Frank Vanhecke (www.frankvanhecke.be)

Een citaat uit de oude doos van deze blog, exact twee jaar geleden, 11 november 2009, naar aanleiding van een partijcongres nabij Versailles:

"En voor mij persoonlijk werd het vooral een weerzien met mijn goede kameraad Makis Voridis, parlementslid voor de LAOS-partij in Griekenland en recent zeer succesvol herverkozen. Makis Voridis was, toen we mekaar ruim twintig jaar geleden leerden kennen, jongerenvoorzitter van de rechtse EPEN-partij in Griekenland. Hij bouwde noodgedwongen een carrière uit buiten de politiek (in 2007 werd hij voor het eerst verkozen) maar we zijn altijd vrienden gebleven."

Een paar weken geleden belde Makis ons om nog eens af te spreken. We hadden mekaar sinds het overlijden van Marie-Rose niet meer gezien. En we legden vast: het eerste weekeinde van december, in Parijs bij onze gemeenschappelijke vrienden Carl en Isabelle Lang. Dat zal er nu allicht niet meer van komen. Hij zal wel andere zaken aan zijn hoofd hebben. Makis is zopas benoemd tot minister van transport in de Griekse overgangsregering. Er wacht hem een gigantisch moeilijke taak.

Voor wat het waard is: langs deze weg oprechte felicitaties en alle wensen van succes aan deze trouwe politieke kameraad. Een paar dagen geleden nog effende hij mee het pad voor mijn lidmaatschap van de EFD-fractie in het Europees Parlement. Hij is trouwens altijd een vriend van Vlaanderen geweest. En samen met zijn echtgenote Danaë ook een vriend van Marie-Rose.

Toen Karel Dillen in juni 1989 voor het eerst in het Europees Parlement werd verkozen, kwam de "Technische Fractie Europees Rechts" tot stand, een politieke samenwerking van de 10 verkozenen van het Franse Front National, 4 Duitsers van de Republikaner en uiteraard de ene Vlaming van het toenmalige Vlaams Blok. Het werd een "technische" fractie omdat de drie partijen naast een aantal gemeenschappelijke programmapunten ook heel wat meningsverschillen hadden. Na de verkiezingen van 1994 sneuvelde deze fractie (de Republikaner werden niet herverkozen en het werd reglementair steeds moeilijker gemaakt om een fractie te vormen) maar de verkozenen van Vlaams Belang bleven in het Europees Parlement tot heden nauw samenwerken met het Front National. In zo'n grote instelling geraakt men als individueel parlementslid immers snel ondergesneeuwd - met internationale samenwerking en taakverdeling lukt dat veel beter.

Door de jaren heen bouwden we ook steeds beter contacten uit met verkozenen van vooral de Oostenrijkse FPÖ en de Italiaanse Lega Nord, terwijl ook Roemeense, Bulgaarse en Hongaarse "rechtse" parlementsleden zich in een technische "Coördinatie" met ons verenigden. In realiteit echter verliep de samenwerking met de Oost-Europeanen bijzonder stroef. Nog afgezien van inhoudelijke politieke disputen blijken er toch ook wel grote cultuurverschillen te bestaan - en dan druk ik me heel zacht en vriendelijk uit.

Enkele dagen geleden besliste Bruno Gollnisch (Europarlementslid van het Front National en voorzitter van de Coördinatie) dan ook om de structuur formeel op te heffen "Ik ben wel verplicht te besluiten dat onze politieke partijen elk hun eigen pad bewandelen zonder gemeenschappelijke politieke wil uit te dragen." Dat zal de goede menselijke contacten die we met elkaar hebben niet veranderen, maar het toont nogmaals aan dat we inzake Europese samenwerking van politiek-niet-correcte, identitaire partijen nog niet ver staan. Het is merkwaardig dat politici die in eigen land taboebrekers zijn omzeggens beven bij de gedachte dat zij door de politieke gedachtenpolitie elders in Europa zouden kunnen verdacht worden van samenwerking met àndere taboebrekers. Ik zou een lijstje kunnen maken van parlementsleden die mij in privé gesprekken best wel een behoorlijke mens vinden, maar die me publiek niet eens durven begroeten - mocht het niet intriest zijn, mocht het niet over de toekomst van ons continent gaan, we zouden ermee lachen.

