04-04-11

"Le Camp des Saints" - boekbespreking

lamp.jpgStraatsburg, plenaire zittingsweek van het Europees Parlement. Straks is er een kort debat over de situatie op het Italiaanse eiland Lampedusa, overspoeld door Afrikaanse vluchtelingen en gelukzoekers. Ik kom daar morgen tijdens de stemmingen ook over tussen. Het is een situatie die onvermijdelijk doet denken aan het in 1973 verschenen boek "Le Camp des Saints" van Jean Raspail. Ik las het halfweg de jaren '70 en het maakte op mij een onuitwisbare indruk, als een mokerslag. De voorbije dertig jaar heb ik het meerdere malen graag herlezen. Koen Dillen schreef onderstaande boekbespreking van dit pas heruitgegeven meesterwerk (waarvan jammer genoeg geen Nederlandse vertaling bestaat). Warm aanbevolen, deze bespreking. En uiteraard ook en boven alles het boek zelf. Haast U het aan te schaffen én te lezen vooraleer het door de gedachtenpolitie op de index geplaatst wordt.

 

Jean Raspail en Le Camp des Saints

 

‘Le temps des mille ans s’achève. Voilà que sortent les nations qui sont aux quatre coins de la terre et qui égalent en nombre le sable de la mer. Elles partiront en expédition sur la surface de la terre, elles investiront le camp des Saints et la Ville bien-aimée.’

Apocalypse, XXe chant

 

De Franse linkerzijde is ongerust. De heruitgave van Le Camp des Saints van Jean Raspail kent een onverklaarbaar succes. Zonder publiciteit op radio of televisie, met slechts enkele besprekingen, in Valeurs actuelles, Le Figaro en Figaro Magazine, kroop de achtendertig jaar oude roman op enkele weken tijd naar de top van de best verkopende fictieboeken in Frankrijk. Uitgebracht op 5000 exemplaren op 3 februari jl., kende het boek sindsdien al zeven herdrukken. 40.000 exemplaren gingen op enkele weken tijd over de toonbank. Dat is enorm voor een heruitgave na zoveel jaar. Zeker voor een roman waarvan een pocketeditie bestaat. De laatste editie dateerde uit 1985. Het boek verscheen voor de eerste keer in 1973, steeds bij dezelfde uitgeverij, het statige Robert Laffont, dat naast Raspail tevens Eliette Abecassis, Georges-Marc Benamou, Dino Buzatti, Martin Walser en Carlos Luis Zafon in zin catalogus heeft, om maar enkele bekende namen te noemen.

camp_des_saints_edition_originale-2-9d3de.jpg 

Fictie werd werkelijkheid

 

Le Camp des Saints is een parabel van wat de blanke man vandaag ondergaat. De roman beschrijft hoe een vloot van honderd schepen met een miljoen vluchtelingen de Ganges in Indië verlaat en vreedzaam op de Azurenkust afstevent. De vloot die schipbreuk lijdt, is de voorhoede van de Derde Wereld die een beter bestaan zoekt in het rijke Westen. Zonder geweld te gebruiken, door zijn ellende te tonen, door beroep te doen op het medelijden van de Europeanen. Dat verhaal vertelt en beschrijft Jean Raspail. Hij toont hoe op alle maatschappelijke niveaus gereageerd en gecapituleerd wordt onder druk van het wereldgeweten. Hij beschrijft ook – symbolisch, want alles is symbolisch in deze toekomstfictie - hoe een kleine groep mensen, het Dorp - ‘le Village’ – onder leiding van de oude professor literatuur Calguès besluit zich te verzetten en de vloot met belachelijke middelen, maar met geweld, tegen te houden. Honderd verzetslui tegen een miljoen immigranten. De strijd is hopeloos, maar ze voeren hem. Tussen hen zit de eigenaar van een bordeel. Tussen hen zit ook een overgelopen minister die wil dat alles legaal gebeurt en die ervoor zorgt dat eerst de antiracismewet wordt opgeheven. Tussen hen zit ook een zwarte Pondichéry, de vroegere hoofdstad van Frans-Indië, die zich wil opofferen om de Europese beschaving te beschermen, “want blank zijn heeft niets met huidskleur maar met een geestesgesteldheid te maken.” Na twee dagen van verzet bombardeert het Frans leger de rebellen. Parijs heeft beslist de vluchtelingen binnen te laten. Frankrijk capituleert voor de massa en de miserie.

