel interessant was Dewinters analyse van de redenen van het succes van Marine: "Een nieuwe aanpak en een nieuwe strategie deed de sfeer helemaal omslaan. Ze vertolkt dezelfde inhoud maar met een nieuwe stijl, performanter, ook jonger. Ze geeft het Front National een nieuw gezicht zonder er een lightversie van te maken. Maar geloof me, het is een harde tante." Maar als ik dit zo lees, dan is Marine het typevoorbeeld van een vrouw én politica die door de Antwerpse gemeenteraadsfractie zeer snel politiek zou afgeslacht en buitengewerkt worden...

3. En nog een derde bedenking over de partij waarvan ik 12 jaar voorzitter was en waar ik nog steeds heel wat mensen (zeker aan de basis) van apprecieer en graag zie. Vorig weekeinde stuurde iemand me deze "twitter" van Filip Dewinter door: "Leuk begin v/d dag! Om de hoek verkoold lijk Oost-Europese koperdief gevonden door brandweer aan TGV-lijn naar NL. Elektrocutie en dood!". Welnu, ik ben voor een zeer harde aanpak van de criminaliteit en pleit voor zeer zware, sterk ontradende straffen. Maar de vreselijke electrocutie-dood van een mens - weze het een Oost-Europese dief - is géén "leuk begin van de dag!". Ik zal voor die dode dief ook geen traan laten, en het is ongetwijfeld zijn eigen schuld, maar een beschaafd politicus maakt zich over de dood van een mens niet vrolijk - zeker niet om kortstondig succesjes te boeken bij meelopers en streng-gelijkgezinden.

Marie-Rose en Piet Piraat

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Fri, 27 May 2011 17:29:00 +0200

Deze ochtend van twee hele lieve vriendinnen van Marie-Rose een pak mooie foto's gekregen, allemaal van zomer en najaar 2010 - toen Roos reeds erg ziek was maar zo normaal mogelijk probeerde te leven. De komende weken plaats ik er nu en dan enkele op deze blog. Deze wil ik U alvast niet onthouden: Marie-Rose en Piet Piraat...

Tweemaal politiek niet-correct / deel 2

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Thu, 26 May 2011 22:19:00 +0200

Gisteren hadden we - samen met een paar honderd andere geïnteresseerden - het genoegen de Tjechische president Vaclav Klaus, ingeleid door de alomtegenwoordige Bart de Wever, bezig te horen in Antwerpen. Een dikke proficiat trouwens aan de studenten van het KVHV die dit voor mekaar kregen, een niet geringe prestatie voor een naar het getal relatief kleine studentenvereniging.

Vaclav Klaus was op officieel staatsbezoek in België, en dus zullen er wel diplomatieke redenen zijn waarom hij zijn nochtans aangekondigde uiteenzetting over de EU en over de fluwelen boedelscheiding tussen Tjechië en Slowakije, verving door een causerie over enkel de klimaatsverandering. Klaus is van oordeel dat die klimaatsverandering, indien ze al bestaat of kan gemeten worden, slechts in heel beperkte, omzeggens te verwaarlozen mate het gevolg is van menselijke activiteit. Hij zegt dat de "klimaathysterie" mede in het leven gehouden wordt door bedrijven die fortuinen verdienen aan diverse maatregelen bestemd om de CO2 uitstoot terug te dringen. Hij pleit ook voor kernenergie. Allemaal zeer politiek niet-correct...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet weet wie in deze gelijk heeft, of alvast méér gelijk heeft dan de andere: de klimaatbelievers dan wel de klimaat-nonbelievers? De causerie van Klaus was echter interessant, aangenaam om naar te luisteren, en zette alvast mij aan om er wat meer over te lezen. Bijvoorbeeld dat boekje van Claude Allègre, "L'imposture climatique" ( vert.: "Het klimaatsbedrog"), dat me door Koen Dillen werd aanbevolen en dat nu al maanden bij me op de hoge stapel "dringend te lezen" ligt.

Dat boekje van Claude Allègre valt me nu te binnen omdat ik zopas het schabouwelijke stuk "Als de president een kletsmajoor wordt" van ons aller Bart Brinkman in de krant De Standaard onder ogen kreeg. Ik neem aan dat Brinkman ook geen vooraanstaande natuurwetenschapper is, maar dat belet hem niet om Vaclav Klaus neer te sabelen als "kletsmajoor" die "prietpraat" verkoopt. Brinkman vergelijkt de klimaatsstelling van Klaus met het negationisme over de Joodse volkerenmoord waar men blijkbaar ook "de toehoorders wijsmaakt" dat de wetenschappers het met elkaar niet eens zijn.