Einde van de rechtse Coördinatie dus. De komende dagen bekijken we andere wegen van werking en samenwerking het Europees Parlement. Er dienen zich altijd nieuwe kansen en mogelijkheden aan.

(Foto, Karel Dillen met Jean-Marie Le Pen.) 

In een recente uitgave van "Commission en direct", een meestal oersaai intern weekblad van de Europese Commissie, verscheen onlangs een lange lezersreactie die ik hieronder graag uit het Engels vertaal. Of hoe de onzin van de politieke correctheid soms uit heel onverwachte hoek een knauw krijgt...

"... We moeten een einde stellen aan de discriminatie van Roma... OK, maar hoe? Wanneer U stelt dat de Europese Lidstaten hen toegang tot onderwijs moeten verlenen kan ik als Bulgaarse enkel maar bevestigen dat die toegang hen NIET geweigerd wordt. Integendeel zelfs. Mijn moeder is lerares en moet letterlijk de ouders van Roma-kinderen gaan opzoeken en overtuigen hun kinderen naar school te sturen in plaats van ze op 15-jarige leeftijd uit te huwelijken. Voor de Roma heeft onderwijs blijkbaar weinig waarde, gedeeltelijk omwille van cultuurverschillen. Dus weet ik echt niet wat we nog meer kunnen doen- tenzij U zou suggereren dat we geweld zouden gebruiken om hun kinderen in de scholen te houden? Wanneer Roma nieuwe woningen worden aangeboden zijn die na een jaar onleefbaar geworden. Men doet zijn behoefte op de vloer, houten ramen worden afgebroken en als brandhout gebruikt, of men stalt zomaar een paard op het balkon van een derde verdieping. En denk niet dat het enkel om armoede gaat, dat bewijzen de talrijke satellietschotels van deze flats. Een aantal zaken zijn compleet onbegrijpelijk voor mensen met normaal gezond verstand. Met deze commentaar wil ik helemaal niet denigrerend zijn over Roma en al evenmin zeggen dat de staat helemaal geen verantwoordelijkheid moet opnemen. Ik wil enkel erop wijzen dat de situatie zeer complex is en dat het niet steeds een kwestie is van discriminatie of van geweigerde toegang tot sociale dienstverlening. Misschien moeten we eerst meer leren over de cultuur en de waarden van de Roma - in het bijzonder dan over die waarden die onmogelijk geintegreerd kunnen worden in het Europa van de 21ste eeuw en waar de Roma eerst zelf zullen moeten komaf mee maken ."

De historie met het paard op het balkon van de derde verdieping zal wel niet elke dag overal voorkomen - maar deze reactie is al bij al niet meer eenzijdig dan de politiek correcte verhalen over de  Roma die we in de Europese instellingen dag-in-dag-uit ondergaan. Ik wou ze U dus niet onthouden - ook niet omdat ik de indruk heb dat ik al voor véél minder dan dit een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding aan mijn broek gehad heb .

Gisteren in het Europees Parlement een korte maar ontroerende plechtigheid meegemaakt ter nagedachtenis van de slachtoffers van een "vergeten" misdaad tegen de mensheid: de Soviet-zuiveringsacties van 70 jaar geleden in de bezette Baltische staten Estland, Letland en Litouwen. Een initiatief van enkele collega's uit die Baltische landen dat trouwens maar weinig andere parlementsleden kon bekoren - er was dan ook geen receptie aan verbonden...

In mei en juni 1941, nog in vredestijd in die regio, werden ruim 50.000 Balten, meestal hele families, door de communisten opgepakt en in beestenwagens naar Siberië gestuurd. daar wachtten hen vreselijke ontberingen, hongersnood, onmenselijke dwangarbeid en executies. Hun misdaad? Ze waren voor de Sovjet-bezetting landeigenaar of zelfstandige, legerofficier of politieman geweest, of lid van een àndere partij of organisatie dan de communistische. Van de 50.000 in mei en juni gedeporteerden kwam een grote meerderheid nooit terug, alle bezittingen waren trouwens in beslag genomen en zelfs hun families bleven paria's. Onder de communistische dictatuur - tot 1991 - mocht over hun lot niet eens gesproken worden.