Dit is slechts een beknopte en onvolledige samenvatting van Le Camp des Saints, maar iedereen begrijpt dat Raspail met deze toekomstroman geen politiek correct verhaal schreef. Alleen liet de vrije meningsuiting zulks nog toe in 1973, alvorens de religie en de hysterie van het antiracisme bezit namen van onze westerse cultuur. Raspail onderging scherpe kritiek, onder meer vanwege de marxistische le Monde Diplomatique, maar hij kreeg nog veel meer lof toegezwaaid, en niet van de minsten. Thierry Maulnier, Michel Déon en Jean Dutourd, drie vooraanstaande leden van de Académie française,  hadden alleen maar ontzag voor de prestatie van Raspail. Jean Cau, gewezen privésecretaris van Jean-Paul Sartre, en tijdens zijn leven van links naar rechts geëvolueerd nadat hij de prestigieuze Goncourt won voor zijn roman  La pitié de Dieu, vroeg zich af of Jean Raspail een romancier dan wel de ‘historicus van onze toekomst’ was. En de linkse en pacifistische romancier Bernard Clavel, geschokt door zijn lectuur,  becommentarieerde Le Camp des Saints als volgt: ‘A la fois bouleversant et révoltant, ce livré dont nous pouvons craindre qu’il ne soit prophétique…’

Dat was dertig jaar geleden. Sinds 1973 kende Le Camp des Saints heel wat vertalingen. Naar het Duits, het Engels, het Spaans, het Portugees, het Italiaans en zelfs naar het Afrikaans. Raspail vermeldt ook een vertaling naar het Nederlands, maar vergist zich. Die vertaling kwam er uiteindelijk niet. Ik weet het wel. Lange tijd was er sprake van een Nederlandse vertaling. Ik ken de schitterende literaire vertaler die zich eraan gewaagd heeft. Het project eindigde in een doodlopend straatje na discussies over auteursrechten met de uitgeverij, als ik me niet vergis. Een spijtige zaak. In Amerika lazen Ronald Reagan en Samuel Huntington de roman. The camp of the Saints kende er een immens succes. Geen Amerikaan die racistische graten in de intrige ontwaarde. Jeffrey Hart, hoogleraar in Princeton en een bekend columnist begreep maar al te goed de boodschap van de auteur: “Raspail is not writing about race, he is writing about civilization.”

 

Een ‘racistische roman’

 

Anno 2011, en gelet op het onverklaarbare succes van Le Camp des Saints, menen ‘the usual suspects’ echter een proces tegen dit literaire meesterwerk en zijn auteur te moeten aanspannen. Ik noem Daniel Schneidermann van de krant Libération en Jérôme Garcin en Aude Lancelin van het weekblad Le Nouvel Observateur.

De eerste legde op 7 maart jl. in een editoriaal getiteld ‘Appeler les racistes les racistes’ een verband tussen literatuur en politiek. Voor Schneiderman waren het applaus in het Parlement van dignitarissen van de regeringspartij UMP voor de wegens ‘racisme’ veroordeelde joodse journalist Eric Zemmour en het succes van Raspails Le Camp des Saints blijkbaar maatschappelijke fenomenen van dezelfde orde. Enerzijds Zemmour die op televisie had verklaard dat de meeste drugdealers van allochtone afkomst waren en daar in eerste aanleg voor veroordeeld werd. Anderzijds de romancier Jean Raspail die op literaire wijze het probleem formuleert van de invasie van Europa door de Derde Wereld - dixit Valéry Giscard d’Estaing in een interview met Figaro Magazine  enkele jaren geleden - en daarbij – dichterlijke vrijheid !! – brutale beeldspraak gebruikt en dus een ‘racist’ is, aldus Daniel Schneidermann die de literaire kwaliteiten van het werk ruimschoots erkent (‘sa perverse puissance d’évocation’…‘littérairement intéressant…sociologiquement, historiquement intéressant’), maar wel voorstelt om op alle exemplaren in de boekhandels een waarschuwing te plaatsen: ‘opgepast, racistische inhoud’. Ach, waarom niet, misschien verkoopt het boek dan nog beter dan vandaag het geval is.