Bart Brinkman illustreerde daarmee meteen de stelling van Goldnadel (zie vorige blogstukje) over het misbruik van de Sjoah om andersdenkenden te muilkorven. Ik kan daar alleen maar uit besluiten - maar eerlijk gezegd, ik wist dat eigenlijk al - dat Brinkman zélf een kletsmajoor is. Anders zou hij weten dat er inderdaad zeer vooraanstaande wetenschappers zijn (een minderheid, weliswaar) die de stelling van Vaclav Klaus bijtreden. Claude Allègre dus bijvoorbeeld, Franse socialist, ex-minister, wereldberoemde geofysicus, ettelijke malen laureaat van hoge wetenschappelijke onderscheidingen. En hij is bijlange niet de enige.

Bart De Wever had gisteren dus gelijk: "In een echte democratie moeten we vrij onze mening kunnen uiten, ongeacht wat de maatschappelijke consensus zégt wat we moeten denken." Ik kan maar hopen dat dit een aanzet wordt om eindelijk die beschamende muilkorfwetten in ons land op de helling te zetten. Meningen mogen in een democratie nooit strafbaar worden. En would be kwaliteitskranten als "De Standaard" die systematisch informatie doorspekken met de hoogst persoonlijke meningen en obsessies van journalisten, zijn dringend aan introspectie toe.

P.S. Toch een puntje van kritiek op de bijeenkomst van gisteren. De inleiding van Bart De Wever had voor mij liever in het Nederlands mogen zijn, uiteraard met een vertaling voor gast Vaclav Klaus en nà een verwelkoming van de gast in zijn eigen taal of in het Engels. Maar het kan natuurlijk zijn dat het protocol van het bezoekende staatshoofd dit vereiste?

Tweemaal politiek niet correct / deel 1

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Thu, 26 May 2011 17:31:00 +0200

Afgelopen dinsdag mocht ik (samen met collega's Mario Borghesio en Francesco Speroni van de Lega Nord) in het Europees Parlement de persvoorstelling patroneren van het nieuwe boek van de beroemde Franse advocaat Gilles-William Goldnadel, "Réflexions sur la question blanche, du racisme blanc au racisme anti-blanc".

Het is een merkwaardige, scherpe, intelligente en soms ook wel provocerende aanklacht tegen wat Goldnadel dus het "anti-blank racisme" noemt, de intellectuele terreur van de politieke correctheid die - steeds volgens Goldnadel - vooral sinds de jaren '60 en '70 van vorige eeuw, "toen de Shoah steeds meer politiek werd misbruikt om de hele Westerse beschaving te culpabiliseren", een levensgroot probleem werd. Volgens Goldnadel leven we in een klimaat van anti-blank intellectueel terrorisme waarbij de staat, de natie, de beschaving, kortom "alles wat ons van de barbarij kan beschermen", te bestrijden doelwitten geworden zijn.

Goldnadel is niet de eerste de beste. Hij is een beroemde Joodse advocaat die o.m. Oriana Fallaci verdedigde toen de Franse Liga voor de Mensenrechten poogde haar pamflet "De woede en de trots" (een aanklacht tegen het islamitisch terrorisme) te verbieden. Hij is ook voorzitter van de "Association France-Israël".

Over een aantal zaken ben ik het met hem roerend eens. Over een flink aantal andere zaken ben ik het met hem nog veel roerender oneens. Zijn minstens passieve verdediging van de "wet Gayssot" (de Franse tegenhanger van onze revisionismewetten) bijvoorbeeld, is voor mij, als consequent en principieel verdediger van de vrije meningsuiting en het recht op vrij wetenschappelijk onderzoek, onbegrijpelijk. En ik beperk me tot één voorbeeld van de talrijke zaken waarover we het compleet oneens zijn. Maar toch accepteerde Goldnadel mijn patronage (en dat van de al even niet-politiek-correcte Lega Nord-parlementsleden) om zijn boek in het Europees Parlement voor te stellen. Zo hoort het natuurlijk ook.

Men moet het niet altijd met mekaar eens zijn om mekaar te lezen of op een ernstige wijze met mekaar in debat te gaan. Maar toch is die politieke moed, die "Zivilcourage", uiterst zeldzaam geworden. Dat maakten we gisteren trouwens ook weer mee naar aanleiding van het bezoek van de Tjechische president Vaclav Klaus aan Antwerpen.

