08-06-11

Vier maanden geleden...

Roos dwarsfluit.jpgGisterenavond mocht ik in de schitterende kathedraal van Straatsburg het Requiem van Verdi bijwonen, een prachtige vertoning door het koor en orkest van de opera van Brno en het Tjechisch nationaal koor. Heel mooi en heel indrukwekkend, maar de plaats naast mij bleef leeg en ik miste Roos verschrikkelijk. Een jaar geleden, in juni 2010 was ik met haar in Straatsburg toen professor Amant belde dat er iets mis was met haar bloeduitslagen en dat ze best zo snel mogelijk terugkeerde voor een petscan. Inmiddels is het vandaag al vijf maanden geleden dat we trouwden, vier maanden geleden dat ze overleed.

Ik loop met mijn verdriet niet te koop en niemand is trouwens verplicht deze blog te bezien. Maar ik maak van de gelegenheid gebruik om twee andere blogs aan te bevelen:

http://atouchofrose.skynetblogs.be

www.groeienvoorbeginners.be

De eerste blog is die van de mama van Marie-Rose; daar heb ik trouwens ook de bovenstaande foto van Roos met haar dwarsfluit gehaald. De tweede is de heel ontroerende blog van Daan Buckinx, een jonge man die momenteel in Keulen tegen kanker vecht. En die er recht op heeft dat we allemaal een stukje met hem meevechten.

flikkenroos.JPGEn als toemaatje nog een leuke foto die me zopas toegestuurd werd door een Zandhovense vriend. Marie-Rose ten voeten uit...

 

18:02 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

Europese belastingen komen eraan.

teaser-eubelasting.jpgOp dit ogenblik is het Europees Parlement weer in plenaire zittingsweek bijeen in Straatsburg. Zopas hebben we het debat en de stemmingen achter de rug over het belangrijkste onderwerp van deze week: "een nieuw meerjarig financieel kader over een concurrerend, duurzaam en integratiegericht Europa". Dat soort zittingsdocumenten (in dit geval 87 dichtbedrukte pagina's) staan altijd vol met van alles en nog wat, en het vergt enige ervaring om er de essentiële boodschap uit te halen: het pleidooi voor "eigen middelen" voor de instellingen van de Europese Unie. Het komt erop neer dat men via een systeem van eigen Europese belastingen én de uitgave van een soort Europese staatsleningen aan nieuwe, massale financiering voor de Europese instellingen zou geraken.

Ik had de gelegenheid in het debat tussen te komen om me te verbazen over het feit dat in het hele verslag niet één concrete aanbeveling wordt gedaan om zélf de tering naar de nering te stellen (bijvoorbeeld door de afschaffing van een aantal compleet overbodige Europese administraties), om eraan te herinneren dat zelfs Europese leningen vroeg of laat toch door iemand moeten terugbetaald worden, en dat het boerenbedrog van het laagste allooi is te beweren dat Europese belastingen de globale belastingdruk niet zouden verhogen.

Maar maak U geen illusies: ook dit werd weer met overgrote meerderheid goedgekeurd, en het staat in de sterren geschreven dat de Europese belastingen er binnen afzienbare tijd komen. Het is immers een te mooi systeem: nieuwe belastingen van ergens een Europees niveau waar niemand concreet politiek kan op afgerekend worden, en de vrijgekomen budgetruimte kunnen de Lidstaten zelf spenderen. Er is maar één verliezer: de brave belastingbetaler...

Dat doet mij er trouwens aan denken: gisteren was er de aanbeveling van de Europese Commissie aan België, onder meer over onze pensioenleeftijd en loonindexering. Nu moet ik eerlijk zeggen dat de Commissie gelijk heeft en dat er ongetwijfeld maatregelen nodig zijn. Wat mij dan weer tegen de borst stoot is dat de Commissie niet voor eigen deur veegt. Hoe zit het met de reële pensioenleeftijden, de prinselijke uittredingspaketten, de vorstelijke vergoedingen van de tienduizenden Europese ambtenaren zélf? Dat taboe mag ook wel eens aangepakt worden.

13:52 Gepost door Frank Vanhecke in Europa | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-05-11

Verjaardagscadeau voor mezelf

cruise 175.jpg17 November 2010, met Jurgen en mezelf, Honduras (foto Koen Dillen). Dit was de beste dag die Marie-Rose de laatste maanden van haar leven nog kende. Ze had die dag nauwelijks pijn en was heel helder, gelukkig met vrienden om zich heen, een halve dag aan een paradijselijk strand. Van die dag heeft Koen Dillen nog filmbeelden waarop Roos stralend aankondigt dat ze het vaste voornemen maakt om met mij te trouwen "nog voor William en Kate gehuwd zijn". Wie was ik om haar tegen te spreken?

Bij deze ook hartelijk dank aan allen die me vandaag lieve wensen stuurden.

13:58 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

Driemaal Vlaams Belang

vlaams-belang-226x209.jpg1. Vorige week was het Vlaams Belang weer eens groot nieuws. In het Brusselse had de partij een folder met een enquête verspreid, en wie de enquête invulde en terugstuurde  werd beloond met een geschenk: een sleutelhanger van 4 cm lang met een nagelvijl, flessenopener, schroevendraaier en last but not least een mesje met lemmet van 2 à 3 centimeter. Ik herinner me nog dat ik tijdens meerdere van de vorige edities van De Gordel gratis verband- of fietsherstelpakketjes uitdeelde, met daarin "wapens" die een stuk gevaarlijker waren... Dank dus aan de rabiaat-Vlaamshatende Brusselse burgemeesters die het Vlaams Belang een hele mooie kans tot scoren boden. Want zeg nu zelf, burgemeesters die schietpartijen met kalasjnikovs als "faits divers" bestempelen en nauwelijks optreden tegen de zware criminaliteit in hun stad, maar die wél moord en brand schreeuwen, en zelfs verspreidingsverbod willen, voor een sleutelhangertje... Mocht het zo intriest niet zijn, we zouden ermee kunnen lachen. De Vlaams pers was over het algemeen redelijk in deze (op Radio 1 mocht Brussels parlementslid Niek Lootens uitgebreid en goed het VB-standpunt toelichten), met uitzondering van een paar commentatoren die er toch wel een beetje "oproep tot geweld" achter zochten, desnoods ergens in het onderbewustzijn van de initiatiefnemers. Ten onrechte trouwens. Ik weet toevallig dat zoiets helemaal niet de bedoeling was. Of het nu persé nodig is om dan maar aan te kondigen dat men die mesjes in de aanloop naar 2012 ook in Antwerpen gaat uitdelen - alsof men absoluut wil bevestigen dat het wél betekent wat de tegenstanders er ten onrechte van maakten - is weer een andere vraag. Gelukkig niet meer mijn zorg.

marine192.jpg2. Vorige week was er ook de ontmoeting van Filip Dewinter met Marine Le Pen. Geen groot nieuws op zich, want Marine is een collega Europees Parlementslid met wie we al vele jaren correct samenwerken, en het is bovendien normaal en van alle tijden en gezindheden dat politici pogen een graantje mee te pikken van het succes van verwante zielen in het buitenland. Wel interessant  was Dewinters analyse van de redenen van het succes van Marine: "Een nieuwe aanpak en een nieuwe strategie deed de sfeer helemaal omslaan. Ze vertolkt dezelfde inhoud maar met een nieuwe stijl, performanter, ook jonger. Ze geeft het Front National een nieuw gezicht zonder er een lightversie van te maken. Maar geloof me, het is een harde tante." Maar als ik dit zo lees, dan is Marine het typevoorbeeld van een vrouw én politica die door de Antwerpse gemeenteraadsfractie zeer snel politiek zou afgeslacht en buitengewerkt worden...

3. En nog een derde bedenking over de partij waarvan ik 12 jaar voorzitter was en waar ik nog steeds heel wat mensen (zeker aan de basis) van apprecieer en graag zie. Vorig weekeinde stuurde iemand me deze "twitter" van Filip Dewinter door: "Leuk begin v/d dag! Om de hoek verkoold lijk Oost-Europese koperdief gevonden door brandweer aan TGV-lijn naar NL. Elektrocutie en dood!". Welnu, ik ben voor een zeer harde aanpak van de criminaliteit en pleit voor zeer zware, sterk ontradende straffen. Maar de vreselijke electrocutie-dood van een mens - weze het een Oost-Europese dief - is géén "leuk begin van de dag!". Ik zal voor die dode dief ook geen traan laten, en het is ongetwijfeld zijn eigen schuld, maar een beschaafd politicus maakt zich over de dood van een mens niet vrolijk - zeker niet om kortstondig succesjes te boeken bij meelopers en streng-gelijkgezinden.

13:48 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (14) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

27-05-11

Marie-Rose en Piet Piraat

foto's mama Sandra 027.jpgDeze ochtend van twee hele lieve vriendinnen van Marie-Rose een pak mooie foto's gekregen, allemaal van zomer en najaar 2010 - toen Roos reeds erg ziek was maar zo normaal mogelijk probeerde te leven. De komende weken plaats ik er nu en dan enkele op deze blog. Deze wil ik U alvast niet onthouden: Marie-Rose en Piet Piraat...

17:29 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (12) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

26-05-11

Tweemaal politiek niet-correct / deel 2

klaus.jpgGisteren hadden we - samen met een paar honderd andere geïnteresseerden - het genoegen de Tjechische president Vaclav Klaus, ingeleid door de alomtegenwoordige Bart de Wever,  bezig te horen in Antwerpen. Een dikke proficiat trouwens aan de studenten van het KVHV die dit voor mekaar kregen, een niet geringe prestatie voor een naar het getal relatief kleine studentenvereniging.

Vaclav Klaus was op officieel staatsbezoek in België, en dus zullen er wel diplomatieke redenen zijn waarom hij zijn nochtans aangekondigde uiteenzetting over de EU en over de fluwelen boedelscheiding tussen Tjechië en Slowakije, verving door een causerie over enkel de klimaatsverandering. Klaus is van oordeel dat die klimaatsverandering, indien ze al bestaat of kan gemeten worden, slechts in heel beperkte, omzeggens te verwaarlozen mate het gevolg is van menselijke activiteit. Hij zegt dat de "klimaathysterie" mede in het leven gehouden wordt door bedrijven die fortuinen verdienen aan diverse maatregelen bestemd om de CO2 uitstoot terug te dringen. Hij pleit ook voor kernenergie. Allemaal zeer politiek niet-correct...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet weet wie in deze gelijk heeft, of alvast méér gelijk heeft dan de andere: de klimaatbelievers dan wel de klimaat-nonbelievers? De causerie van Klaus was echter interessant, aangenaam om naar te luisteren, en zette alvast mij aan om er wat meer over te lezen. Bijvoorbeeld dat boekje van Claude Allègre, "L'imposture climatique" ( vert.: "Het klimaatsbedrog"), dat me door Koen Dillen werd aanbevolen en dat nu al maanden bij me op de hoge stapel "dringend te lezen" ligt.

jpg_imposture-climatique.jpgDat boekje van Claude Allègre valt me nu te binnen omdat ik zopas het schabouwelijke stuk "Als de president een kletsmajoor wordt" van ons aller Bart Brinkman in de krant De Standaard onder ogen kreeg. Ik neem aan dat Brinkman ook geen vooraanstaande natuurwetenschapper is, maar dat belet hem niet om Vaclav Klaus neer te sabelen als "kletsmajoor" die "prietpraat" verkoopt. Brinkman vergelijkt de klimaatsstelling van Klaus met het negationisme over de Joodse volkerenmoord waar men blijkbaar ook "de toehoorders wijsmaakt" dat de wetenschappers het met elkaar niet eens zijn.