Jérôme Garcin probeert het succes van Le Camp des Saints dan weer te verklaren door de opkomst van het Front national en de doorbraak in de opiniepeilingen van Marine Le Pen. Enig bewijs voert hij daarvoor niet aan. Het is maar een suggestie. Zijn collega Aude Lancelin gaat evenwel verder. Voor deze filosofe en literaire critica, toevallig geboren in 1973 het jaar dat Raspails meesterwerk verscheen en die ik al veel zinnigere analyses heb weten maken, zitten we met de inhoud van Le Camp des Saints, door de beeldspraak en de metaforen die erin voorkomen, zowaar midden in het fascisme. Tja, van het racisme naar het fascisme is het natuurlijk maar een kleine stap. Waarbij ik me afvraag of we met de weinig subtiele verwijzing naar de ‘kindsheid’ die in de fierheid zou schuilen waarmee Raspail een voorwoord voor zijn boek schreef, ook niet ‘midden in het fascisme’ belanden. Raspail is inmiddels 86 jaar oud, jonger dan de elders door Aude Lancelin – en door mij – bewonderde bestsellerauteur Stéphane Hessel, de schrijver van het pamflet Indignez-vouz die ons vrijdag 21 januari in de Frankfurter Allgemeine Zeitung voorhield dat de Duitse bezetting van Frankrijk qua brutaliteit zeker niet moest onderdoen voor de Israëlische bezetting van Palestina. Wat zou ze niet schrijven mochten we de fiere Hessel morgen enig ‘gâtisme’ aanwrijven!

Neen, dames en heren procureurs van de linkse pers, nijdig omwille van het succes, Le Camp des Saints is géén ‘racistische roman’, zoals u beweert. De groteske vergelijking met het antisemitisch pamflet Bagatelles pour un massacre van Louis-Ferdinand Céline discrediteert heel de kritiek van Lancelin in Le Nouvel Observateur. Mochten Aude Lancelin en Daniel Schneidermann de moeite genomen hebben om er het voorwoord bij de uitgave van 1985 op na te lezen, ze hadden kunnen vaststellen hoe Raspail uitlegt dat hij net voor een vloot van de Ganges kiest en niet van de Maghreb om elke steriele discussie over racisme en antiracisme te vermijden (‘…ma répulsion à illustrer au risque de les envenimer des tensions raciales déjà perceptibles mais pour le moment hors du sujet.’) .

‘Das Heerlager der Heiligen ist kein rassistisches Buch’ merkt Jürg Altwegg van de Frankfurter Allgemeine Zeitung terecht op in de lange en indrukwekkende  analyse die hij van de roman maakt (‘Das Ende der europäischen Welt’, 25 februari 2011). De Duitser Altwegg lijkt ook de rest van het immense oeuvre van Jean Raspail te kennen en verwijst naar het eerbetoon dat de schrijver in verschillende van zijn boeken aan vreemde en grotendeels verdwenen culturen en volkeren bracht. Ik geef u één voorbeeld: Qui se souvient des hommes uit 1986, over het overleven en mettertijd verdwijnen van de cultuur van de Alakalouf-indianen in het zuiden van Chili is misschien wel een van de grootste antiracistische werken uit de wereldliteratuur. De roman kreeg de Prix Chateaubriand, Jean Raspail was te gast bij Bernard Pivot in diens befaamde boekenprogramma Apostrophes en Qui se souvient des hommes werd een bestseller. Wat een dwaasheid om deze grote auteur vandaag van vreemdelingenhaat te verdenken !