Betrouwbare kanker-therapieën?

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Mon, 23 May 2011 13:34:00 +0200

Sinds enkele dagen ben ik - ik weet het, eindelijk - volop bezig met het opvolgen en beantwoorden van de duizenden mails die ik kreeg na het overlijden van Marie-Rose. Heel veel van die berichten komen van mensen die zelf aan kanker lijden of die in hun vrienden- of familiekring getroffen worden. Heel dikwijls vraagt men mij contactgegevens van de artsen die Marie-Rose in het buitenland behandelden - dat komt dan meestal van mensen die, net als Marie-Rose destijds, eigenlijk al "terminaal" beschouwd worden.

Mag ik begrip vragen voor het feit dat ik op die heel concrete vragen niet kan ingaan? Ik ben geen arts en kan jammer genoeg geen goede raad geven wat behandelingen betreft. Marie-Rose onderging in Wenen en Keulen een aantal experimentele kankertherapieën, maar begin januari was ze reeds te ziek en te zwak om die behandelingen verder te zetten. Ze had wel heel veel vertrouwen in de mensen van de "Reliable Cancer Therapies" die haar met raad en daad en advies hebben bijgestaan. Ik kan dus enkel maar aanraden om die webstek grondig te raadplegen: www.reliablecancertherapies.com / daarna doorklikken naar Nederlandstalige versie.

Zelf werd ik na het overlijden van Roos sterk getroffen door het magistrale boek "De keizer aller ziektes, een biografie van kanker" van oncoloog Siddhartha Mukherjee, uitgegeven bij "De Bezige Bij" en op dit ogenblik gemakkelijk in elke goede boekhandel verkrijgbaar. Wat mij betreft zeer aanbevolen, zeker voor wie van ver of nabij zelf met kanker geconfronteerd wordt.

P.S. De foto hierboven toont Marie-Rose met haar vriendin, kunstenares Mieke Caethoven die enkele keren exposeerde in het Wouwersnestje. Dit moet ergens tussen eind januari en half februari 2009 zijn, Roos al erg vermagerd en met een kort kopje. Wie nog foto's heeft: U weet dat ik er erg dankbaar voor ben.

Toevoeging 24 mei 2009: Zopas kreeg ik van Christel Uytdewilgen bijgaande foto. Christel schrijft: "Dit is een foto van Marie-Rose toen ze kwam spreken op de nieuwjaarsreceptie in Edegem, einde januari 2009. Ze had toen juist enkele minuten eerder het slechte (kanker-)nieuws aan mij verteld maar dit moest toen nog diskreet gehouden worden... Toch heeft ze die zondagmiddag nog haar nieuwjaarsspeech gehouden, ze stond erop." Ook aan Christel: heel erg bedankt. En inderdaad, zo was Roos.

Ontwikkelingshulp? Ja, maar...

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Wed, 18 May 2011 14:53:00 +0200

Sinds enkele maanden werk ik samen met mijn assistent dr. Dirk Crols aan een boekje over het 'wel en wee' van Europese ontwikkelingssamenwerking. Vooral 'wee' trouwens, want hoe dieper wij graven hoe meer hallucinante toestanden aan het licht komen.

Ons uitgangspunt is eenvoudig: wij vergelijken de politiek-economisch-sociale toestand van een aantal landen (Kongo, Palestina, Zimbabwe...) pakweg veertig jaar geleden, met de toestand in die landen vandaag - veertig jaar (dikwijls zéér massale) ontwikkelingshulp allerhande later. Als basis gebruiken wij enkel officiële, internationaal erkende cijfergegevens, aangevuld met de antwoorden op de inmiddels vele honderden parlementaire vragen die ik daarover reeds stelde aan de Euroepse Commissie. De hamvraag luidt dus: hebben die vele miljarden euro investeringen in ontwikkelingssamenwerking al of niet iets opgebracht voor de mensen ter plaatse? En waarom zijn er eventueel tastbare resultaten in het éne land, en helemaal niets in een ander land? Waarom slaagt Zwart-Afrika er niet in te doen wat Aziatische en Zuid-Amerikaanse landen deden?

De informatie die wij op die wijze bijeensprokkelden bedraagt inmiddels vele honderden bladzijden allerhande. Het komt er nu op aan die bevattelijk te ordenen, samen te vatten, en vooral er politieke lessen uit te destilleren. We zijn daar nog wel even mee bezig.