Bart Brinkman illustreerde daarmee meteen de stelling van Goldnadel (zie vorige blogstukje) over het misbruik van de Sjoah om andersdenkenden te muilkorven. Ik kan daar alleen maar uit besluiten - maar eerlijk gezegd, ik wist dat eigenlijk al - dat Brinkman zélf een kletsmajoor is. Anders zou hij weten dat er inderdaad zeer vooraanstaande wetenschappers zijn (een minderheid, weliswaar) die de stelling van Vaclav Klaus bijtreden. Claude Allègre dus bijvoorbeeld, Franse socialist, ex-minister, wereldberoemde geofysicus, ettelijke malen laureaat van hoge wetenschappelijke onderscheidingen. En hij is bijlange niet de enige.

Bart De Wever had gisteren dus gelijk: "In een echte democratie moeten we vrij onze mening kunnen uiten, ongeacht wat de maatschappelijke consensus zégt wat we moeten denken." Ik kan maar hopen dat dit een aanzet wordt om eindelijk die beschamende muilkorfwetten in ons land op de helling te zetten. Meningen mogen in een democratie nooit strafbaar worden.  En would be kwaliteitskranten als "De Standaard" die systematisch informatie doorspekken met de hoogst persoonlijke meningen en obsessies van journalisten, zijn dringend aan introspectie toe.

P.S. Toch een puntje van kritiek op de bijeenkomst van gisteren. De inleiding van Bart De Wever had voor mij liever in het Nederlands mogen zijn, uiteraard met een vertaling voor gast Vaclav Klaus en nà een verwelkoming van de gast in zijn eigen taal of in het Engels. Maar het kan natuurlijk zijn dat het protocol van het bezoekende staatshoofd dit vereiste? 

22:19 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Tweemaal politiek niet correct / deel 1

goldnadel.jpgAfgelopen dinsdag mocht ik (samen met collega's Mario Borghesio en Francesco Speroni van de Lega Nord) in het Europees Parlement de persvoorstelling patroneren van het nieuwe boek van de beroemde Franse advocaat Gilles-William Goldnadel, "Réflexions sur la question blanche, du racisme blanc au racisme anti-blanc".

Het is een merkwaardige, scherpe, intelligente en soms ook wel provocerende aanklacht tegen wat Goldnadel dus het "anti-blank racisme" noemt, de intellectuele terreur van de politieke correctheid die - steeds volgens Goldnadel - vooral sinds de jaren '60 en '70 van vorige eeuw, "toen de Shoah steeds meer politiek werd misbruikt om de hele Westerse beschaving te culpabiliseren", een levensgroot probleem werd. Volgens Goldnadel leven we in een klimaat van anti-blank intellectueel terrorisme waarbij de staat, de natie, de beschaving, kortom "alles wat ons van de barbarij kan beschermen", te bestrijden doelwitten geworden zijn.

untitled.JPGGoldnadel is niet de eerste de beste. Hij is een beroemde Joodse advocaat die o.m. Oriana Fallaci verdedigde toen de Franse Liga voor de Mensenrechten poogde haar pamflet "De woede en de trots" (een aanklacht tegen het islamitisch terrorisme) te verbieden. Hij is ook voorzitter van de "Association France-Israël".

Over een aantal zaken ben ik het met hem roerend eens. Over een flink aantal andere zaken ben ik het met hem nog veel roerender oneens. Zijn minstens passieve verdediging van de "wet Gayssot" (de Franse tegenhanger van onze revisionismewetten) bijvoorbeeld, is voor mij, als consequent en principieel verdediger van de vrije meningsuiting en het recht op vrij wetenschappelijk onderzoek, onbegrijpelijk. En ik beperk me tot één voorbeeld van de talrijke zaken waarover we het compleet oneens zijn. Maar toch accepteerde Goldnadel mijn patronage (en dat van de al even niet-politiek-correcte Lega Nord-parlementsleden) om zijn boek in het Europees Parlement voor te stellen. Zo hoort het natuurlijk ook.

Men moet het niet altijd met mekaar eens zijn om mekaar te lezen of op een ernstige wijze met mekaar in debat te gaan. Maar toch is die politieke moed, die "Zivilcourage", uiterst zeldzaam geworden. Dat maakten we gisteren trouwens ook weer mee naar aanleiding van het bezoek van de Tjechische president Vaclav Klaus aan Antwerpen.

17:31 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-05-11

Betrouwbare kanker-therapieën?

DSC01160.JPGSinds enkele dagen ben ik - ik weet het, eindelijk - volop bezig met het opvolgen en beantwoorden van de duizenden mails die ik kreeg na het overlijden van Marie-Rose. Heel veel van die berichten komen van mensen die zelf aan kanker lijden of die in hun vrienden- of familiekring getroffen worden. Heel dikwijls vraagt men mij contactgegevens van de artsen die Marie-Rose in het buitenland behandelden - dat komt dan meestal van mensen die, net als Marie-Rose destijds, eigenlijk al "terminaal" beschouwd worden.

Mag ik begrip vragen voor het feit dat ik op die heel concrete vragen niet kan ingaan? Ik ben geen arts en kan jammer genoeg geen goede raad geven wat behandelingen betreft. Marie-Rose onderging in Wenen en Keulen een aantal experimentele kankertherapieën, maar begin januari was ze reeds te ziek en te zwak om die behandelingen verder te zetten. Ze had wel heel veel vertrouwen in de mensen van de "Reliable Cancer Therapies" die haar met raad en daad en advies hebben bijgestaan. Ik kan dus enkel maar aanraden om die webstek grondig te raadplegen: www.reliablecancertherapies.com / daarna doorklikken naar Nederlandstalige versie.

kanker.jpgZelf werd ik na het overlijden van Roos sterk getroffen door het magistrale boek "De keizer aller ziektes, een biografie van kanker" van oncoloog Siddhartha Mukherjee, uitgegeven bij "De Bezige Bij" en op dit ogenblik gemakkelijk in elke goede boekhandel verkrijgbaar. Wat mij betreft zeer aanbevolen, zeker voor wie van ver of nabij zelf met kanker geconfronteerd wordt.

P.S. De foto hierboven toont Marie-Rose met haar vriendin, kunstenares Mieke Caethoven die enkele keren exposeerde in het Wouwersnestje. Dit moet ergens tussen eind januari en half februari 2009 zijn, Roos al erg vermagerd en met een kort kopje. Wie nog foto's heeft: U weet dat ik er erg dankbaar voor ben.

 

 

christel uyt.JPGToevoeging 24 mei 2009: Zopas kreeg ik van Christel Uytdewilgen bijgaande foto. Christel schrijft: "Dit is een foto van Marie-Rose toen ze kwam spreken op de nieuwjaarsreceptie in Edegem, einde januari 2009. Ze had toen juist enkele minuten eerder het slechte (kanker-)nieuws aan mij verteld maar dit moest toen nog diskreet gehouden worden... Toch heeft ze die zondagmiddag nog haar nieuwjaarsspeech gehouden, ze stond erop." Ook aan Christel: heel erg bedankt. En inderdaad, zo was Roos.

13:34 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-05-11

Ontwikkelingshulp? Ja, maar...

Sinds enkele maanden werk ik samen met mijn assistent dr. Dirk Crols aan een boekje over het 'wel en wee' van Europese ontwikkelingssamenwerking. Vooral 'wee' trouwens, want hoe dieper wij graven hoe meer hallucinante toestanden aan het licht komen.

Ons uitgangspunt is eenvoudig: wij vergelijken de politiek-economisch-sociale toestand van een aantal landen (Kongo, Palestina, Zimbabwe...) pakweg veertig jaar geleden, met de toestand in die landen vandaag - veertig jaar (dikwijls zéér massale) ontwikkelingshulp allerhande later. Als basis gebruiken wij enkel officiële, internationaal erkende cijfergegevens, aangevuld met de antwoorden op de inmiddels vele honderden parlementaire vragen die ik daarover reeds stelde aan de Euroepse Commissie. De hamvraag luidt dus: hebben die vele miljarden euro investeringen in ontwikkelingssamenwerking al of niet iets opgebracht voor de mensen ter plaatse? En waarom zijn er eventueel tastbare resultaten in het éne land, en helemaal niets in een ander land? Waarom slaagt Zwart-Afrika er niet in te doen wat Aziatische en Zuid-Amerikaanse landen deden? 

De informatie die wij op die wijze bijeensprokkelden bedraagt inmiddels vele honderden bladzijden allerhande. Het komt er nu op aan die bevattelijk te ordenen, samen te vatten, en vooral er politieke lessen uit te destilleren. We zijn daar nog wel even mee bezig.

In elk geval zijn we steeds opnieuw verbaasd over de enorme bedragen die aan ontwikkelingshulp worden besteed zonder grondige voorafgaande controle op de besteding ervan - laat staan een evaluatie van de efficiëntie. De fondsen die de Europese Unie ter beschikking stelt zijn dan trouwens meestal nog maar een fractie van de fondsen die door de afzonderlijke Europese landen worden uitgegeven.

KABILA,%20Joseph-002.jpgEen klein voorbeeld. In 2006 schonk de Europese Unie niet minder dan 165 miljoen euro (6,6 miljard frank!) aan de Democratische Republiek Congo als bijzondere steun voor het organiseren van de presidentsverkiezingen van kameraad Kabila, één van de meest sinistere groot-dieven van het Afrikaanse continent. Volgend jaar zijn er in dat land opnieuw presidentsverkiezingen. Kabila heeft inmiddels de kieswetgeving op zijn maat aangepast, zodat de uitslag al bij voorbaat vastligt, een schijnvertoning met een democratisch sausje. Zopas kreeg ik van de Europese Commissie antwoord op mijn parlementaire vraag of de EU ook volgend jaar opnieuw zinnens is om die schertsvertoning te financieren. Na heel wat nietszeggende new-speak luidt het enkel "deze keer zal de EU-bijdrage minder groot zijn". Daarmee moeten we het stellen. Daarmee, en met de wetenschap dat opnieuw tientallen miljoenen euro belastinggeld zinloos en nutteloos in de riool gestort worden.

Voor alle duidelijkheid: we zijn niet tegen ontwikkelingshulp, en zeker niet tegen noodhulp. We hebben wel het recht te onderzoeken waarvoor ons geld gebruikt wordt, het recht ook om te eisen dat de hulp aan de roofstaten en de corrupte potentaten onverbiddellijk stopgezet wordt.

20091104_cartoon_michel.jpgEn ook voor alle duidelijkheid: de misbruiken zijn heus niet enkel te zoeken in de ontwikkelingslanden zelf. Voormalig Europees Commissaris voor ontwikkelings samenwerking Louis Michel kreeg twee jaar geleden een opzegpremie van zo'n klein 15 miljoen frank (360.000 euro) toen hij zijn mandaat inruilde voor dat van parlementslid. Daar kunnen ook heel wat waterpompen mee gezet worden...