 

‘Big Other’

 

Maar de profetie waarover Clavel het had, die van de overspoeling van Europa door de Derde Wereld, is uitgekomen, schrijft Jean Raspail in de lange inleiding ‘Big Other’ die hij opgesteld heeft voor de nieuwe uitgave van zijn roman. In ‘Big Other’ vertelt Jean Raspail de geschiedenis van Le Camp des Saints. Hij beschrijft, zonder het briefgeheim te onthullen, hoe hij beleefde antwoorden kreeg van socialistische personaliteiten als François Mitterrand, Lionel Jospin, Jean-Pierre Chevènement en Robert Badinter naar wie hij zijn roman in 1973 had gestuurd. Hij vertelt ook hoe de gewezen hoofdredacteur van de socialistische krant Le Matin de Paris Max Gallo hem zwaar had aangevallen. Max Gallo is een bestsellerauteur die ook door Robert Laffont werd uitgegeven en die in 1981 een tijdje woordvoerder werd van de socialistische regering-Mauroy. Max Gallo herzag mening over Le Camp des Saints. Toen Raspail in 2006 van de schrijver diens laatste roman Les Fanatiques toegestuurd kreeg, stond er een korte opdracht in: ‘Pour Jean Raspail, qui a eu le don de la prophétie. En amitié.’

Onder de noemer ‘Big Other’ schuilt de falanx die de sluizen heeft opengezet. ‘Big Other’ zoals Big Brother. De meute die de sluizen heeft opengezet en die elk verzet in de kiem probeert te smoren. De media, de showbizz, de mensenrechtenverenigingen, de vakbonden, de bisschoppen, de oecumene etc. Kortom, het ‘Centrum’, zoals wij in Vlaanderen zouden zeggen. Raspail weet er iets van. Zijn roman verscheen in 1973 onder het presidentschap van Georges Pompidou. Een jaar eerder, in 1972 werd bij unanimiteit de eerste antiracistische wetgeving in het Frans parlement gestemd, de wet Pléven. De verjaringstermijn voor opiniedelicten bedroeg toen drie maanden. Dat veranderde allemaal sindsdien. We kunnen het ons niet meer voorstellen. In 1973 echter nam niemand aanstoot aan een roman die bij een gerespecteerde uitgeverij verscheen en lovende besprekingen oogstte. Le Camp des Saints ontsnapte aan het oog van de procureurs.

Vandaag zou alles anders verlopen, schrijft Jean Raspail in ‘Big Other’. Er zijn nieuwe antiracismewetten gekomen die het arsenaal van wapens waarmee de overheid opiniedelicten kan vervolgen enorm hebben versterkt. De wet Gayssot van 1990, de wet Lellouche van 2001, de wet Perben van 2004. Raspail heeft het aan twee eminente advocaten gevraagd. Ze zijn formeel. Vandaag zou een publicatie als Le Camp des Saints verboden worden. Of toch ten minste gezuiverd worden van talloze passages die strijdig zijn met de vigerende muilkorfwetten. Op blz. 391 en 393 somt de schrijver ze allemaal op. Haast u er naartoe als u geen tijd heeft om de hele intrige te doorworstelen.

De tijden zijn veranderd. Raspail is pessimistisch. Over enkele decennia, rond 2050, zullen de Fransen een minderheid vormen in eigen land. Zoals de Vlamingen, de Britten, de Duitsers, de Spanjaarden… Hij zal dan al lang dood zijn, maar het Frankrijk waar Raspail geboren werd en opgroeide, bestaat dan niet meer. Maar de auteur van Le Camp des Saints wil geen oplossingen bieden, schreef hij al in het voorwoord voor de uitgave van 1985, de uitgave die ik kocht en voor de eerste keer las toen ik student was, nu ook al weer 25 jaar geleden. ‘Ik ben romancier, houdt Raspail ons voor, ik heb geen oplossingen aan te bieden.’ Is dat pessimisme van Raspail? Ik denk het wel. Want het Westen heeft geen ziel meer, schreef hij al in 1985. Twee scenario’s tekenen zich af, het ene al waarschijnlijker dan het andere. Misschien, aldus de auteur, blijven er haarden met autochtonen over, wat men in de wetenschappelijke etnologie des isolats noemt, van zo een twintig miljoen Fransen die de Franse taal spreken en zich nog bewust zullen zijn van de cultuur en geschiedenis zoals ze vroeger werd overgedragen. Het zullen minderheden in eigen land worden. Maar als die haarden ook in de andere Europese landen bestaan, en Jean Raspail verwijst niet toevallig naar Denemarken, Vlaanderen (hij schrijft België), Italië, Zwitserland en Nederland, dan kunnen die, en dat is de tweede hypothese . samen een reconquista inzetten. Raspail lijkt daar niet in te geloven. Maar iemand na hem kan er wel een roman over schrijven, suggereert hij op het einde van zijn voorwoord.