In elk geval zijn we steeds opnieuw verbaasd over de enorme bedragen die aan ontwikkelingshulp worden besteed zonder grondige voorafgaande controle op de besteding ervan - laat staan een evaluatie van de efficiëntie. De fondsen die de Europese Unie ter beschikking stelt zijn dan trouwens meestal nog maar een fractie van de fondsen die door de afzonderlijke Europese landen worden uitgegeven.

Een klein voorbeeld. In 2006 schonk de Europese Unie niet minder dan 165 miljoen euro (6,6 miljard frank!) aan de Democratische Republiek Congo als bijzondere steun voor het organiseren van de presidentsverkiezingen van kameraad Kabila, één van de meest sinistere groot-dieven van het Afrikaanse continent. Volgend jaar zijn er in dat land opnieuw presidentsverkiezingen. Kabila heeft inmiddels de kieswetgeving op zijn maat aangepast, zodat de uitslag al bij voorbaat vastligt, een schijnvertoning met een democratisch sausje. Zopas kreeg ik van de Europese Commissie antwoord op mijn parlementaire vraag of de EU ook volgend jaar opnieuw zinnens is om die schertsvertoning te financieren. Na heel wat nietszeggende new-speak luidt het enkel "deze keer zal de EU-bijdrage minder groot zijn". Daarmee moeten we het stellen. Daarmee, en met de wetenschap dat opnieuw tientallen miljoenen euro belastinggeld zinloos en nutteloos in de riool gestort worden.

Voor alle duidelijkheid: we zijn niet tegen ontwikkelingshulp, en zeker niet tegen noodhulp. We hebben wel het recht te onderzoeken waarvoor ons geld gebruikt wordt, het recht ook om te eisen dat de hulp aan de roofstaten en de corrupte potentaten onverbiddellijk stopgezet wordt.

En ook voor alle duidelijkheid: de misbruiken zijn heus niet enkel te zoeken in de ontwikkelingslanden zelf. Voormalig Europees Commissaris voor ontwikkelings samenwerking Louis Michel kreeg twee jaar geleden een opzegpremie van zo'n klein 15 miljoen frank (360.000 euro) toen hij zijn mandaat inruilde voor dat van parlementslid. Daar kunnen ook heel wat waterpompen mee gezet worden...

Foto's Marie-Rose / Baden-Baden 2007

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Thu, 12 May 2011 00:05:00 +0200

In september 2007 bezocht Marie-Rose met twee vriendinnen haar geliefde Baden-Baden, lieflijke stad in Baden-Würtemberg, op nauwelijks een uurtje rijden van Straatsburg. Ze had Baden-Baden leren appreciëren toen ze er in 1995 enkele dagen verbleef om de spectaculaire Sotheby-veiling van de hele inboedel van het "Neues Schloss" bij te wonen. Sinsdien kwam ze er dikwijls en graag terug, elke dag onveranderlijk afgesloten met een glas in de stadstuin van de Löwenbrau, een stukje Beieren in het centrum van de stad. We waren er nog samen in oktober 2010. Ze had er ook voor december een hotel gereserveerd om met haar ouders, zus en mij een paar dagen door te brengen - maar dat is niet meer kunnen doorgaan omdat ze al te ziek was. Tijdens de laatste dagen van haar leven vroeg ze meermaals dat een deel van haar asse boven Baden-Baden zou uitgestrooid worden, omdat ze daar altijd zo gelukkig was.

Hier twee foto's van dat bezoek in 2007. Ik kreeg ze zopas van één van de "Charly's Angels" op foto 1. En meteen een oproep: wie nog foto's van Roos heeft, mail ze aub door of stuur een kopie. Heel erg dank bij voorbaat.

Onrust in het Europees Parlement

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Wed, 11 May 2011 12:25:00 +0200

Het Europees Parlement heeft - terecht - een bijzonder slechte reputatie als fanatiek verdediger van de multiculturele maatschappij en voorstander van nieuwe massale immigratie. Regelmatig worden hier met overgrote meerderheid verslagen gestemd die oproepen om de komende jaren tot 60 miljoen nieuwe niet-Europese immigranten naar onze contreien te lokken.

Het kan ook nooit multicultureel genoeg zijn. Elkeen die vragen stelt bij de onmiskenbare samenlevingsproblemen die dit met zich meebrengt in onze overbevolkte landen wordt steevast als racist en xenofoob gebrandmerkt.

De verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog zijn dan nooit ver af. Gisteren nog schreeuwde de Groene fractieleider Daniel Cohn-Bendit dat het beter beveiligen van de buitengrenzen van Europa hem herinnert aan de Jodenvervolging in Nazi-Duitsland. Dat leverde hem trouwens een fanatiek applaus van Guy Verhofstadt op.