14:53 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-05-11

Foto's Marie-Rose / Baden-Baden 2007

In september 2007 bezocht Marie-Rose met twee vriendinnen haar geliefde Baden-Baden, lieflijke stad in Baden-Würtemberg, op nauwelijks een uurtje rijden van Straatsburg. Ze had Baden-Baden leren appreciëren toen ze er in 1995 enkele dagen verbleef om de spectaculaire Sotheby-veiling van de hele inboedel van het "Neues Schloss" bij te wonen. Sinsdien kwam ze er dikwijls en graag terug, elke dag onveranderlijk afgesloten met een glas in de stadstuin van de Löwenbrau, een stukje Beieren in het centrum van de stad. We waren er nog samen in oktober 2010. Ze had er ook voor december een hotel gereserveerd om met haar ouders, zus en mij een paar dagen door te brengen - maar dat is niet meer kunnen doorgaan omdat ze al te ziek was. Tijdens de laatste dagen van haar leven vroeg ze meermaals dat een deel van haar asse boven Baden-Baden zou uitgestrooid worden, omdat ze daar altijd zo gelukkig was.

Hier twee foto's van dat bezoek in 2007. Ik kreeg ze zopas van één van de "Charly's Angels" op foto 1. En meteen een oproep: wie nog foto's van Roos heeft, mail ze aub door of stuur een kopie. Heel erg dank bij voorbaat.

staatsburg september 2007 0061.JPGstaatsburg september 2007 0071.JPG

00:05 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11-05-11

Onrust in het Europees Parlement

Manneken_Pis_Brussel.jpgHet Europees Parlement heeft - terecht - een bijzonder slechte reputatie als fanatiek verdediger van de multiculturele maatschappij en voorstander van nieuwe massale immigratie. Regelmatig worden hier met overgrote meerderheid verslagen gestemd die oproepen om de komende jaren tot 60 miljoen nieuwe niet-Europese immigranten naar onze contreien te lokken.

Het kan ook nooit multicultureel genoeg zijn. Elkeen die vragen stelt bij de onmiskenbare samenlevingsproblemen die dit met zich meebrengt in onze overbevolkte landen wordt steevast als racist en xenofoob gebrandmerkt.

De verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog zijn dan nooit ver af. Gisteren nog schreeuwde de Groene fractieleider Daniel Cohn-Bendit dat het beter beveiligen van de buitengrenzen van Europa hem herinnert aan de Jodenvervolging in Nazi-Duitsland. Dat leverde hem trouwens een fanatiek applaus van Guy Verhofstadt op.

Het Europees Parlement is echter heel wat minder multicultureel gezind wanneer het over de eigen voorrechten gaat. Met de regelmaat van een klok gaan er officiële eisen naar de Brusselse overheden om allerhande privileges te eisen: voorbehouden rijvakken voor de Euro-nomenklatura, beveiligingscamera's op alle straathoeken, extra politietoezicht rond het parlement en in de dure wijken van de Eurocraten. Het mag allemaal nauwelijks baten: ook de Europese mandarijnen beginnen de weldaden van de multiculturele maatschappij aan den lijve te ondervinden. 

deva.jpgGisteren werd via de interne mail van het Europees Parlement een noodkreet van van onze vriendelijke Britse collega Nirj Deva (foto) verspreid. Zijn vrouw werd vorig weekeinde op klaarlichte dag overvallen vlakbij het Brusselse Centraal Station, "an ordeal that has befallen many other friends in the eleven years I have worked in Brussels" ("een beproeving die reeds menige andere vriend te beurt viel in de elf jaren dat ik in Brussel werk"). En Deva voegt daar aan toe: "We find ourselves in the danger of working in a lawless city" ("Het gevaar dreigt dat we in een stad zonder wet of recht moeten werken").

Een andere collega, de Beierse CSU'er Bernd Posselt gaat meteen nog een stapje verder: "Nearly every one of us has experience with brutal criminalityin Brussels... an lawless city. Why don't we focus our work at our single seat in Strasbourg...?" ("Bijna ieder van ons heeft de brutale criminaliteit in Brussel ervaren. Waarom niet terugplooien op onze zetel in Straatsburg...?).  Wat dan weer de Brit Nick Griffin van de rechtse BNP tot deze cynische commentaar brengt: "I agree. I do find it strange though. Brussels is such a wonderful example of a vibrant, deeply enriched, multicultural society, but here we have mainstream MEP's advocating White Flight." ("Akkoord. Maar het is toch merkwaardig. Brussel is zo'n mooi voorbeeld van een levendige, verrijkte multiculturele maatschappij, en hier pleiten gematigde parlementsleden voor Blanke Vlucht...")

Wordt vervolgd, ongetwijfeld. Het komt er eigenlijk op neer dat niemand er een zier om geeft zolang de slachtoffers van de criminaliteit gewone burgers zijn. Maar o wee wanneer de zelfverklaarde elites zélf aan de beurt komen. Wat Nick Griffin trouwens nog tot volgend voorstel bracht: "I propose that parliament should buy a block of flats in the most 'enriched' part of the city and make the MEPs live there, in order to allow them to enjoy the same benefits of immigration as so many of their poorer constituents." ("Ik stel voor dat het Europees Parlement een flatgebouw koopt in het meest 'verrijkte' deel van Brussel, en dat de Europarlementsleden daar gaan verblijven, zodat ze, net als hun armere burgers, ook kunnen genieten van de voordelen van immigratie").Daar valt iets voor te zeggen...

12:25 Gepost door Frank Vanhecke in Europa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-05-11

Al drie maanden zonder Marie-Rose

mrm9.jpgLangs deze weg oprechte dank aan allen die Marie-Rose nog niet vergeten zijn - en in het bijzonder aan de zeer talrijke mensen die mij vandaag daarover een berichtje stuurden. De "moederdag"-interviews met mama Morel hebben blijkbaar veel mensen beroerd.

Bijgaande foto dateert van de Boekenbeurs, november 2010. Marie-Rose signeerde er haar eerste boek "Leve het Leven!" op de stand van De Standaard-Uitgeverij. Enkele uren nadien werd ze onwel op de beurs en liet ze 's avonds de hersenscan uitvoeren die drie nieuwe tumoren aantoonde. Ze zou de weken nadien het werk aan haar kinderboek "Alexander, Marnix en de Burgerwolf" terug opnemen - omdat dat voor haar plots opnieuw héél belangrijk werd. Ze wou in de leefwereld van haar twee jongens een verhaal van levensvreugde, moed en dapperheid, eerlijkheid, rechtlijnigheid en liefde voor de natuur brengen. Het boek verschijnt op dit ogenblik in wekelijkse afleveringen in "Dag Allemaal". Ik vertel U daar de komende dagen graag wat meer over. En voor de vriendelijke critici: niemand is verplicht mee te lezen hé.

20:24 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

05-05-11

België in het groot...

194057_962_1205502215776-EP_3.jpgDe voorbije dagen stonden voor de Europarlementsleden vooral in het teken van de voorbereiding van de plenaire zitting van volgende week. We trekken komende maandag immers weer eens met z'n allen drie en een halve dagen naar Straatsburg. De kostprijs van die maandelijkse Grote Trek wordt op zo'n 200 miljoen euro (8 miljard frank) per jaar geschat.

"Dat is de prijs voor de democratie", hoort men dan wel eens zeggen. Een grapje, hopelijk, want "Europa" is natuurlijk geen democratie. Europa verdraagt geen democratische inspraak. Denkt U dat U mag meebeslissen of Turkije al of niet in de Unie wordt opgenomen? Herinnert U zich nog hoeveel er rekening werd gehouden met de Franse en Nederlandse volksraadplegingen over de "Europese grondwet"? De Europese Unie bemoeit zich met van alles en nog wat en trekt zich daarbij geen barst aan van wat de burgers zelf willen. Big Euro Brother weet het beter. De burgers dienen om belastingen op te hoesten en braaf te zijn.

Het drama is dat de Europese landen vooral het voorbije decennium essentiële belissingsbevoegdheden aan die Europese Unie hebben afgestaan. We hebben niet eens meer het recht om onze eigen grenzen te bewaken tegen illegale inwijking.

De voorbije jaren is "méér Europa" een soort geloof geworden. En wie niet absoluut geloofde in de weldaden van Europa was in het beste geval een idioot, in het slechtste geval een ketter. Nu de waanzin van de open grenzen-politiek stilaan duidelijk wordt gaan er eindelijk enkele ogen open - in eigen land bijvoorbeeld bij de N-VA die nochtans tot voor kort in het Europees Parlement steevast merkwaardig politiek-correcte standpunten innam, we zijn verheugd om die koerswijziging. En hier en daar begint men zelfs toe te geven dat de Euro niet het beloofde land van melk en honing bracht. We mogen nu bijvoorbeeld - onder het mom van solidariteit - miljarden pompen in een land als Griekenland. De Vlamingen (en Nederlanders, Duitsers...) betalen daarmee de onwil van de Grieken om zelf orde op zaken te stellen. Het is een situatie die we in België maar al te goed kennen...

En niet vergeten: wij Vlamingen hebben recht van spreken want wij zijn (per hoofd van de bevolking) de grootste netto-betalers aan de Europese Unie. Ook dàt herinnert ons aan de Belgische situatie. 

22:14 Gepost door Frank Vanhecke in Europa | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

29-04-11

Recht van antwoord verschenen in De Standaard

standaard.jpgDe krant "De Standaard " publiceert vandaag op pagina 12 mijn recht van antwoord op het beruchte Bart Brinkman-schandaalstuk van 19 februari. Na briefwisseling met de krant en overleg met mijn advocaat werd mijn stuk gevoelig ingekort, omdat de wetgeving op het recht van antwoord nogal strikt en beperkt is. Daarmee gaat natuurlijk ook een flink stuk van de argumentatie verloren. Wie meer wil weten verwijs ik graag naar de reeks "de onwaarheden van Bart Brinkman", op deze blog in 8 delen verschenen tussen 16 februari en 18 maart 2011.

Vandaag publiceert dezelfde krant trouwens ook het recht van antwoord van Wim Verreycken. Brinkman had immers beweerd dat Wim destijds het ontslag van Marie-Rose uit de partij geëist had, waar uiteraard niets van aan was, integendeel.

vb foto's 009.jpgEén en ander zet het gedane kwaad uiteraard maar een heel klein beetje recht. We kunnen alleen maar hopen dat de betrokken journalist diep in zijn hart beschaamd is over zijn vuilspuiterij over iemand die zich niet meer verdedigen kon, een week na de begrafenis van Marie-Rose. En dat hij ook beseft dat zijn eminente bron een lafaard en een leugenaar is.

Hieronder wat "De Standaard" vandaag publiceert:

 

 

 

Recht van antwoord van Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel (+)

Het artikel 'In de ban van de People's Princess' van 19/2/2011 bevat een hele reeks fouten die volgende rechtzetting noodzakelijk maken.

Er wordt beweerd dat ondervoorzitster van het Vlaams Parlement en Dewinter-getrouwe Marijke Dillen de kerk werd uitgezet bij de begrafenis van Marie-Rose Morel.  Het klopt enkel dat er voor Marijke Dillen geen voorbehouden ereplaats was. Er waren ook geen voorbehouden plaatsen voor de duizend mensen die de kerk niet binnen raakten, noch voor de overgrote meerderheid van de 1500 mensen die wél was binnengeraakt en waarvan een groot deel moest rechtstaan. Niemand werd uit de kerk gezet.