Voor mij liggen de drie uitgaven van Le Camp des Saints. De eerste is de mooie uitgave van vandaag, met het nieuwe voorwoord ‘Big Other’ van 37 blz. De mensen die de roman al in hun bezit hebben raad ik aan snel naar de boekhandel te lopen, al was het maar voor deze ‘Big Other’. De tweede uitgave dateert van 1985, jeugdsentiment voor mij. De derde is die van 1973. Het exemplaar voor mij haal ik uit de bibliotheek van mijn vader Karel Dillen. Hij kocht het op een boekenbeurs in Brussel, in maart 1973, toen het pas verschenen was, of hij kreeg het als recensie-exemplaar voor ’t Pallieterke. Ik weet het niet. Op de witte bladzijde na de titelpagina, vind ik de handgeschreven opdracht van Raspail aan mijn vader: “A Monsieur Karel Dillen, du camp de ceux qui comprennent… en très sympathique hommage. Jean Raspail, Bruxelles, 17 mars 1973.”

 

MRKoen.JPGKoen Dillen

( De auteur hier met Marie-Rose, november 2010, na de diagnose van de hersentumoren - haar vrienden teneergeslagen, Marie-Rose zoals altijd degene die ons moed inpompte en vrolijk hield.)

19:25 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Beste,
Hoe kan Marie Roos zo vrolijk blijven? Chapeau!!!
Ondanks alles zo blijven lachen en haar vrienden moed inpompen, je moet het toch maar doen.
Hoe langer, hoe meer bewondering ik voor haar krijg!
Ik wist al dat ze iemand heel bijzonder was maar echt haar reacties op dit slechte nieuw, dat ze
dit zo met de glimlach kan blijven opvangen. Toch nog kan genieten, van het leven, van de kleine
dingen...
Frank, Roosje was echt een prachtvrouw!!!
Wij vergeten haar niet!
iw

Gepost door: iw | 04-04-11

Elke foto, elke dag... krijg ik nog steeds meer en meer bewondering voor Roos!
Die eeuwig mooie glimlach, de manier waarop ze haar ziekte droeg,...onvoorstelbaar wat voor een schitterde vrouw ze was, ze is..

Ik zal ze nooit vergeten!

Gepost door: Laura | 04-04-11

Koen, Erevoorzitter,
indrukwekkende bespreking van een boek welke ik helaas nooit gelezen heb.
Ik ben bijna met alles akkoord.
Moest u nu het woordje "links" vervangen door "politiek correct", zou dit 100 % zijn.
Vele mensen van links hebben ook voor zulke zaken gewaarschuwd, ik denk
aan Louis Tobback, George Marchais (zelfs vermeld op deze blog), Sarasin en een tijdje geleden zelfs
Lucas Van der Taelen afkomstig van dé Politiek correcte partij bij uitstek : het dwaze Groen!

Een gedrocht als het CGKR werd door alle traditionele partijen gecreeerd,
niet alleen door kaviaar "links".