Het Europees Parlement is echter heel wat minder multicultureel gezind wanneer het over de eigen voorrechten gaat. Met de regelmaat van een klok gaan er officiële eisen naar de Brusselse overheden om allerhande privileges te eisen: voorbehouden rijvakken voor de Euro-nomenklatura, beveiligingscamera's op alle straathoeken, extra politietoezicht rond het parlement en in de dure wijken van de Eurocraten. Het mag allemaal nauwelijks baten: ook de Europese mandarijnen beginnen de weldaden van de multiculturele maatschappij aan den lijve te ondervinden.

Gisteren werd via de interne mail van het Europees Parlement een noodkreet van van onze vriendelijke Britse collega Nirj Deva (foto) verspreid. Zijn vrouw werd vorig weekeinde op klaarlichte dag overvallen vlakbij het Brusselse Centraal Station, "an ordeal that has befallen many other friends in the eleven years I have worked in Brussels" ("een beproeving die reeds menige andere vriend te beurt viel in de elf jaren dat ik in Brussel werk"). En Deva voegt daar aan toe: "We find ourselves in the danger of working in a lawless city" ("Het gevaar dreigt dat we in een stad zonder wet of recht moeten werken").

Een andere collega, de Beierse CSU'er Bernd Posselt gaat meteen nog een stapje verder: "Nearly every one of us has experience with brutal criminalityin Brussels... an lawless city. Why don't we focus our work at our single seat in Strasbourg...?" ("Bijna ieder van ons heeft de brutale criminaliteit in Brussel ervaren. Waarom niet terugplooien op onze zetel in Straatsburg...?). Wat dan weer de Brit Nick Griffin van de rechtse BNP tot deze cynische commentaar brengt: "I agree. I do find it strange though. Brussels is such a wonderful example of a vibrant, deeply enriched, multicultural society, but here we have mainstream MEP's advocating White Flight." ("Akkoord. Maar het is toch merkwaardig. Brussel is zo'n mooi voorbeeld van een levendige, verrijkte multiculturele maatschappij, en hier pleiten gematigde parlementsleden voor Blanke Vlucht...")

Wordt vervolgd, ongetwijfeld. Het komt er eigenlijk op neer dat niemand er een zier om geeft zolang de slachtoffers van de criminaliteit gewone burgers zijn. Maar o wee wanneer de zelfverklaarde elites zélf aan de beurt komen. Wat Nick Griffin trouwens nog tot volgend voorstel bracht: "I propose that parliament should buy a block of flats in the most 'enriched' part of the city and make the MEPs live there, in order to allow them to enjoy the same benefits of immigration as so many of their poorer constituents." ("Ik stel voor dat het Europees Parlement een flatgebouw koopt in het meest 'verrijkte' deel van Brussel, en dat de Europarlementsleden daar gaan verblijven, zodat ze, net als hun armere burgers, ook kunnen genieten van de voordelen van immigratie").Daar valt iets voor te zeggen...

Al drie maanden zonder Marie-Rose

noreply@skynetblogs.be (Frank Vanhecke) — Sun, 08 May 2011 20:24:00 +0200

Langs deze weg oprechte dank aan allen die Marie-Rose nog niet vergeten zijn - en in het bijzonder aan de zeer talrijke mensen die mij vandaag daarover een berichtje stuurden. De "moederdag"-interviews met mama Morel hebben blijkbaar veel mensen beroerd.

Bijgaande foto dateert van de Boekenbeurs, november 2010. Marie-Rose signeerde er haar eerste boek "Leve het Leven!" op de stand van De Standaard-Uitgeverij. Enkele uren nadien werd ze onwel op de beurs en liet ze 's avonds de hersenscan uitvoeren die drie nieuwe tumoren aantoonde. Ze zou de weken nadien het werk aan haar kinderboek "Alexander, Marnix en de Burgerwolf" terug opnemen - omdat dat voor haar plots opnieuw héél belangrijk werd. Ze wou in de leefwereld van haar twee jongens een verhaal van levensvreugde, moed en dapperheid, eerlijkheid, rechtlijnigheid en liefde voor de natuur brengen. Het boek verschijnt op dit ogenblik in wekelijkse afleveringen in "Dag Allemaal". Ik vertel U daar de komende dagen graag wat meer over. En voor de vriendelijke critici: niemand is verplicht mee te lezen hé.