Er wordt ook beweerd dat Marie-Rose 'behaagziek en narcistisch' was en 'alle aandacht naar zich wilde toetrekken'.  Laat mij dus één voorbeeld geven van het échte politieke leven van Marie-Rose Morel:

In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 organiseerde Marie-Rose een reeks “vrouwenavonden” om vrouwen ervan te overtuigen bij die verkiezingen op de Vlaams Belang-lijsten te staan. Naar de buitenwereld toe zorgde Marie-Rose ervoor dat het steeds leek alsof er meerdere initiatiefneemsters waren. In werkelijkheid was het Marie-Rose die àlles deed.  Maar in àlle folders, in de mooie brochure,  in de stukken voor het partijblad, zelfs in haar toespraken, in alles wat door haar verzorgd werd, plaatste Marie-Rose de anderen minstens evenveel in het zonnetje.  In ruim dertig jaar politieke bedrijvigheid heb ik haar dat NIEMAND zien nadoen.

Citaat Brinckman: "Vanhecke geeft geen krimp. Hij laat zich uitgerekend voor Christian Schellemans, toen nog de man van Morel, aan het hart opereren. De leugen spoort met de uitbuiting. Morel eist in 2007 het lijsttrekkerschap van de Senaat op, zo kan ze in heel Vlaanderen campagne voeren. Dewinter en Annemans weigeren. Uit balorigheid trekt Vanhecke dan maar zelf. Een jaar later tracht het duo de komst van Valkeniers als voorzitter af te blokken, tevergeefs."

Drie stukjes info in deze paar regels, driemaal fout. 

1) Christian Schellemans heeft mij nooit geopereerd, hij is trouwens geen chirurg.

2) Marie-Rose heeft in 2007 op geen enkel moment het lijsttrekkerschap voor de Senaat opgeëist. Marie-Rose was wél kandidaat voor het de laatste plaats op de Kamerlijst in Antwerpen, maar dat mocht niet.  Uiteindelijk aanvaardde Marie-Rose een plaats ergens onderaan "mijn" Senaatslijst. Dat is de waarheid.

3) Dat wij het voorzitterschap van Bruno Valkeniers probeerden af te blokken is fout.  Het tegendeel is waar. Het conflict met voorzitter Valkeniers dateert van veel later.

Citaat Brinckman : “Wanneer Dewinter en Annemans uiteindelijk bereid zijn om haar samen met  Marijke Dillen het ondervoorzitterschap van de partij te gunnen, schiet de basis het compromis af. Die had het ondertussen gehad met Morel.”

We schrijven oktober 2009.  Bruno Valkeniers is sinds maart 2008 voorzitter van het Vlaams Belang en werkt aan de vernieuwing van het Partijbestuur. Met een aantal medestanders probeerde ik toen Marie-Rose nog een rol in de partij te laten spelen. Ze had geen parlementsmandaat meer maar behield zoals bekend vlotte toegang tot heel wat media en beschikte over een privéblog die tot 16.000 bezoekers per dag haalde, de helft méér dan de nationale partijsite. Uiteindelijk kwam voorzitter Valkeniers met een compromisvoorstel: Marie-Rose en Marijke Dillen (reeds Vlaams Parlementslid en ondervoorzitter van het Vlaams Parlement) zouden allebei ondervoorzitter worden en aan mij werd gevraagd om mijn bevoegdheid als eindverantwoordelijke voor de externe communicatie neer te leggen.

Op 24 oktober 2009 werd het voorstel voor het nieuwe Partijbestuur voorgelegd aan de Partijraad, zeg maar het parlement van de partij, een vergadering van een 130-tal mensen waarvan er 102 aanwezig waren. Het voorstel van Valkeniers kreeg heel wat tegenwind uit zeer diverse hoeken om heel veel verschillende redenen. 18 mensen kwamen publiek tussen in het debat; slechts twéé daarvan hadden het kort over de situatie met de ondervoorzitterschappen.  Het voorstel van de Partijvoorzitter werd in geheime stemming nipt verworpen, maar niet omdat 'de basis het gehad had met Morel'.

In de weken die volgden beviel Valkeniers van een voorstel waarin Marie-Rose werd gedegradeerd tot “2de ondervoorzitter”.  Toen in de bespreking daarover letterlijk werd gezegd dat Marie-Rose zich nooit op haar futiel “2de ondervoorzitterschap” zou mogen beroepen voor wat dan ook, en zeker niet om politieke verklaringen  af te leggen, hield ze het voor bekeken en bedankte feestelijk voor de eer. "De basis” heeft ondervoorzitter Morel dus niet afgeschoten. De “basis” kon enkel spreken tijdens verkiezingen – in het geheim van het stemhokje. Bijvoorbeeld bij de Europese verkiezingen juni 2009:  Marie-Rose Morel 108.629 stemmen.  Nooit eerder haalde een vrouw bij het Vlaams Belang zoveel voorkeurstemmen als Marie-Rose Morel, en dat vanop een onderste plaats op de lijst.

Citaat Brinckman: “Want het moet gezegd, inhoudelijk brak Morel bij die partij nooit potten. In de media gaf ze de indruk dat ze het zachtere imago van het Vlaams Belang wilde verpersoonlijken. De televisiecamera was daarbij haar beste vriend. Maar intern deed ze er het zwijgen toe. Meer zelfs, toen Bruno Valkeniers eind 2009 voor zijn partij een visietekst lanceerde die absoluut brak met de vuilgebekte lijn van Dewinter en bijgevolg Morel als muziek in de oren moest klinken, brandde ze de voorzitter onverbiddelijk af. Uiteindelijk moest Valkeniers zich schikken naar Dewinter en Annemans.”

De chronologie van gebeurtenissen wordt hier foutief omgedraaid.  De zogenaamde “visietekst” van Bruno Valkeniers dateert van november 2009 en werd toen gelijktijdig voorgesteld met dat nieuwe Partijbestuur waartoe Marie-Rose Morel niet meer behoorde. Hoe had Marie-Rose dus een “visietekst” kunnen steunen op een ogenblik dat ze al was buitengewerkt?

Ook de bewering dat Marie-Rose inhoudelijk nooit potten brak en er zelfs intern het zwijgen toe deed, is absurd. Ik heb héél andere herinneringen aan talrijke vergaderingen van het Partijbestuur waar Marie-Rose met open vizier haar mening verkondigde.

Citaat: ' Vier jaar geleden vergeleek De Standaard Morel voor het eerst met Yoko Ono…'

Het is volgens mij noodzakelijk erop te wijzen dat de journalist die dit schrijft  hier eigenlijk zichzelf als gezagsargument citeert. Merkwaardig.

Citaat: ' Ze aast vervolgens op het zitje van Eric Deleu, nog een (nu voormalige) boezemvriend van Vanhecke, in de raad van bestuur van de VRT.  Alle middelen zijn goed om de reclameman zwart te maken, inclusief de publicatie van zogeheten financiële malversaties - die als ze al hebben plaatsgevonden, onder de verantwoordelijkheid van Vanhecke vielen - en de beschuldiging van kunstdiefstal.' 

De waarheid is dat het Partijbestuur van Vlaams Belang gevraagd werd op 26 maart 2007 een nota goed te keuren over de toewijzing van een politiek advertentiebudget, voor een totaal bedrag van 251.147 euro. Marie-Rose deed toen wat ze eerder ook al voor andere bestellingen had gedaan: prijzen navragen en vergelijken.  Zij kwam tot de conclusie dat de partij teveel geld betaalde voor de geleverde prestaties en liet me dit weten waarna ik onmiddellijk de maatregelen nam die zich opdrongen. Uiteindelijk werden dezelfde advertenties geplaatst voor zo’n 50.000 euro minder

Bij de nieuwe samenstelling van de raad van bestuur van de VRT waren zeer velen van mening dat zij de geschikte vrouw was om onze partij opvallend in de raad van bestuur van de VRT te vertegenwoordigen. Haar kandidatuur (op mijn vraag trouwens, omdat ik het absurd vond een onmiskenbaar politiek talent voor de partij te laten verloren gaan) werd door de partijtop gekelderd.

Marie-Rose overleed bijna drie maanden geleden. Haar boeken stonden wekenlang op 1 én 2 van de bestsellerslijsten in Vlaanderen. Meer dan dertigduizend mensen stuurden mij brieven om hun medeleven uit te drukken. Ik zwijg over de mails die ik onmogelijk allemaal kan beantwoorden.

Maar in de 3 volle krantenbladzijden van dit artikel slaagde men er niet in ook maar één iets positief over haar te schrijven.  Dat is an sich al een zware fout.  Van Marie-Rose onthouden we voor altijd haar onvermoeibare inzet voor onze zaak, haar vrolijkheid, haar intelligentie, haar menselijkheid, haar grote moed, haar vriendschap en haar liefde. Het tegendeel van wat uw krant laat uitschijnen.

Frank Vanhecke  

12:26 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-04-11

We zijn terug!

vb foto's 013.jpgHet Paasreces is voorbij. We maakten veel plannen, troffen veel voorbereidingen en ontmoetten heel wat oude vrienden. En ook een paar nieuwe.

Vanaf nu ook terug regelmatige bijdragen op deze blog. En om te starten deze foto "uit de oude doos", 2004. Tot morgen!

14:42 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

08-04-11

Marie-Rose, al twee maanden.


8 april. Het is al twee maanden geleden dat Marie-Rose overleed, en drie maanden geleden dat we in Brugge trouwden. Ik ben alle mensen dankbaar die heden nog even aan haar dachten.

Toevallig vandaag kreeg ik van de Standaard-uitgeverij de afrekening over haar auteursrechten 2010 - een groot bedrag dat rechtstreeks aan de Vlaamse Liga tegen Kanker wordt overgemaakt. Roos mag er trots op zijn, ik ben het in elk geval in haar plaats. En volgend jaar wordt dat bedrag ongetwijfeld verveelvoudigd. Van "Leve het Leven!" zijn inmiddels ruim 20.000 exemplaren verkocht, van "Geloof, Hoop en Liefde" al bijna 43.000 - nieuwe cijfers van vandaag.