Als we niet oppassen, zal Europa vernield worden door de Islam, juist zoals het Christendom
het Romeinse Rijk heeft vernietigd.
Toen waren er bekeringen en nu gebeurt exact hetzelfde.
De geschiedenis herhaalt zich.
Als je parabels als "bied uw linker wang aan !" en "de barmhartige samaritaan" te rigoureus toepast,
wordt je op termijn tot pulp geslagen en van de kaart geveegd.
Ze worden echter in ons land, tot in het belachelijke, toegepast, met alle gevolgen vandien.

Eén ding is zeker, onze veel geprezen sociale zekerheid, staat nu reeds op springen.
We kunnen die vele gelukzoekers gewoonweg niet aan.

Met veel respect
Bruver

Gepost door: Bruver | 05-04-11

Ik vind het wél héél interessant, maar ik lees eigenlijk niet zo graag... of beter gezegd: het komt er op een of andere manier bijna nooit van om een volledig boek uit te lezen... net zoals het er nooit van komt om tv te kijken... als er nu een verfilmde versie bestond, dat zou ik véél aangenamer vinden! :-) Ik heb deze blogpost ook maar diagonaal gelezen... ben moe ('t is nacht) en zoveel feiten gaan er op dit moment niet zo goed in... :-) 't Is een Frans boek (?) met een Engelse titel van een voorwoord "Big Other"? ... ik denk dat ik het nog eens goed moet herlezen (en niet enkel diagonaal) voor ik het begrijp... :-)

Cliché's vind ik wél nóóit écht leuk: dwaze Groen is van hetzelfde kaliber als racistisch Vlaams Blok/Vlaams Belang. Beiden doen de werkelijkheid geweld aan! 'k Zal niet ontkennen dat er soms (of vaker) een dwaas standpunt ingenomen wordt bij de groene partij, net zoals ik niet ontken dat het taalgebruik en de woordkeuze van sommige Vlaams Belangers even dwaas kan zijn, maar dan in de zin van naar racisme te neigen. Dat Filip Dewinter dat filmpje van die diefstal op zijn website heeft gezet (zoals ik gelezen heb op de Standaard Online) vond ik dan wel weer wél ok.

Ik heb niet per se iets tegen CGKR - ik denk zelfs dat het soms wél zinvol kan zijn om bijv. stereotyperingen tegen te gaan - maar dan moet het wél op een rechtvaardige manier gebeuren: als mensen valselijk of verkeerdelijk van racisme beschuldigd worden, zou daar óók tegen opgetreden moeten worden (want dat zijn óók stereotyperingen!).

Dat Europa zal vernield worden door de Islam, daar geloof ik niet in. Net zoals ik denk dat Europa ook niet vernield zal worden door de Katholieke Kerk. Ik geloof niet in dat soort doemscenario's, want die zijn ingegeven door angst. Angst is altijd een slechte raadgever. Ik denk dat de fundamenten van die religies steeds wankeler zullen worden en dat mensen zich steeds meer bewust zullen worden van hun eigen 'scheppende kracht'...

Gepost door: Karin | 05-04-11

Als iemand mij dat boek zou voorlezen daarentegen... :-)))

Amai, 'k begin mij hier precies al goed op mijn gemak te voelen! :-)))

Gepost door: Karin | 05-04-11

"Op de index plaatsen"
Man man, wie denk je dat dit gaat doen?
Lijkt me eerder iets voor rechtse partijen hoor, Frank, met alle respect.

Jo

Gepost door: jo | 06-04-11

Is een lezenswaardigboek. Schafte mij de Engelstalige versie aan op het congres van het VB van 10 april jl waar het werd verkocht door een Amerikaanse spreker.

Natuurlijk is het een zwaar defaitistische boek, maar desalniettemin toch iets waarvan ik nogmaals zeg, ja, iedereen moet het lezen opdat iedereen begrijpen kan dat een verzetsbeweging zoals het Vlaams Belang levensnoodzakelijk is.

Ook aanrader om lezen: Arm en Rijk van Daved S. Landes. Ik weet, een joekel van bijna 800 pagina's ... maar ze lezen zeer gemakkelijk en schetsen zeer begrijpelijk hoe de wereld tot stand kwam en vooral Europa zo een hoge vorm van ontwikkeling bereikte. Zaaks dat laatste te houden.