De Sovjet-Unie had de Baltische landen een jaar eerder, in juni 1940 bezet - na het Molotov-Ribbentrop-akkoord met Nazi-Duitsland. De martelgang van die kleine volkeren interesseerde toen blijkbaar niemand; net zo min als de vreselijke uithongering van Oekraïne enkele jaren eerder. De communisten hadden, tot heel recent trouwens, sterke bondgenoten in het Westen, zeker in de media. Een "Holocaust"-TV-reeks over de communistische misdaden kwam er tot op heden niet.

Op dinsdag 21 juni om 18u gaat ook in het Europees Parlement te Brussel een gelijkaardige herdenkingsplechtigheid door, met een tentoonstelling en een boekvoorstelling. Wie geïnteresseerd is geeft maar een seintje.

Op dit ogenblik is het Europees Parlement weer in plenaire zittingsweek bijeen in Straatsburg. Zopas hebben we het debat en de stemmingen achter de rug over het belangrijkste onderwerp van deze week: "een nieuw meerjarig financieel kader over een concurrerend, duurzaam en integratiegericht Europa". Dat soort zittingsdocumenten (in dit geval 87 dichtbedrukte pagina's) staan altijd vol met van alles en nog wat, en het vergt enige ervaring om er de essentiële boodschap uit te halen: het pleidooi voor "eigen middelen" voor de instellingen van de Europese Unie. Het komt erop neer dat men via een systeem van eigen Europese belastingen én de uitgave van een soort Europese staatsleningen aan nieuwe, massale financiering voor de Europese instellingen zou geraken.

Ik had de gelegenheid in het debat tussen te komen om me te verbazen over het feit dat in het hele verslag niet één concrete aanbeveling wordt gedaan om zélf de tering naar de nering te stellen (bijvoorbeeld door de afschaffing van een aantal compleet overbodige Europese administraties), om eraan te herinneren dat zelfs Europese leningen vroeg of laat toch door iemand moeten terugbetaald worden, en dat het boerenbedrog van het laagste allooi is te beweren dat Europese belastingen de globale belastingdruk niet zouden verhogen.

Maar maak U geen illusies: ook dit werd weer met overgrote meerderheid goedgekeurd, en het staat in de sterren geschreven dat de Europese belastingen er binnen afzienbare tijd komen. Het is immers een te mooi systeem: nieuwe belastingen van ergens een Europees niveau waar niemand concreet politiek kan op afgerekend worden, en de vrijgekomen budgetruimte kunnen de Lidstaten zelf spenderen. Er is maar één verliezer: de brave belastingbetaler...

Dat doet mij er trouwens aan denken: gisteren was er de aanbeveling van de Europese Commissie aan België, onder meer over onze pensioenleeftijd en loonindexering. Nu moet ik eerlijk zeggen dat de Commissie gelijk heeft en dat er ongetwijfeld maatregelen nodig zijn. Wat mij dan weer tegen de borst stoot is dat de Commissie niet voor eigen deur veegt. Hoe zit het met de reële pensioenleeftijden, de prinselijke uittredingspaketten, de vorstelijke vergoedingen van de tienduizenden Europese ambtenaren zélf? Dat taboe mag ook wel eens aangepakt worden.

Gisteren hadden we - samen met een paar honderd andere geïnteresseerden - het genoegen de Tjechische president Vaclav Klaus, ingeleid door de alomtegenwoordige Bart de Wever,  bezig te horen in Antwerpen. Een dikke proficiat trouwens aan de studenten van het KVHV die dit voor mekaar kregen, een niet geringe prestatie voor een naar het getal relatief kleine studentenvereniging.