Om dat een beetje te vieren, en vooral om aan haar te denken, twee voor mij heel ontroerende foto's uit het familiealbum. De eerste foto dateert van het Kerstfeest 2010, bij haar zus Ann-Marie. Marie-Rose  schrijft over die avond op pagina 52 van "Geloof, Hoop en Liefde". De tweede foto is enkele dagen later bij haar ouders thuis - die avond is ze erg ziek en moeten we zelfs 's nachts nog bij de apotheek morfine halen omdat de hoofdpijn zo ondraaglijk wordt. We weten op dat ogenblik nog niet dat haar hersenvlies door kanker aangetast is. Toch blijft ze zo lang mogelijk bij ons, genietend van de kinderen en vooral van de eerste echt-zelf-gelezen nieuwjaarsbrief van haar oudste. Apetrots was ze. En ze zorgde ervoor dat de kinderen nauwelijks iets merkten van haar zorgen en pijn.

trouw 121.JPGtrouw 137.JPG

18:40 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

05-04-11

Nieuwe foto's Roos - 3

Tweede dag van de "Straatsburgweek", plenaire zitting van het Europees Parlement. Deze ochtend had ik wat spreektijd in het debat over de Europese Top van tien dagen geleden en straks stemmen we o.m. over migratiestromen en geweld tegen vrouwen. Stel U daar allemaal niet te veel van voor. Die rapporten stellen dikwijls goede vragen, maar in het beschikkende gedeelte bulkt het van de nietszeggende politieke correctheid. Een voorbeeld: in het 23 dichtbedrukte bladzijden tellende verslag over het "EU-beleidskader voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen" komt niet één keer het woord "Islam" voor. Taboe. Taboe dat enkel doorbroken wordt door enkele niet-politiek correcte parlementsleden waaronder uw dienaar en collega Philip Claeys. Een gelegenheid om opnieuw enkele weinig bekende foto's van Marie-Rose op het net te plaatsen. De eerste foto, Marie-Rose en mezelf bij het ontbijt op de cruiseboot, november 2010. De tweede, Marie-Rose met Philip Claeys, als ik me niet vergis eind 2007 of begin 2008.

En tussen haakjes: ik heb inmiddels ondervonden dat bekwame vrouwen het in de politiek ook niet gemakkelijk hebben en dat nogal wat mannen (ook mannen die het anders - en terecht - vol afschuw hebben over de minderwaardige rol van de vrouw in de islamitische wereld) het lastig hebben met de concrete toepassing van de gelijkwaardigheid van man en vrouw in hun eigen wereldje. Maar dat is een ander verhaal...

IMG_0150.JPGvb foto's 048.jpg

11:09 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa, Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

04-04-11

"Le Camp des Saints" - boekbespreking

lamp.jpgStraatsburg, plenaire zittingsweek van het Europees Parlement. Straks is er een kort debat over de situatie op het Italiaanse eiland Lampedusa, overspoeld door Afrikaanse vluchtelingen en gelukzoekers. Ik kom daar morgen tijdens de stemmingen ook over tussen. Het is een situatie die onvermijdelijk doet denken aan het in 1973 verschenen boek "Le Camp des Saints" van Jean Raspail. Ik las het halfweg de jaren '70 en het maakte op mij een onuitwisbare indruk, als een mokerslag. De voorbije dertig jaar heb ik het meerdere malen graag herlezen. Koen Dillen schreef onderstaande boekbespreking van dit pas heruitgegeven meesterwerk (waarvan jammer genoeg geen Nederlandse vertaling bestaat). Warm aanbevolen, deze bespreking. En uiteraard ook en boven alles het boek zelf. Haast U het aan te schaffen én te lezen vooraleer het door de gedachtenpolitie op de index geplaatst wordt.

 

Jean Raspail en Le Camp des Saints

 

‘Le temps des mille ans s’achève. Voilà que sortent les nations qui sont aux quatre coins de la terre et qui égalent en nombre le sable de la mer. Elles partiront en expédition sur la surface de la terre, elles investiront le camp des Saints et la Ville bien-aimée.’

Apocalypse, XXe chant

 

De Franse linkerzijde is ongerust. De heruitgave van Le Camp des Saints van Jean Raspail kent een onverklaarbaar succes. Zonder publiciteit op radio of televisie, met slechts enkele besprekingen, in Valeurs actuelles, Le Figaro en Figaro Magazine, kroop de achtendertig jaar oude roman op enkele weken tijd naar de top van de best verkopende fictieboeken in Frankrijk. Uitgebracht op 5000 exemplaren op 3 februari jl., kende het boek sindsdien al zeven herdrukken. 40.000 exemplaren gingen op enkele weken tijd over de toonbank. Dat is enorm voor een heruitgave na zoveel jaar. Zeker voor een roman waarvan een pocketeditie bestaat. De laatste editie dateerde uit 1985. Het boek verscheen voor de eerste keer in 1973, steeds bij dezelfde uitgeverij, het statige Robert Laffont, dat naast Raspail tevens Eliette Abecassis, Georges-Marc Benamou, Dino Buzatti, Martin Walser en Carlos Luis Zafon in zin catalogus heeft, om maar enkele bekende namen te noemen.

camp_des_saints_edition_originale-2-9d3de.jpg 

Fictie werd werkelijkheid

 

Le Camp des Saints is een parabel van wat de blanke man vandaag ondergaat. De roman beschrijft hoe een vloot van honderd schepen met een miljoen vluchtelingen de Ganges in Indië verlaat en vreedzaam op de Azurenkust afstevent. De vloot die schipbreuk lijdt, is de voorhoede van de Derde Wereld die een beter bestaan zoekt in het rijke Westen. Zonder geweld te gebruiken, door zijn ellende te tonen, door beroep te doen op het medelijden van de Europeanen. Dat verhaal vertelt en beschrijft Jean Raspail. Hij toont hoe op alle maatschappelijke niveaus gereageerd en gecapituleerd wordt onder druk van het wereldgeweten. Hij beschrijft ook – symbolisch, want alles is symbolisch in deze toekomstfictie - hoe een kleine groep mensen, het Dorp - ‘le Village’ – onder leiding van de oude professor literatuur Calguès besluit zich te verzetten en de vloot met belachelijke middelen, maar met geweld, tegen te houden. Honderd verzetslui tegen een miljoen immigranten. De strijd is hopeloos, maar ze voeren hem. Tussen hen zit de eigenaar van een bordeel. Tussen hen zit ook een overgelopen minister die wil dat alles legaal gebeurt en die ervoor zorgt dat eerst de antiracismewet wordt opgeheven. Tussen hen zit ook een zwarte Pondichéry, de vroegere hoofdstad van Frans-Indië, die zich wil opofferen om de Europese beschaving te beschermen, “want blank zijn heeft niets met huidskleur maar met een geestesgesteldheid te maken.” Na twee dagen van verzet bombardeert het Frans leger de rebellen. Parijs heeft beslist de vluchtelingen binnen te laten. Frankrijk capituleert voor de massa en de miserie.

Dit is slechts een beknopte en onvolledige samenvatting van Le Camp des Saints, maar iedereen begrijpt dat Raspail met deze toekomstroman geen politiek correct verhaal schreef. Alleen liet de vrije meningsuiting zulks nog toe in 1973, alvorens de religie en de hysterie van het antiracisme bezit namen van onze westerse cultuur. Raspail onderging scherpe kritiek, onder meer vanwege de marxistische le Monde Diplomatique, maar hij kreeg nog veel meer lof toegezwaaid, en niet van de minsten. Thierry Maulnier, Michel Déon en Jean Dutourd, drie vooraanstaande leden van de Académie française,  hadden alleen maar ontzag voor de prestatie van Raspail. Jean Cau, gewezen privésecretaris van Jean-Paul Sartre, en tijdens zijn leven van links naar rechts geëvolueerd nadat hij de prestigieuze Goncourt won voor zijn roman  La pitié de Dieu, vroeg zich af of Jean Raspail een romancier dan wel de ‘historicus van onze toekomst’ was. En de linkse en pacifistische romancier Bernard Clavel, geschokt door zijn lectuur,  becommentarieerde Le Camp des Saints als volgt: ‘A la fois bouleversant et révoltant, ce livré dont nous pouvons craindre qu’il ne soit prophétique…’

Dat was dertig jaar geleden. Sinds 1973 kende Le Camp des Saints heel wat vertalingen. Naar het Duits, het Engels, het Spaans, het Portugees, het Italiaans en zelfs naar het Afrikaans. Raspail vermeldt ook een vertaling naar het Nederlands, maar vergist zich. Die vertaling kwam er uiteindelijk niet. Ik weet het wel. Lange tijd was er sprake van een Nederlandse vertaling. Ik ken de schitterende literaire vertaler die zich eraan gewaagd heeft. Het project eindigde in een doodlopend straatje na discussies over auteursrechten met de uitgeverij, als ik me niet vergis. Een spijtige zaak. In Amerika lazen Ronald Reagan en Samuel Huntington de roman. The camp of the Saints kende er een immens succes. Geen Amerikaan die racistische graten in de intrige ontwaarde. Jeffrey Hart, hoogleraar in Princeton en een bekend columnist begreep maar al te goed de boodschap van de auteur: “Raspail is not writing about race, he is writing about civilization.”

 

Een ‘racistische roman’

 

Anno 2011, en gelet op het onverklaarbare succes van Le Camp des Saints, menen ‘the usual suspects’ echter een proces tegen dit literaire meesterwerk en zijn auteur te moeten aanspannen. Ik noem Daniel Schneidermann van de krant Libération en Jérôme Garcin en Aude Lancelin van het weekblad Le Nouvel Observateur.

De eerste legde op 7 maart jl. in een editoriaal getiteld ‘Appeler les racistes les racistes’ een verband tussen literatuur en politiek. Voor Schneiderman waren het applaus in het Parlement van dignitarissen van de regeringspartij UMP voor de wegens ‘racisme’ veroordeelde joodse journalist Eric Zemmour en het succes van Raspails Le Camp des Saints blijkbaar maatschappelijke fenomenen van dezelfde orde. Enerzijds Zemmour die op televisie had verklaard dat de meeste drugdealers van allochtone afkomst waren en daar in eerste aanleg voor veroordeeld werd. Anderzijds de romancier Jean Raspail die op literaire wijze het probleem formuleert van de invasie van Europa door de Derde Wereld - dixit Valéry Giscard d’Estaing in een interview met Figaro Magazine  enkele jaren geleden - en daarbij – dichterlijke vrijheid !! – brutale beeldspraak gebruikt en dus een ‘racist’ is, aldus Daniel Schneidermann die de literaire kwaliteiten van het werk ruimschoots erkent (‘sa perverse puissance d’évocation’…‘littérairement intéressant…sociologiquement, historiquement intéressant’), maar wel voorstelt om op alle exemplaren in de boekhandels een waarschuwing te plaatsen: ‘opgepast, racistische inhoud’. Ach, waarom niet, misschien verkoopt het boek dan nog beter dan vandaag het geval is.

Jérôme Garcin probeert het succes van Le Camp des Saints dan weer te verklaren door de opkomst van het Front national en de doorbraak in de opiniepeilingen van Marine Le Pen. Enig bewijs voert hij daarvoor niet aan. Het is maar een suggestie. Zijn collega Aude Lancelin gaat evenwel verder. Voor deze filosofe en literaire critica, toevallig geboren in 1973 het jaar dat Raspails meesterwerk verscheen en die ik al veel zinnigere analyses heb weten maken, zitten we met de inhoud van Le Camp des Saints, door de beeldspraak en de metaforen die erin voorkomen, zowaar midden in het fascisme. Tja, van het racisme naar het fascisme is het natuurlijk maar een kleine stap. Waarbij ik me afvraag of we met de weinig subtiele verwijzing naar de ‘kindsheid’ die in de fierheid zou schuilen waarmee Raspail een voorwoord voor zijn boek schreef, ook niet ‘midden in het fascisme’ belanden. Raspail is inmiddels 86 jaar oud, jonger dan de elders door Aude Lancelin – en door mij – bewonderde bestsellerauteur Stéphane Hessel, de schrijver van het pamflet Indignez-vouz die ons vrijdag 21 januari in de Frankfurter Allgemeine Zeitung voorhield dat de Duitse bezetting van Frankrijk qua brutaliteit zeker niet moest onderdoen voor de Israëlische bezetting van Palestina. Wat zou ze niet schrijven mochten we de fiere Hessel morgen enig ‘gâtisme’ aanwrijven!