Gepost door: km | 22-04-11

Iemand bracht uw boekbespreking als voorbeeld in het artikel van E.J. Bron "Verschuiving van Schuld" van 20 oktober 2013. Het gaat over de non-stop bootjes met vluchtelingen in de richting van Lampedusa, Malta enz.

Dat is mijn opinie over de kwestie:
Kijk s.v.p. naar de koppen daar op het boot!. Zijn deze mensen in staat om zo maar losjes € 1000 tot € 5000 uit de mouw te schudden voor een reisje naar Europa? Ik dacht altijd dat vluchtelingen verlaten huis en hard met uitsluitend het vod aan hun lijf en de broek aan hun reet. Toen de Deense Joden waren genoodzaakt te vluchten (WOII), had de Deense koning, Christian X, de overtocht naar Zweden voor de arme Joden gefinancierd. Verder is bekend dat de rijken onder de Europese Joden, die het onheil zagen aankomen, konden vluchten. Wat met de arme Joden is gebeurd, is bekend. Ik breng dit voorbeeld om te laten zien dat vluchten is financieel een zware onderneming. Niet iedereen kan vluchten, zoals niet iedereen in een villa in Wassenaar kan wonen. Nu komen wij bij de volgende vraag: wie zijn de Afrikaanse “vluchtelingen” aan boord van dit schip? Hoe hebben ze de overtocht betaald? Het antwoord is, buiten kijf, oorlogsmisdadigers en brute moordenaars met liters bloed onder hun nagels. Lieden die hun geld verdienden met moord, roof, hakken van ledematen en massa verkrachtingen. Nu rest de vraag: Willen wij de invasie van deze beesten in Europa? Wij hebben inmiddels de nodige ervaring met deze ‘elite corps’ al opgedaan. Zie:
http://ejbron.wordpress.com/2013/10/15/zweden-een-nieuwe-hel-voor-vrouwen/
http://ejbron.wordpress.com/2013/10/12/en-opnieuw-een-kloten-zweed-dood/
Maar er is meer aan de hand. Wie betaald de overtocht voor de niet betalende islamitische vluchtelingen waaronder ook vluchtelingen uit Syrië? Ook zijn vluchten met niks, behalve de soepjurk of vodden aan hun lijf en een hoofddoek als ze vrouw zijn? Ook zij kunnen, niet even uit het niets, geld voor de overtocht toveren. Genoeg brood en vis delen, uit het niets, kon enkel Jezus. Het antwoord op deze moderne wonder is te vinden in het werk van islamitische organisaties en petro-dollars uit Saudi-Arabie, de Golfstaten en andere islamitische olielanden. De situatie in het Midden Oosten en Afrika wordt benut om een islamitische ‘Operatie Barbarosa’ te realiseren. Om de Moslim bevolking in korte tijd explosief te laten groeien en de Jihad tegen de autochtone Europeanen te bespoedigen, wordt een D-Day gebruikt met onophoudelijke invasie van gammele boten en bootjes.
“De smokkelaars zijn slechts een klein radertje in de machinerie, die het aantal illegale immigranten van het Afrikaanse continent naar Europa doet stijgen”. Dat is absolute waar. De smokkel van mensen is te vergelijken met smokkel van drugs. De grote bazen en financiers zitten ver weg. Aan de ene kant de opdrachtgevers in de Arabisch cq. islamitische olielanden. Aan de andere kant, zitten hele netwerken van hoog geplaatste functionarissen in regeringen en vooral EU (EP) die voor een ‘vuist vol dollars’ (op geheime rekeningen) helpen de boel gladjes te laten lopen. Er wordt rondom de EP behoorlijk wat gelobbyd; ook voor deze vluchtelingen. Een baantje als lid van het Europees Parlement is heel lucratief: Het is de kortste weg voor een gemiddelde ‘dombo’ behoorlijk rijk te worden. Behalve de ultra royale salariëring valt er nog zo veel onder de tafel te verdienen.

Gepost door: Thomasson | 20-10-13

Post een commentaar