Vaclav Klaus was op officieel staatsbezoek in België, en dus zullen er wel diplomatieke redenen zijn waarom hij zijn nochtans aangekondigde uiteenzetting over de EU en over de fluwelen boedelscheiding tussen Tjechië en Slowakije, verving door een causerie over enkel de klimaatsverandering. Klaus is van oordeel dat die klimaatsverandering, indien ze al bestaat of kan gemeten worden, slechts in heel beperkte, omzeggens te verwaarlozen mate het gevolg is van menselijke activiteit. Hij zegt dat de "klimaathysterie" mede in het leven gehouden wordt door bedrijven die fortuinen verdienen aan diverse maatregelen bestemd om de CO2 uitstoot terug te dringen. Hij pleit ook voor kernenergie. Allemaal zeer politiek niet-correct...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet weet wie in deze gelijk heeft, of alvast méér gelijk heeft dan de andere: de klimaatbelievers dan wel de klimaat-nonbelievers? De causerie van Klaus was echter interessant, aangenaam om naar te luisteren, en zette alvast mij aan om er wat meer over te lezen. Bijvoorbeeld dat boekje van Claude Allègre, "L'imposture climatique" ( vert.: "Het klimaatsbedrog"), dat me door Koen Dillen werd aanbevolen en dat nu al maanden bij me op de hoge stapel "dringend te lezen" ligt.

Dat boekje van Claude Allègre valt me nu te binnen omdat ik zopas het schabouwelijke stuk "Als de president een kletsmajoor wordt" van ons aller Bart Brinkman in de krant De Standaard onder ogen kreeg. Ik neem aan dat Brinkman ook geen vooraanstaande natuurwetenschapper is, maar dat belet hem niet om Vaclav Klaus neer te sabelen als "kletsmajoor" die "prietpraat" verkoopt. Brinkman vergelijkt de klimaatsstelling van Klaus met het negationisme over de Joodse volkerenmoord waar men blijkbaar ook "de toehoorders wijsmaakt" dat de wetenschappers het met elkaar niet eens zijn.

Bart Brinkman illustreerde daarmee meteen de stelling van Goldnadel (zie vorige blogstukje) over het misbruik van de Sjoah om andersdenkenden te muilkorven. Ik kan daar alleen maar uit besluiten - maar eerlijk gezegd, ik wist dat eigenlijk al - dat Brinkman zélf een kletsmajoor is. Anders zou hij weten dat er inderdaad zeer vooraanstaande wetenschappers zijn (een minderheid, weliswaar) die de stelling van Vaclav Klaus bijtreden. Claude Allègre dus bijvoorbeeld, Franse socialist, ex-minister, wereldberoemde geofysicus, ettelijke malen laureaat van hoge wetenschappelijke onderscheidingen. En hij is bijlange niet de enige.

Bart De Wever had gisteren dus gelijk: "In een echte democratie moeten we vrij onze mening kunnen uiten, ongeacht wat de maatschappelijke consensus zégt wat we moeten denken." Ik kan maar hopen dat dit een aanzet wordt om eindelijk die beschamende muilkorfwetten in ons land op de helling te zetten. Meningen mogen in een democratie nooit strafbaar worden.  En would be kwaliteitskranten als "De Standaard" die systematisch informatie doorspekken met de hoogst persoonlijke meningen en obsessies van journalisten, zijn dringend aan introspectie toe.

P.S. Toch een puntje van kritiek op de bijeenkomst van gisteren. De inleiding van Bart De Wever had voor mij liever in het Nederlands mogen zijn, uiteraard met een vertaling voor gast Vaclav Klaus en nà een verwelkoming van de gast in zijn eigen taal of in het Engels. Maar het kan natuurlijk zijn dat het protocol van het bezoekende staatshoofd dit vereiste? 

Afgelopen dinsdag mocht ik (samen met collega's Mario Borghesio en Francesco Speroni van de Lega Nord) in het Europees Parlement de persvoorstelling patroneren van het nieuwe boek van de beroemde Franse advocaat Gilles-William Goldnadel, "Réflexions sur la question blanche, du racisme blanc au racisme anti-blanc".