Neen, dames en heren procureurs van de linkse pers, nijdig omwille van het succes, Le Camp des Saints is géén ‘racistische roman’, zoals u beweert. De groteske vergelijking met het antisemitisch pamflet Bagatelles pour un massacre van Louis-Ferdinand Céline discrediteert heel de kritiek van Lancelin in Le Nouvel Observateur. Mochten Aude Lancelin en Daniel Schneidermann de moeite genomen hebben om er het voorwoord bij de uitgave van 1985 op na te lezen, ze hadden kunnen vaststellen hoe Raspail uitlegt dat hij net voor een vloot van de Ganges kiest en niet van de Maghreb om elke steriele discussie over racisme en antiracisme te vermijden (‘…ma répulsion à illustrer au risque de les envenimer des tensions raciales déjà perceptibles mais pour le moment hors du sujet.’) .

‘Das Heerlager der Heiligen ist kein rassistisches Buch’ merkt Jürg Altwegg van de Frankfurter Allgemeine Zeitung terecht op in de lange en indrukwekkende  analyse die hij van de roman maakt (‘Das Ende der europäischen Welt’, 25 februari 2011). De Duitser Altwegg lijkt ook de rest van het immense oeuvre van Jean Raspail te kennen en verwijst naar het eerbetoon dat de schrijver in verschillende van zijn boeken aan vreemde en grotendeels verdwenen culturen en volkeren bracht. Ik geef u één voorbeeld: Qui se souvient des hommes uit 1986, over het overleven en mettertijd verdwijnen van de cultuur van de Alakalouf-indianen in het zuiden van Chili is misschien wel een van de grootste antiracistische werken uit de wereldliteratuur. De roman kreeg de Prix Chateaubriand, Jean Raspail was te gast bij Bernard Pivot in diens befaamde boekenprogramma Apostrophes en Qui se souvient des hommes werd een bestseller. Wat een dwaasheid om deze grote auteur vandaag van vreemdelingenhaat te verdenken !

 

‘Big Other’

 

Maar de profetie waarover Clavel het had, die van de overspoeling van Europa door de Derde Wereld, is uitgekomen, schrijft Jean Raspail in de lange inleiding ‘Big Other’ die hij opgesteld heeft voor de nieuwe uitgave van zijn roman. In ‘Big Other’ vertelt Jean Raspail de geschiedenis van Le Camp des Saints. Hij beschrijft, zonder het briefgeheim te onthullen, hoe hij beleefde antwoorden kreeg van socialistische personaliteiten als François Mitterrand, Lionel Jospin, Jean-Pierre Chevènement en Robert Badinter naar wie hij zijn roman in 1973 had gestuurd. Hij vertelt ook hoe de gewezen hoofdredacteur van de socialistische krant Le Matin de Paris Max Gallo hem zwaar had aangevallen. Max Gallo is een bestsellerauteur die ook door Robert Laffont werd uitgegeven en die in 1981 een tijdje woordvoerder werd van de socialistische regering-Mauroy. Max Gallo herzag mening over Le Camp des Saints. Toen Raspail in 2006 van de schrijver diens laatste roman Les Fanatiques toegestuurd kreeg, stond er een korte opdracht in: ‘Pour Jean Raspail, qui a eu le don de la prophétie. En amitié.’

Onder de noemer ‘Big Other’ schuilt de falanx die de sluizen heeft opengezet. ‘Big Other’ zoals Big Brother. De meute die de sluizen heeft opengezet en die elk verzet in de kiem probeert te smoren. De media, de showbizz, de mensenrechtenverenigingen, de vakbonden, de bisschoppen, de oecumene etc. Kortom, het ‘Centrum’, zoals wij in Vlaanderen zouden zeggen. Raspail weet er iets van. Zijn roman verscheen in 1973 onder het presidentschap van Georges Pompidou. Een jaar eerder, in 1972 werd bij unanimiteit de eerste antiracistische wetgeving in het Frans parlement gestemd, de wet Pléven. De verjaringstermijn voor opiniedelicten bedroeg toen drie maanden. Dat veranderde allemaal sindsdien. We kunnen het ons niet meer voorstellen. In 1973 echter nam niemand aanstoot aan een roman die bij een gerespecteerde uitgeverij verscheen en lovende besprekingen oogstte. Le Camp des Saints ontsnapte aan het oog van de procureurs.

Vandaag zou alles anders verlopen, schrijft Jean Raspail in ‘Big Other’. Er zijn nieuwe antiracismewetten gekomen die het arsenaal van wapens waarmee de overheid opiniedelicten kan vervolgen enorm hebben versterkt. De wet Gayssot van 1990, de wet Lellouche van 2001, de wet Perben van 2004. Raspail heeft het aan twee eminente advocaten gevraagd. Ze zijn formeel. Vandaag zou een publicatie als Le Camp des Saints verboden worden. Of toch ten minste gezuiverd worden van talloze passages die strijdig zijn met de vigerende muilkorfwetten. Op blz. 391 en 393 somt de schrijver ze allemaal op. Haast u er naartoe als u geen tijd heeft om de hele intrige te doorworstelen.

De tijden zijn veranderd. Raspail is pessimistisch. Over enkele decennia, rond 2050, zullen de Fransen een minderheid vormen in eigen land. Zoals de Vlamingen, de Britten, de Duitsers, de Spanjaarden… Hij zal dan al lang dood zijn, maar het Frankrijk waar Raspail geboren werd en opgroeide, bestaat dan niet meer. Maar de auteur van Le Camp des Saints wil geen oplossingen bieden, schreef hij al in het voorwoord voor de uitgave van 1985, de uitgave die ik kocht en voor de eerste keer las toen ik student was, nu ook al weer 25 jaar geleden. ‘Ik ben romancier, houdt Raspail ons voor, ik heb geen oplossingen aan te bieden.’ Is dat pessimisme van Raspail? Ik denk het wel. Want het Westen heeft geen ziel meer, schreef hij al in 1985. Twee scenario’s tekenen zich af, het ene al waarschijnlijker dan het andere. Misschien, aldus de auteur, blijven er haarden met autochtonen over, wat men in de wetenschappelijke etnologie des isolats noemt, van zo een twintig miljoen Fransen die de Franse taal spreken en zich nog bewust zullen zijn van de cultuur en geschiedenis zoals ze vroeger werd overgedragen. Het zullen minderheden in eigen land worden. Maar als die haarden ook in de andere Europese landen bestaan, en Jean Raspail verwijst niet toevallig naar Denemarken, Vlaanderen (hij schrijft België), Italië, Zwitserland en Nederland, dan kunnen die, en dat is de tweede hypothese . samen een reconquista inzetten. Raspail lijkt daar niet in te geloven. Maar iemand na hem kan er wel een roman over schrijven, suggereert hij op het einde van zijn voorwoord.

Voor mij liggen de drie uitgaven van Le Camp des Saints. De eerste is de mooie uitgave van vandaag, met het nieuwe voorwoord ‘Big Other’ van 37 blz. De mensen die de roman al in hun bezit hebben raad ik aan snel naar de boekhandel te lopen, al was het maar voor deze ‘Big Other’. De tweede uitgave dateert van 1985, jeugdsentiment voor mij. De derde is die van 1973. Het exemplaar voor mij haal ik uit de bibliotheek van mijn vader Karel Dillen. Hij kocht het op een boekenbeurs in Brussel, in maart 1973, toen het pas verschenen was, of hij kreeg het als recensie-exemplaar voor ’t Pallieterke. Ik weet het niet. Op de witte bladzijde na de titelpagina, vind ik de handgeschreven opdracht van Raspail aan mijn vader: “A Monsieur Karel Dillen, du camp de ceux qui comprennent… en très sympathique hommage. Jean Raspail, Bruxelles, 17 mars 1973.”

 

MRKoen.JPGKoen Dillen

( De auteur hier met Marie-Rose, november 2010, na de diagnose van de hersentumoren - haar vrienden teneergeslagen, Marie-Rose zoals altijd degene die ons moed inpompte en vrolijk hield.)

19:25 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

01-04-11

Nieuwe foto's Roos - 2

geloof.jpgZopas bericht gekregen van de vriendelijke mensen van De Standaard Uitgeverij. De beide boeken van Marie-Rose staan voor de derde opeenvolgende week op nummers 1 én 2 van de verkoopscijfers. Heel binnenkort verschijn de zevende (!) herdruk van "Leve het leven!" en ook reeds de vierde herdruk (in drie weken tijd) van "Geloof, Hoop en Liefde".

Een heel grote dank aan iedereen die meehelpt om de boeken van Marie-Rose te verspreiden!

En om het toch een beetje vieren - want ik ben niet weinig trots op haar - hieronder weer enkele weinig bekende foto's. Deze dateren van een actie in oktober 2007. Op initiatief van Voorpost betogen enkele honderden Vlamingen in de faciliteitengemeente Sint-Genesius-Rode voor de splitsing van BHV. Nadien trekken we naar Eigenbrakel, waar het monument de Leeuw van Waterloo zich bevindt. Het is de bedoeling daar symbolisch de leeuwenvlag te laten wapperen. Aan de grens met Wallonië stoten we echter op een sterk cordon oproerpolitie, en even dreigt het uit de hand te lopen. De onderhandelende politieofficier én de burgemeester van Eigenbrakel (Braine l'Alleud) laten uiteindelijk Marie-Rose toe om er parmantig  toch de leeuwenvlag te planten - in ruil weliswaar...voor een zedig zoentje op de wang. Geen incidenten, geen vechtpartijen, geen aanhoudingen - een beetje redelijkheid en menselijkheid van alle kanten én niet te vergeten, de charme van Marie-Rose. Hoe schreef iemand dat ook al weer? "Ze kon het behang van de muren charmeren". Het Rtbf-journaal opende er 's avonds het nieuws mee en sprak er schande over - nog steeds een hit op Youtube. Och, als ik daar allemaal aan terugdenk en dan vergelijk met wat die zielige zuurpruim van een Brinckman over Marie-Rose schrijft...

In elk geval, hartelijk aangeboden, en dank aan de fotograaf.

vb foto's 122.jpgvb foto's 125.jpgvb foto's 128.jpgvb foto's 129.jpg

16:57 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

31-03-11

Immigratie in Vlaanderen: schreeuwen om problemen...

files.jpgVan Eddy Van Buggenhout, VB-gemeenteraadslid in het Limburgse Bree, kreeg ik onderstaande tekst en cijfers over de bevolkingsdichtheid in Vlaanderen. Van Buggenhout slaat wel eens meer nagels met koppen, altijd zakelijk en redelijk maar met "facts en figures" waar mensen van goede wil niet naast kijken kunnen. Als het goed is zeggen we het ook, en graag zelfs.

Een overvol land en immigratie: dat is schreeuwen om problemen.