Het is een merkwaardige, scherpe, intelligente en soms ook wel provocerende aanklacht tegen wat Goldnadel dus het "anti-blank racisme" noemt, de intellectuele terreur van de politieke correctheid die - steeds volgens Goldnadel - vooral sinds de jaren '60 en '70 van vorige eeuw, "toen de Shoah steeds meer politiek werd misbruikt om de hele Westerse beschaving te culpabiliseren", een levensgroot probleem werd. Volgens Goldnadel leven we in een klimaat van anti-blank intellectueel terrorisme waarbij de staat, de natie, de beschaving, kortom "alles wat ons van de barbarij kan beschermen", te bestrijden doelwitten geworden zijn.

Goldnadel is niet de eerste de beste. Hij is een beroemde Joodse advocaat die o.m. Oriana Fallaci verdedigde toen de Franse Liga voor de Mensenrechten poogde haar pamflet "De woede en de trots" (een aanklacht tegen het islamitisch terrorisme) te verbieden. Hij is ook voorzitter van de "Association France-Israël".

Over een aantal zaken ben ik het met hem roerend eens. Over een flink aantal andere zaken ben ik het met hem nog veel roerender oneens. Zijn minstens passieve verdediging van de "wet Gayssot" (de Franse tegenhanger van onze revisionismewetten) bijvoorbeeld, is voor mij, als consequent en principieel verdediger van de vrije meningsuiting en het recht op vrij wetenschappelijk onderzoek, onbegrijpelijk. En ik beperk me tot één voorbeeld van de talrijke zaken waarover we het compleet oneens zijn. Maar toch accepteerde Goldnadel mijn patronage (en dat van de al even niet-politiek-correcte Lega Nord-parlementsleden) om zijn boek in het Europees Parlement voor te stellen. Zo hoort het natuurlijk ook.

Men moet het niet altijd met mekaar eens zijn om mekaar te lezen of op een ernstige wijze met mekaar in debat te gaan. Maar toch is die politieke moed, die "Zivilcourage", uiterst zeldzaam geworden. Dat maakten we gisteren trouwens ook weer mee naar aanleiding van het bezoek van de Tjechische president Vaclav Klaus aan Antwerpen.

Sinds enkele maanden werk ik samen met mijn assistent dr. Dirk Crols aan een boekje over het 'wel en wee' van Europese ontwikkelingssamenwerking. Vooral 'wee' trouwens, want hoe dieper wij graven hoe meer hallucinante toestanden aan het licht komen.

Ons uitgangspunt is eenvoudig: wij vergelijken de politiek-economisch-sociale toestand van een aantal landen (Kongo, Palestina, Zimbabwe...) pakweg veertig jaar geleden, met de toestand in die landen vandaag - veertig jaar (dikwijls zéér massale) ontwikkelingshulp allerhande later. Als basis gebruiken wij enkel officiële, internationaal erkende cijfergegevens, aangevuld met de antwoorden op de inmiddels vele honderden parlementaire vragen die ik daarover reeds stelde aan de Euroepse Commissie. De hamvraag luidt dus: hebben die vele miljarden euro investeringen in ontwikkelingssamenwerking al of niet iets opgebracht voor de mensen ter plaatse? En waarom zijn er eventueel tastbare resultaten in het éne land, en helemaal niets in een ander land? Waarom slaagt Zwart-Afrika er niet in te doen wat Aziatische en Zuid-Amerikaanse landen deden? 

De informatie die wij op die wijze bijeensprokkelden bedraagt inmiddels vele honderden bladzijden allerhande. Het komt er nu op aan die bevattelijk te ordenen, samen te vatten, en vooral er politieke lessen uit te destilleren. We zijn daar nog wel even mee bezig.

In elk geval zijn we steeds opnieuw verbaasd over de enorme bedragen die aan ontwikkelingshulp worden besteed zonder grondige voorafgaande controle op de besteding ervan - laat staan een evaluatie van de efficiëntie. De fondsen die de Europese Unie ter beschikking stelt zijn dan trouwens meestal nog maar een fractie van de fondsen die door de afzonderlijke Europese landen worden uitgegeven.