 

Wij blijven het zeggen, een geforceerde immigratie in Vlaanderen is complete waanzin.  Wij worden echter niet alleen geconfronteerd met de multiculturele ontworteling zoals die voorkomt in vele gemeenten en steden van Europa. Onze heimat heeft daarenboven nog eens zeer specifieke kenmerken die elders in Europa veel minder sterk aanwezig zijn: de totale overbevolking van onze regio. Vlaanderen kent de hoogste bevolkingsdichtheid van Europa, zijnde het hoogste aantal inwoners per vierkante km. Indien wij onze kinderen en kleinkinderen nog een beetje leef- en werkruimte willen gunnen in de toekomst, dan moeten wij de immigratie maximaal afremmen. Dat heeft niks te maken met racisme of vreemdelingenhaat maar alles met een leefbaar Vlaanderen. Mensen wonen nu éénmaal niet in luchtballonnen en vliegtuigen, wel in gebouwen waarvan de fundamenten verankerd zijn in de bodem.

 

Wij laten daarom de naakte cijfers spreken. Feiten zijn belangrijker dan de Lord Mayor van Londen, zeggen de Engelsen.

 

Bevolkingsdichtheid in Europa.

 

 

Land/regio

Totale bevolking (1)

Oppervlakte (2)

Inw/km2

Vlaams Gewest

6 208 877

13 521

459,2

Nederland

16 574 989

41 528

399,1

Waals Gewest

3 475 671

16 844

206,3

Luxemburg

502 066

2 586

194,1

Duitsland

81 802 257

357 022

229,1

Frankrijk

64 714 074

643 427

100,5

Verenigd Koninkrijk

62 008 048

242 900

255,2

Denemarken

5 534 738

43 094

128,4

Zwitserland

7 785 806

41 284

188,5

Italië

60 340 328

301 318

200,2

Oostenrijk

8 375 290

83 858

99,8

België

10 839 905

30 528

355,0

 

 

(1)   Bronnen: Eurostat (1/1/10) en FOD Economie (Vlaams en Waals Gewest (1/1/09))

(2) Bron: Wikipedia (UNO 2004)

14:04 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-03-11

Nieuwe foto's Roos

Gisteren was het al zeven weken geleden dat Marie-Rose overleed. Van een kameraad kreeg ik een cd met honderden foto's waarvan ik er vele nog nooit eerder zag. De komende weken plaats ik er nu en dan enkele op deze pagina's. Deze dateren van eind augustus 2009, de IJzerwake in Steenstraete. Roos is herstellende van haar eerste kankerbehandeling, we zijn pas terug van een tiental dagen aan de Oostzee, Travemünde.

En beloofd: ik doe mijn best om de komende dagen wat trouwer de blog bij te houden.

vb foto's 169.jpgvb foto's 146.jpg

12:21 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

24-03-11

Het Wouwersnestje en Honduras, november 2010

toestel roos laatste foto's 054.JPGHet was de mama van Marie-Rose die er mij vandaag op wees: hoe mooi het Wouwersnestje wel is, en hoeveel Marie-Rose van dit huis hield. Dus nam ik deze avond een fototoestel om er enkele beelden van te maken - en vond daarbij meteen een reeks foto's die ik nooit eerder gezien had. Foto's van Marie-Rose tijdens onze laatste reis, de cruise naar Mexico en Honduras in november 2010. Ze had toen al de diagnose van de fatale drie hersentumoren gekregen, maar nam nog één week om zo zorgeloos mogelijk gelukkig te zijn - omringd door trouwe vrienden en samen met de man die ze graag zag. De eerste twee foto's tonen een halte in de Golf van Mexico, maar toen was Roos erg verzwakt en kon slechts een paar honderd meter van de boot weg stappen. De laatste foto dateert van de stop in Honduras - een prachtige dag met een Marie-Rose in (bijna) topvorm, een dag bijna zonder pijn en intens gelukkig. Eén van de mooiste dagen van mijn leven ook. Van die dag hebben we gelukkig ook vele andere foto's en heel mooie filmpjes. Onder meer een filmpje waarop ze lachend zegt dat ze met mij wil trouwen. Prachtige herinneringen die ik niet wil bezoedelen...  Ik hou mijn politieke commentaar dus nog even voor mezelf.

toestel roos laatste foto's 013.JPGtoestel roos laatste foto's 014.JPGtoestel roos laatste foto's 022.JPGAlleen nog dit. We sluiten deze week de verzending van de gedachtenisprentjes af. In totaal beantwoordden we nu ongeveer 28.000 brieven, een gigantisch werk dat enkele mogelijk was door de lieve hulp van een tiental "vaste" vrijwilligers - waarvoor dank. Er bleven nog een 5.000 brieven onbehandeld - het is materieel gewoon ondoenbaar de mensen die geen omslag/postzegel stuurden van dienst te zijn. De komende weken maken we nog werk van het beantwoorden van de vele duizenden mails die we kregen. Een zeer oprechte dank aan allen die Marie-Rose nog niet vergeten zijn.

21:36 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

21-03-11

50.000 keer Marie-Rose

Vandaag kreeg ik van de Standaard-uitgeverij de eerste reële verkoopscijfers binnen van de twee boeken van Marie-Rose. Hou U vast. Van het eerste boek, "Leve het Leven!" werden tot op heden in totaal 18.830 exemplaren verkocht. Haar tweede boek, "Geloof, hoop en liefde" kwam op 8 maart jl. op de markt. Daarvan werden er de voorbije twee weken reeds 31.466 exemplaren verkocht. Samen ruim 50.000 boeken over de toonbank. En de verkoop loopt nog steeds als een trein.

DSC02795.JPGIk weet het, dit brengt Marie-Rose niet terug. Maar ze leeft toch nog een beetje in de harten van de tienduizenden Vlamingen die haar boek kochten. En dat met de opbrengst van die verkoop andere mensen in nood zullen geholpen worden maakt ook mij weer een beetje gelukkig, en ik weet zéker dat Marie-Rose er trots zou op zijn. Want de vele brieven die ik sedert het overlijden van Roos kreeg leerden me alvast dat wij het nog niet zo slecht hadden. De dood van mijn lieve vrouw heeft me heel zwaar aangegrepen, maar zelfs dat, denk ik, verdwijnt in het niets bij het verdriet van mensen die een kind moeten afstaan. "Al bij al heb ik gelukkig geleefd" schreef Marie-Rose tot slot van haar laatste boek. Dat ze voor die 38 gelukkige jaren nu postuum iets kan terugdoen voor mensen die minder gelukkig zijn, is héél mooi.

22:29 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

19-03-11

Een pedofiel bij "Goedele", en een andere in het parlement.

goedele.jpgNogal wat opschudding in Vlaanderen over het interview van Goedele Liekens met een weerzinwekkende pedofiel - "Goedele", vorige dinsdagavond op VTM. Die opschudding en vooral die verontwaardiging zijn terecht. Pedofielen misbruiken weerloze kinderen en tekenen hen voor het leven. Daar is geen verontschuldiging voor.

Denk daaraan wanneer U onderstaand filmpje aanklikt. Aan het woord is "rode Danny", Daniël Cohn-Bendit, op dit ogenblik fractieleider van de Groene fractie in het Europees Parlement, de fractie waar ook Bart Staes en zelfs Frieda Brepoels toe behoren.

Let wel:  Het gaat hier niet over één wat ongelukkige verspreking tijdens een debat, wellicht onder invloed van softdrugs. Er zijn ook teksten van Cohn-Bendit die met een ijver een betere zaak waardig telkens op hetzelfde terugkomen, erg dubbelzinnig en met de toon die klinkt als de verdediging van pedofielen zelf: het is allemaal niet zo erg, de kinderen vràgen er zelf om...

Zou U die man als fractieleider willen? En moeten we die man maar blijven opvoeren als zelfbenoemd wereldgeweten?

 

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&...

 

 

10:30 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-03-11

Maart 2009, Tremezo aan Como-meer, zicht op Bellagio.

266.JPG268 - kopie.JPGAfbeelding 164.jpg140.JPG

22:51 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

De onwaarheden van Bart Brinckman: deel 8 en slot.

pinoccio.jpgAan mijn 12-jarig partijvoorzitterschap heb ik een paar kubieke meter documentatie overgehouden, en het vergde wat tijd om terug te vinden wat ik nodig had om de Brinckman-reeks te kunnen afsluiten. In tegenstelling tot Brinckman wil ik het immers over “facts and figures” hebben en niet zomaar klakkeloos neerpennen wat één of andere jaloerse mens me influistert.

In de vorige zeven afleveringen van deze saga maakte ik al brandhout van een reeks Brinckman-beweringen waar niets van bleek te kloppen.  Maar wie Brinckman goed leest ziet ook een paar andere problemen.

Het is in de eerste plaats echt niet normaal dat een journalist zichzelf als gezagsargument aanhaalt of citeert. Wanneer Brinckman bijvoorbeeld schrijft “Vier jaar geleden vergeleek De Standaard Morel voor het eerst met Yoko Ono…” dan moet men beseffen dat hij het eigenlijk over zichzelf heeft: het was Brinckman zélf die in 2007 dat bewuste artikel schreef, trouwens overduidelijk op aanreiken van dezelfde bron die hij ook vandaag nog aanboort.  Het is een beetje alsof ik zou stellen: “Reeds in januari 2009 publiceerde men op een veelgelezen politieke blog dat Bart Brinckman zo zot is als een garagepoort, en dat hij uit verlatingsangst zijn kenmerkende rode schoentjes in bed meeneemt” – zonder daarbij te vermelden dat ik het over mijn eigen blogstukje  van 25 januari 2009 heb.

repressie.jpgHet is ook niet normaal dat een geroutineerde politieke journalist vergelijkingen maakt die zo absurd zijn dat je ze vijf keer moet lezen om te geloven dat je het goed begrepen hebt: “Natuurlijk was er op een politieke manier afgerekend met Morel, even goed leeft de overtuiging dat de klepel op een vreselijke manier is doorgeslagen. De vergelijking met de repressietijd wordt niet geschuwd.” De vergelijking met de repressietijd? Is hier een vooraanstaande journalist van een kwaliteitskrant aan het woord of een complete idioot? Wie de 242 executies, honderden moordpartijen en martelingen, duizenden mensen die tot de bedelstaf gebracht werden en een Vlaamse Beweging die letterlijk onthoofd en doodgebloed werd, vergelijkt met 2 of 3 politici die op hun fluwelen zetel wat kritiek moeten slikken, die is gewoon niet goed snik. Punt.