Een klein voorbeeld. In 2006 schonk de Europese Unie niet minder dan 165 miljoen euro (6,6 miljard frank!) aan de Democratische Republiek Congo als bijzondere steun voor het organiseren van de presidentsverkiezingen van kameraad Kabila, één van de meest sinistere groot-dieven van het Afrikaanse continent. Volgend jaar zijn er in dat land opnieuw presidentsverkiezingen. Kabila heeft inmiddels de kieswetgeving op zijn maat aangepast, zodat de uitslag al bij voorbaat vastligt, een schijnvertoning met een democratisch sausje. Zopas kreeg ik van de Europese Commissie antwoord op mijn parlementaire vraag of de EU ook volgend jaar opnieuw zinnens is om die schertsvertoning te financieren. Na heel wat nietszeggende new-speak luidt het enkel "deze keer zal de EU-bijdrage minder groot zijn". Daarmee moeten we het stellen. Daarmee, en met de wetenschap dat opnieuw tientallen miljoenen euro belastinggeld zinloos en nutteloos in de riool gestort worden.

Voor alle duidelijkheid: we zijn niet tegen ontwikkelingshulp, en zeker niet tegen noodhulp. We hebben wel het recht te onderzoeken waarvoor ons geld gebruikt wordt, het recht ook om te eisen dat de hulp aan de roofstaten en de corrupte potentaten onverbiddellijk stopgezet wordt.

En ook voor alle duidelijkheid: de misbruiken zijn heus niet enkel te zoeken in de ontwikkelingslanden zelf. Voormalig Europees Commissaris voor ontwikkelings samenwerking Louis Michel kreeg twee jaar geleden een opzegpremie van zo'n klein 15 miljoen frank (360.000 euro) toen hij zijn mandaat inruilde voor dat van parlementslid. Daar kunnen ook heel wat waterpompen mee gezet worden...

Het Europees Parlement heeft - terecht - een bijzonder slechte reputatie als fanatiek verdediger van de multiculturele maatschappij en voorstander van nieuwe massale immigratie. Regelmatig worden hier met overgrote meerderheid verslagen gestemd die oproepen om de komende jaren tot 60 miljoen nieuwe niet-Europese immigranten naar onze contreien te lokken.

Het kan ook nooit multicultureel genoeg zijn. Elkeen die vragen stelt bij de onmiskenbare samenlevingsproblemen die dit met zich meebrengt in onze overbevolkte landen wordt steevast als racist en xenofoob gebrandmerkt.

De verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog zijn dan nooit ver af. Gisteren nog schreeuwde de Groene fractieleider Daniel Cohn-Bendit dat het beter beveiligen van de buitengrenzen van Europa hem herinnert aan de Jodenvervolging in Nazi-Duitsland. Dat leverde hem trouwens een fanatiek applaus van Guy Verhofstadt op.

Het Europees Parlement is echter heel wat minder multicultureel gezind wanneer het over de eigen voorrechten gaat. Met de regelmaat van een klok gaan er officiële eisen naar de Brusselse overheden om allerhande privileges te eisen: voorbehouden rijvakken voor de Euro-nomenklatura, beveiligingscamera's op alle straathoeken, extra politietoezicht rond het parlement en in de dure wijken van de Eurocraten. Het mag allemaal nauwelijks baten: ook de Europese mandarijnen beginnen de weldaden van de multiculturele maatschappij aan den lijve te ondervinden. 

Gisteren werd via de interne mail van het Europees Parlement een noodkreet van van onze vriendelijke Britse collega Nirj Deva (foto) verspreid. Zijn vrouw werd vorig weekeinde op klaarlichte dag overvallen vlakbij het Brusselse Centraal Station, "an ordeal that has befallen many other friends in the eleven years I have worked in Brussels" ("een beproeving die reeds menige andere vriend te beurt viel in de elf jaren dat ik in Brussel werk"). En Deva voegt daar aan toe: "We find ourselves in the danger of working in a lawless city" ("Het gevaar dreigt dat we in een stad zonder wet of recht moeten werken").

Een andere collega, de Beierse CSU'er Bernd Posselt gaat meteen nog een stapje verder: "Nearly every one of us has experience with brutal criminalityin Brussels... an lawless city. Why don't we focus our work at our single seat in Strasbourg...?" ("Bijna ieder van ons heeft de brutale criminaliteit in Brussel ervaren. Waarom niet terugplooien op onze zetel in Straatsburg...?).  Wat dan weer de Brit Nick Griffin van de rechtse BNP tot deze cynische commentaar brengt: "I agree. I do find it strange though. Brussels is such a wonderful example of a vibrant, deeply enriched, multicultural society, but here we have mainstream MEP's advocating White Flight." ("Akkoord. Maar het is toch merkwaardig. Brussel is zo'n mooi voorbeeld van een levendige, verrijkte multiculturele maatschappij, en hier pleiten gematigde parlementsleden voor Blanke Vlucht...")

Wordt vervolgd, ongetwijfeld. Het komt er eigenlijk op neer dat niemand er een zier om geeft zolang de slachtoffers van de criminaliteit gewone burgers zijn. Maar o wee wanneer de zelfverklaarde elites zélf aan de beurt komen. Wat Nick Griffin trouwens nog tot volgend voorstel bracht: "I propose that parliament should buy a block of flats in the most 'enriched' part of the city and make the MEPs live there, in order to allow them to enjoy the same benefits of immigration as so many of their poorer constituents." ("Ik stel voor dat het Europees Parlement een flatgebouw koopt in het meest 'verrijkte' deel van Brussel, en dat de Europarlementsleden daar gaan verblijven, zodat ze, net als hun armere burgers, ook kunnen genieten van de voordelen van immigratie").Daar valt iets voor te zeggen...

De voorbije dagen stonden voor de Europarlementsleden vooral in het teken van de voorbereiding van de plenaire zitting van volgende week. We trekken komende maandag immers weer eens met z'n allen drie en een halve dagen naar Straatsburg. De kostprijs van die maandelijkse Grote Trek wordt op zo'n 200 miljoen euro (8 miljard frank) per jaar geschat.

"Dat is de prijs voor de democratie", hoort men dan wel eens zeggen. Een grapje, hopelijk, want "Europa" is natuurlijk geen democratie. Europa verdraagt geen democratische inspraak. Denkt U dat U mag meebeslissen of Turkije al of niet in de Unie wordt opgenomen? Herinnert U zich nog hoeveel er rekening werd gehouden met de Franse en Nederlandse volksraadplegingen over de "Europese grondwet"? De Europese Unie bemoeit zich met van alles en nog wat en trekt zich daarbij geen barst aan van wat de burgers zelf willen. Big Euro Brother weet het beter. De burgers dienen om belastingen op te hoesten en braaf te zijn.

Het drama is dat de Europese landen vooral het voorbije decennium essentiële belissingsbevoegdheden aan die Europese Unie hebben afgestaan. We hebben niet eens meer het recht om onze eigen grenzen te bewaken tegen illegale inwijking.

De voorbije jaren is "méér Europa" een soort geloof geworden. En wie niet absoluut geloofde in de weldaden van Europa was in het beste geval een idioot, in het slechtste geval een ketter. Nu de waanzin van de open grenzen-politiek stilaan duidelijk wordt gaan er eindelijk enkele ogen open - in eigen land bijvoorbeeld bij de N-VA die nochtans tot voor kort in het Europees Parlement steevast merkwaardig politiek-correcte standpunten innam, we zijn verheugd om die koerswijziging. En hier en daar begint men zelfs toe te geven dat de Euro niet het beloofde land van melk en honing bracht. We mogen nu bijvoorbeeld - onder het mom van solidariteit - miljarden pompen in een land als Griekenland. De Vlamingen (en Nederlanders, Duitsers...) betalen daarmee de onwil van de Grieken om zelf orde op zaken te stellen. Het is een situatie die we in België maar al te goed kennen...

En niet vergeten: wij Vlamingen hebben recht van spreken want wij zijn (per hoofd van de bevolking) de grootste netto-betalers aan de Europese Unie. Ook dàt herinnert ons aan de Belgische situatie.