Brinckman valt ook vele keren uit zijn rol van journalist-objectieve waarnemer.  Men zou kunnen denken dat hij enkel zo systematisch liegt omdat hij het slachtoffer is van een bron die systematisch liegt. Dat zijn bron liegt is zeker waar, maar er is meer aan de hand. Het is bijvoorbeeld opvallend dat Brinckman al jaren zeer actief de verdediging opneemt van Eric Deleu, reclameman en tot op vandaag lid van de raad van Bestuur van de VRT. Hij doet dat al sinds 2007; toen beschuldigde Brinckman in een venijnig stukje “Kreten en Gefluister” Marie-Rose ervan de “partijmilitant” Deleu als tussenpersoon voor advertenties gelikwideerd te hebben ten voordele van een “bureau uit Schoten” – begrijpt U de insinuatie? De waarheid is dat het Partijbestuur van Vlaams Belang op 26 maart 2007 een nota zou goedkeuren over de toewijzing van een politiek advertentiebudget, voor een totaal bedrag van 251.147 euro. Marie-Rose deed toen wat ze eerder ook al voor bestellingen van andere leveranciers, vooral drukwerken, had gedaan: prijzen navragen en vergelijken. Op 28 maart bezorgde ik een nota met de cijfers van Marie-Rose aan alle PB-leden. Mijn besluit was, zwart op wit: “In de huidige omstandigheden en tot nader order kunnen we uiteraard deze nota advertenties onmogelijk goedkeuren.” Uiteindelijk werden dezelfde advertenties geplaatst voor zo’n 50.000 euro minder. Ook wat drukwerken betreft – toen ging het over andere leveranciers – werden na tussenkomst van Marie-Rose in totaal honderdduizenden euro’s bespaard. Het leverde Marie-Rose de eeuwige haat op van enkele betrokkenen.

Tot slot nog dit.  Ik ben blij vandaag de Bart Brinckman-reeks te kunnen afsluiten, al voeg ik eraan toe dat ik nog wel een tiental gemene leugens niet becommentarieerd liet. Maar Marie-Rose overleed bijna zes weken geleden. Haar boeken staan op 1 én 2 van de bestsellerslijsten in Vlaanderen. Meer dan dertigduizend mensen stuurden mij brieven om hun medeleven uit te drukken, en ook nu nog brengt  de postbode elke dag 100 à 200 brieven. Ik zwijg over de mails die ik onmogelijk allemaal kan beantwoorden. Uit alles blijkt dat ik het bij het rechte eind heb: een slordig, partizaan en leugenachtig journalistje als Brinckman komt nog niet tot aan de knieën van Marie-Rose Morel. In die 3 volle krantenbladzijden slaagde hij er niet in ook maar één iets positief over haar te schrijven – dat zegt vooral veel over hem, de sukkel.

mr vakbond.jpgVan Marie-Rose onthouden we voor altijd haar onvermoeibare inzet voor onze zaak, haar vrolijkheid, haar intelligentie, haar menselijkheid, haar grote moed, haar vriendschap en liefde.

En Brinckman? Hij was niet eens mijn boosheid waard. Zoals Karel Dillen me leerde: doorspoelen en vergeten.

19:30 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

16-03-11

Pasen 2009 - filmpje


Ik heb het hier al tot in den treure herhaald: Marie-Rose was een heel bijzondere vrouw. Op 11 februari toonde ik op deze blog enkele foto's van de uitstap naar Engeland tijdens het Paasweekeinde 2009. Marie-Rose had toen pas drie zware chemokuren achter de rug en kort nadien moest ze starten met een verschrikkelijke reeks bestralingen. Ze durfde dat weekeinde voor het eerst haar kale hoofd tonen aan de trouwe vrienden Tom en Jurgen. En we gingen ook roeien, een lange, heerlijke maar vergeefse tocht op zoek naar een pub langs het water. In haar dagboek van 13 april 2009 schreef ze: "Het werd een roeitocht om nooit te vergeten. Onder het zingen van bootliedjes gleden we door het landschap. Hazen, konijnen, fazanten en zelfs een uil bekeken ons geïnteresseerd vanaf de met paasbloemen overgroeide oevers. En van onder een bankje kwam een fles witte wijn te voorschijn. Elke seconde van dit gelukkig zijn heb ik proberen vast te houden om morgen mee te nemen als we weer naar huis gaan. Misschien zal het de komende dagen en weken nog van pas komen..."

Zopas vond ik een paar filmpjes van die dag terug. Een doodzieke vrouw, toegetakeld door een vreselijke behandeling, maar altijd welgezind, altijd vrolijk, altijd gelukkig met vrienden om zich heen. Een paar seconden van dit gelukkig zijn op film...

00:28 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (42) |  Facebook |

15-03-11

"Geloof, Hoop en Liefde" op 1...

Gisteren na de opnames van "Goedele op dinsdag" - deze avond op VTM, 22u - vernomen dat "Geloof, Hoop en Liefde" op nummer één zou staan van de boekenverkoop (non-fictie) in Vlaanderen. En sterker nog: op twee van die bestsellerslijst zou nog steeds "Leve het Leven!" staan. Marie-Rose op 1 en 2 tegelijk? Het is me nog niet officieel bevestigd, maar het zou me trotser dan ooit op mijn vrouw maken. Het is mooi dat de opbrengst van die verkoop mag dienen om mensen in nood te helpen. Ook zo leeft Marie-Rose nog verder, en niet enkel in de harten en geesten van wie haar lief hadden en haar nooit zullen vergeten.

Z3.jpgOp 11 oktober vorig jaar schreef Roos in haar column in Het Laatste Nieuws dat ze in de tuin van haar Wouwersnestje bloembollen van narcissen, tulpen en krokussen aan het planten was. "Al jaren plant ik bloembollen om er, de lente erop, van te genieten. Dit jaar doe ik dat opnieuw en ik ben er stellig van overtuigd volgend jaar in maart weer trots te zijn op mijn fleurige tuin."

Maar ze heeft maart niet meer gehaald, en voor het eerst kijk ik met verschrikkelijk verdriet naar de bloemen die overal in onze tuin door het gras priemen.


14:56 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

14-03-11

De onwaarheden van Bart Brinckman - deel 7

pino.jpgDat Brinckman in zijn drie bladzijden lang artikel heel dikwijls in mijn richting spuwt kan ik best verdragen. Het zou me pas ernstig verontrusten mocht Brinckman me loven, want zoals ieder weet doet hij dat in principe enkel voor zijn zielige tipgevers en informanten. Hij mag me dus gerust als een soort politiek onbenul omschrijven; net zoals ik hem - maar in dit geval dan wél gestaafd door feiten en onweerlegbare bewijzen - een leugenaar en een journalist zonder elementair respect voor deontologie mag noemen.

Dat Brinckman erop los liegt bleek al uit de eerste zes afleveringen van deze saga. Maar het meest merkwaardige aan zijn artikel blijft dat hij er zelfs in drie krantenbladzijden niet in slaagt ook maar één positief woord te schrijven over het politieke leven van Marie-Rose Morel. Dat is eigenaardig omdat Marie-Rose onmiskenbaar een politiek talent was, met een grote werkkracht en een benijdenswaardige "présence" in de media. Ze was het eerste en enige vrouwelijk Vlaams Belang-boegbeeld die naam waardig, een vrouw die zich niet tevreden stelde met het "sois belle et tais-toi", de klassieke rol van zwijgend decorstuk voor de mannen. Ze was een vat vol initiatieven waar ze ook zelf haar schouders onder zette en ten uitvoer bracht. Zonder Marie-Rose en haar tientallen "vrouwen-avonden" waren we er in 2006 niet in geslaagd zoveel vrouwen op onze lijsten te krijgen. Ze ontwierp vernieuwende campagnes en aantrekkelijke aktiviteiten. Ze was dag-in-dag-uit en in heel Vlaanderen in de weer. Ze was een van de meest gevraagde sprekers voor lokale afdelingen - altijd gratis en voor niks op pad, zonder chauffeur of andere bijstand. En ze was vooral de bezielster van de "vakbondscel", zonder twijfel het meest succesvolle politieke initiatief van de partij in het voorbije decennium.

z.jpgDat Brinckman in zijn ellenlange stuk met geen woord over die vakbondscel van Marie-Rose rept mag als een leugen op zich beschouwd worden, want alle andere Vlaamse politieke commentatoren beseften goed dat men daar niet omheen kon. Zelfs Rik Van Cauwelaert bijvoorbeeld, in Knack van 16 februari 2011: "Toen ze als hoofd van de vakbondscel van Vlaams Belang haar campagne inzette tegen 'het vermolmde monopolie' van de vakbonden, kon ze op opvallend veel mediabelangstelling rekenen. Met voor haar goed gevolg, want bij de vakbonden herinneren ze zich tot op vandaag maar al te levendig de dure gevolgen van de acties van Morel onder meer tegen de discriminatie van niet-vakbondsleden door de Fondsen voor Bestaanszekerheid."

Marie-Rose haalde met haar vakbondscel heel regelmatig en zeer positief de nationale pers. Zelfs in De Standaard (maar uiteraard was het stuk niet van Brinckman) werd geschreven dat ze nagels met koppen sloeg en dat het Vlaams Belang voor een zeldzame keer scoorde met dossierkennis en doortastende actie. Marie-Rose trok met haar vakbondsdossier eens te meer heel Vlaanderen rond, avond na avond, van debatclub over serviceclubs tot lokale partijafdelingen. Ze kreeg ook tips over vakbondsmisbruiken en speelde die door aan de pers - tot en met grote artikels op de voorpagina's van de kranten - nooit eerder gezien voor dossiers van een Vlaams Belang-mandataris. Maar Brinckman, neen, die had er zogezegd nooit  van gehoord - omdat het nu eenmaal niet past in zijn postuum besmeuren van iemand die zich niet meer verweren kan. Dat is dan wellicht de grootste leugen van allemaal.

Tot slot van dit zevende hoofdstukje nog dit. Marier-Rose begon met haar "vakbondscel" kort na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Toen werden immers honderden kleine lieden, arbeiders en bedienden en werkzoekenden, door de kleurvakbonden uitgesloten omdat ze het hadden aangedurfd op de kieslijsten van Vlaams Belang te staan. Ik was toen nog partijvoorzitter en zocht een verantwoordelijke om die honderden mensen administratief en in hun beroepsprocedure bij te staan. Enkel Marie-Rose aanvaardde dit gigantische (en onbezoldigde) extra werk. En eens te meer mààkte ze er (samen met Rob Verreycken en Rina Lievens) iets buitengewoons van.

zz.jpgP.S. Over het werk van die vakbondscel verscheen in augustus 2010 een boekje van Rob Verreycken "Welkom in Vakbondistan", uitgegeven door uitgeverij Egmont. Warm aanbevolen.  De tweede druk is nu te bestellen via www.uitgeverijegmont.be.

 

15:19 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-03-11

Foto's Marie-Rose - juli 2010

Kort nadat Marie-Rose eind juni vorig jaar van haar artsen te horen kreeg dat ze een terminale kankerpatiënte was geworden, met nog maar zes maanden te leven, kwam ze in contact met een Amerikaanse dokter die in New Mexico een kliniek leidt voor behandeling van terminale kankerpatiënten. Half juli 2010 kwam die vrouwelijke arts naar Londen om Marie-Rose te ontmoeten. Het werd voor Marie-Rose en mij een heel bewogen uitstap. De arts in kwestie bleek een heel charmante vrouw en het klikte onmiddellijk met Marie-Rose - ze zou Marie-Rose trouwens blijven begeleiden en steunen tot het einde. Dezelfde dag kregen wij echter telefoon van een arts uit het thuisfront - de zoveelste bevestiging van het doodvonnis van Leuven. Dat kwam voor ons beiden heel hard aan - het werd een van de weinige keren dat ik Marie-Rose door mijn eigen tranen heen ook zag wenen. Twee foto's: aan de ontbijttafel in ons hotel in de Thamesvallei, en dan een dag later bezoek aan de Romeinse baden van Bath.

la vernea 2010 114.JPGla vernea 2010 116.JPG

10:33 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |