Frank Vanhecke (www.frankvanhecke.be)

Van Eddy Van Buggenhout, VB-gemeenteraadslid in het Limburgse Bree, kreeg ik onderstaande tekst en cijfers over de bevolkingsdichtheid in Vlaanderen. Van Buggenhout slaat wel eens meer nagels met koppen, altijd zakelijk en redelijk maar met "facts en figures" waar mensen van goede wil niet naast kijken kunnen. Als het goed is zeggen we het ook, en graag zelfs.

Een overvol land en immigratie: dat is schreeuwen om problemen.

Wij blijven het zeggen, een geforceerde immigratie in Vlaanderen is complete waanzin.  Wij worden echter niet alleen geconfronteerd met de multiculturele ontworteling zoals die voorkomt in vele gemeenten en steden van Europa. Onze heimat heeft daarenboven nog eens zeer specifieke kenmerken die elders in Europa veel minder sterk aanwezig zijn: de totale overbevolking van onze regio. Vlaanderen kent de hoogste bevolkingsdichtheid van Europa, zijnde het hoogste aantal inwoners per vierkante km. Indien wij onze kinderen en kleinkinderen nog een beetje leef- en werkruimte willen gunnen in de toekomst, dan moeten wij de immigratie maximaal afremmen. Dat heeft niks te maken met racisme of vreemdelingenhaat maar alles met een leefbaar Vlaanderen. Mensen wonen nu éénmaal niet in luchtballonnen en vliegtuigen, wel in gebouwen waarvan de fundamenten verankerd zijn in de bodem.

Wij laten daarom de naakte cijfers spreken. Feiten zijn belangrijker dan de Lord Mayor van Londen, zeggen de Engelsen.

Bevolkingsdichtheid in Europa.

(1)   Bronnen: Eurostat (1/1/10) en FOD Economie (Vlaams en Waals Gewest (1/1/09))

(2) Bron: Wikipedia (UNO 2004)

Gisteren was het al zeven weken geleden dat Marie-Rose overleed. Van een kameraad kreeg ik een cd met honderden foto's waarvan ik er vele nog nooit eerder zag. De komende weken plaats ik er nu en dan enkele op deze pagina's. Deze dateren van eind augustus 2009, de IJzerwake in Steenstraete. Roos is herstellende van haar eerste kankerbehandeling, we zijn pas terug van een tiental dagen aan de Oostzee, Travemünde.

En beloofd: ik doe mijn best om de komende dagen wat trouwer de blog bij te houden.

Het was de mama van Marie-Rose die er mij vandaag op wees: hoe mooi het Wouwersnestje wel is, en hoeveel Marie-Rose van dit huis hield. Dus nam ik deze avond een fototoestel om er enkele beelden van te maken - en vond daarbij meteen een reeks foto's die ik nooit eerder gezien had. Foto's van Marie-Rose tijdens onze laatste reis, de cruise naar Mexico en Honduras in november 2010. Ze had toen al de diagnose van de fatale drie hersentumoren gekregen, maar nam nog één week om zo zorgeloos mogelijk gelukkig te zijn - omringd door trouwe vrienden en samen met de man die ze graag zag. De eerste twee foto's tonen een halte in de Golf van Mexico, maar toen was Roos erg verzwakt en kon slechts een paar honderd meter van de boot weg stappen. De laatste foto dateert van de stop in Honduras - een prachtige dag met een Marie-Rose in (bijna) topvorm, een dag bijna zonder pijn en intens gelukkig. Eén van de mooiste dagen van mijn leven ook. Van die dag hebben we gelukkig ook vele andere foto's en heel mooie filmpjes. Onder meer een filmpje waarop ze lachend zegt dat ze met mij wil trouwen. Prachtige herinneringen die ik niet wil bezoedelen...  Ik hou mijn politieke commentaar dus nog even voor mezelf.

Alleen nog dit. We sluiten deze week de verzending van de gedachtenisprentjes af. In totaal beantwoordden we nu ongeveer 28.000 brieven, een gigantisch werk dat enkele mogelijk was door de lieve hulp van een tiental "vaste" vrijwilligers - waarvoor dank. Er bleven nog een 5.000 brieven onbehandeld - het is materieel gewoon ondoenbaar de mensen die geen omslag/postzegel stuurden van dienst te zijn. De komende weken maken we nog werk van het beantwoorden van de vele duizenden mails die we kregen. Een zeer oprechte dank aan allen die Marie-Rose nog niet vergeten zijn.

Vandaag kreeg ik van de Standaard-uitgeverij de eerste reële verkoopscijfers binnen van de twee boeken van Marie-Rose. Hou U vast. Van het eerste boek, "Leve het Leven!" werden tot op heden in totaal 18.830 exemplaren verkocht. Haar tweede boek, "Geloof, hoop en liefde" kwam op 8 maart jl. op de markt. Daarvan werden er de voorbije twee weken reeds 31.466 exemplaren verkocht. Samen ruim 50.000 boeken over de toonbank. En de verkoop loopt nog steeds als een trein.

Ik weet het, dit brengt Marie-Rose niet terug. Maar ze leeft toch nog een beetje in de harten van de tienduizenden Vlamingen die haar boek kochten. En dat met de opbrengst van die verkoop andere mensen in nood zullen geholpen worden maakt ook mij weer een beetje gelukkig, en ik weet zéker dat Marie-Rose er trots zou op zijn. Want de vele brieven die ik sedert het overlijden van Roos kreeg leerden me alvast dat wij het nog niet zo slecht hadden. De dood van mijn lieve vrouw heeft me heel zwaar aangegrepen, maar zelfs dat, denk ik, verdwijnt in het niets bij het verdriet van mensen die een kind moeten afstaan. "Al bij al heb ik gelukkig geleefd" schreef Marie-Rose tot slot van haar laatste boek. Dat ze voor die 38 gelukkige jaren nu postuum iets kan terugdoen voor mensen die minder gelukkig zijn, is héél mooi.

Nogal wat opschudding in Vlaanderen over het interview van Goedele Liekens met een weerzinwekkende pedofiel - "Goedele", vorige dinsdagavond op VTM. Die opschudding en vooral die verontwaardiging zijn terecht. Pedofielen misbruiken weerloze kinderen en tekenen hen voor het leven. Daar is geen verontschuldiging voor.

Denk daaraan wanneer U onderstaand filmpje aanklikt. Aan het woord is "rode Danny", Daniël Cohn-Bendit, op dit ogenblik fractieleider van de Groene fractie in het Europees Parlement, de fractie waar ook Bart Staes en zelfs Frieda Brepoels toe behoren.

Let wel:  Het gaat hier niet over één wat ongelukkige verspreking tijdens een debat, wellicht onder invloed van softdrugs. Er zijn ook teksten van Cohn-Bendit die met een ijver een betere zaak waardig telkens op hetzelfde terugkomen, erg dubbelzinnig en met de toon die klinkt als de verdediging van pedofielen zelf: het is allemaal niet zo erg, de kinderen vràgen er zelf om...

Zou U die man als fractieleider willen? En moeten we die man maar blijven opvoeren als zelfbenoemd wereldgeweten?

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&...

Aan mijn 12-jarig partijvoorzitterschap heb ik een paar kubieke meter documentatie overgehouden, en het vergde wat tijd om terug te vinden wat ik nodig had om de Brinckman-reeks te kunnen afsluiten. In tegenstelling tot Brinckman wil ik het immers over “facts and figures” hebben en niet zomaar klakkeloos neerpennen wat één of andere jaloerse mens me influistert.

In de vorige zeven afleveringen van deze saga maakte ik al brandhout van een reeks Brinckman-beweringen waar niets van bleek te kloppen.  Maar wie Brinckman goed leest ziet ook een paar andere problemen.

Het is in de eerste plaats echt niet normaal dat een journalist zichzelf als gezagsargument aanhaalt of citeert. Wanneer Brinckman bijvoorbeeld schrijft “Vier jaar geleden vergeleek De Standaard Morel voor het eerst met Yoko Ono…” dan moet men beseffen dat hij het eigenlijk over zichzelf heeft: het was Brinckman zélf die in 2007 dat bewuste artikel schreef, trouwens overduidelijk op aanreiken van dezelfde bron die hij ook vandaag nog aanboort.  Het is een beetje alsof ik zou stellen: “Reeds in januari 2009 publiceerde men op een veelgelezen politieke blog dat Bart Brinckman zo zot is als een garagepoort, en dat hij uit verlatingsangst zijn kenmerkende rode schoentjes in bed meeneemt” – zonder daarbij te vermelden dat ik het over mijn eigen blogstukje  van 25 januari 2009 heb.

Het is ook niet normaal dat een geroutineerde politieke journalist vergelijkingen maakt die zo absurd zijn dat je ze vijf keer moet lezen om te geloven dat je het goed begrepen hebt: “Natuurlijk was er op een politieke manier afgerekend met Morel, even goed leeft de overtuiging dat de klepel op een vreselijke manier is doorgeslagen. De vergelijking met de repressietijd wordt niet geschuwd.” De vergelijking met de repressietijd? Is hier een vooraanstaande journalist van een kwaliteitskrant aan het woord of een complete idioot? Wie de 242 executies, honderden moordpartijen en martelingen, duizenden mensen die tot de bedelstaf gebracht werden en een Vlaamse Beweging die letterlijk onthoofd en doodgebloed werd, vergelijkt met 2 of 3 politici die op hun fluwelen zetel wat kritiek moeten slikken, die is gewoon niet goed snik. Punt.

Brinckman valt ook vele keren uit zijn rol van journalist-objectieve waarnemer.  Men zou kunnen denken dat hij enkel zo systematisch liegt omdat hij het slachtoffer is van een bron die systematisch liegt. Dat zijn bron liegt is zeker waar, maar er is meer aan de hand. Het is bijvoorbeeld opvallend dat Brinckman al jaren zeer actief de verdediging opneemt van Eric Deleu, reclameman en tot op vandaag lid van de raad van Bestuur van de VRT. Hij doet dat al sinds 2007; toen beschuldigde Brinckman in een venijnig stukje “Kreten en Gefluister” Marie-Rose ervan de “partijmilitant” Deleu als tussenpersoon voor advertenties gelikwideerd te hebben ten voordele van een “bureau uit Schoten” – begrijpt U de insinuatie? De waarheid is dat het Partijbestuur van Vlaams Belang op 26 maart 2007 een nota zou goedkeuren over de toewijzing van een politiek advertentiebudget, voor een totaal bedrag van 251.147 euro. Marie-Rose deed toen wat ze eerder ook al voor bestellingen van andere leveranciers, vooral drukwerken, had gedaan: prijzen navragen en vergelijken. Op 28 maart bezorgde ik een nota met de cijfers van Marie-Rose aan alle PB-leden. Mijn besluit was, zwart op wit: “In de huidige omstandigheden en tot nader order kunnen we uiteraard deze nota advertenties onmogelijk goedkeuren.” Uiteindelijk werden dezelfde advertenties geplaatst voor zo’n 50.000 euro minder. Ook wat drukwerken betreft – toen ging het over andere leveranciers – werden na tussenkomst van Marie-Rose in totaal honderdduizenden euro’s bespaard. Het leverde Marie-Rose de eeuwige haat op van enkele betrokkenen.

Tot slot nog dit.  Ik ben blij vandaag de Bart Brinckman-reeks te kunnen afsluiten, al voeg ik eraan toe dat ik nog wel een tiental gemene leugens niet becommentarieerd liet. Maar Marie-Rose overleed bijna zes weken geleden. Haar boeken staan op 1 én 2 van de bestsellerslijsten in Vlaanderen. Meer dan dertigduizend mensen stuurden mij brieven om hun medeleven uit te drukken, en ook nu nog brengt  de postbode elke dag 100 à 200 brieven. Ik zwijg over de mails die ik onmogelijk allemaal kan beantwoorden. Uit alles blijkt dat ik het bij het rechte eind heb: een slordig, partizaan en leugenachtig journalistje als Brinckman komt nog niet tot aan de knieën van Marie-Rose Morel. In die 3 volle krantenbladzijden slaagde hij er niet in ook maar één iets positief over haar te schrijven – dat zegt vooral veel over hem, de sukkel.

Van Marie-Rose onthouden we voor altijd haar onvermoeibare inzet voor onze zaak, haar vrolijkheid, haar intelligentie, haar menselijkheid, haar grote moed, haar vriendschap en liefde.

En Brinckman? Hij was niet eens mijn boosheid waard. Zoals Karel Dillen me leerde: doorspoelen en vergeten.

Ik heb het hier al tot in den treure herhaald: Marie-Rose was een heel bijzondere vrouw. Op 11 februari toonde ik op deze blog enkele foto's van de uitstap naar Engeland tijdens het Paasweekeinde 2009. Marie-Rose had toen pas drie zware chemokuren achter de rug en kort nadien moest ze starten met een verschrikkelijke reeks bestralingen. Ze durfde dat weekeinde voor het eerst haar kale hoofd tonen aan de trouwe vrienden Tom en Jurgen. En we gingen ook roeien, een lange, heerlijke maar vergeefse tocht op zoek naar een pub langs het water. In haar dagboek van 13 april 2009 schreef ze: "Het werd een roeitocht om nooit te vergeten. Onder het zingen van bootliedjes gleden we door het landschap. Hazen, konijnen, fazanten en zelfs een uil bekeken ons geïnteresseerd vanaf de met paasbloemen overgroeide oevers. En van onder een bankje kwam een fles witte wijn te voorschijn. Elke seconde van dit gelukkig zijn heb ik proberen vast te houden om morgen mee te nemen als we weer naar huis gaan. Misschien zal het de komende dagen en weken nog van pas komen..."

Zopas vond ik een paar filmpjes van die dag terug. Een doodzieke vrouw, toegetakeld door een vreselijke behandeling, maar altijd welgezind, altijd vrolijk, altijd gelukkig met vrienden om zich heen. Een paar seconden van dit gelukkig zijn op film...

Gisteren na de opnames van "Goedele op dinsdag" - deze avond op VTM, 22u - vernomen dat "Geloof, Hoop en Liefde" op nummer één zou staan van de boekenverkoop (non-fictie) in Vlaanderen. En sterker nog: op twee van die bestsellerslijst zou nog steeds "Leve het Leven!" staan. Marie-Rose op 1 en 2 tegelijk? Het is me nog niet officieel bevestigd, maar het zou me trotser dan ooit op mijn vrouw maken. Het is mooi dat de opbrengst van die verkoop mag dienen om mensen in nood te helpen. Ook zo leeft Marie-Rose nog verder, en niet enkel in de harten en geesten van wie haar lief hadden en haar nooit zullen vergeten.

Op 11 oktober vorig jaar schreef Roos in haar column in Het Laatste Nieuws dat ze in de tuin van haar Wouwersnestje bloembollen van narcissen, tulpen en krokussen aan het planten was. "Al jaren plant ik bloembollen om er, de lente erop, van te genieten. Dit jaar doe ik dat opnieuw en ik ben er stellig van overtuigd volgend jaar in maart weer trots te zijn op mijn fleurige tuin."

Maar ze heeft maart niet meer gehaald, en voor het eerst kijk ik met verschrikkelijk verdriet naar de bloemen die overal in onze tuin door het gras priemen.

Dat Brinckman in zijn drie bladzijden lang artikel heel dikwijls in mijn richting spuwt kan ik best verdragen. Het zou me pas ernstig verontrusten mocht Brinckman me loven, want zoals ieder weet doet hij dat in principe enkel voor zijn zielige tipgevers en informanten. Hij mag me dus gerust als een soort politiek onbenul omschrijven; net zoals ik hem - maar in dit geval dan wél gestaafd door feiten en onweerlegbare bewijzen - een leugenaar en een journalist zonder elementair respect voor deontologie mag noemen.

Dat Brinckman erop los liegt bleek al uit de eerste zes afleveringen van deze saga. Maar het meest merkwaardige aan zijn artikel blijft dat hij er zelfs in drie krantenbladzijden niet in slaagt ook maar één positief woord te schrijven over het politieke leven van Marie-Rose Morel. Dat is eigenaardig omdat Marie-Rose onmiskenbaar een politiek talent was, met een grote werkkracht en een benijdenswaardige "présence" in de media. Ze was het eerste en enige vrouwelijk Vlaams Belang-boegbeeld die naam waardig, een vrouw die zich niet tevreden stelde met het "sois belle et tais-toi", de klassieke rol van zwijgend decorstuk voor de mannen. Ze was een vat vol initiatieven waar ze ook zelf haar schouders onder zette en ten uitvoer bracht. Zonder Marie-Rose en haar tientallen "vrouwen-avonden" waren we er in 2006 niet in geslaagd zoveel vrouwen op onze lijsten te krijgen. Ze ontwierp vernieuwende campagnes en aantrekkelijke aktiviteiten. Ze was dag-in-dag-uit en in heel Vlaanderen in de weer. Ze was een van de meest gevraagde sprekers voor lokale afdelingen - altijd gratis en voor niks op pad, zonder chauffeur of andere bijstand. En ze was vooral de bezielster van de "vakbondscel", zonder twijfel het meest succesvolle politieke initiatief van de partij in het voorbije decennium.

Dat Brinckman in zijn ellenlange stuk met geen woord over die vakbondscel van Marie-Rose rept mag als een leugen op zich beschouwd worden, want alle andere Vlaamse politieke commentatoren beseften goed dat men daar niet omheen kon. Zelfs Rik Van Cauwelaert bijvoorbeeld, in Knack van 16 februari 2011: "Toen ze als hoofd van de vakbondscel van Vlaams Belang haar campagne inzette tegen 'het vermolmde monopolie' van de vakbonden, kon ze op opvallend veel mediabelangstelling rekenen. Met voor haar goed gevolg, want bij de vakbonden herinneren ze zich tot op vandaag maar al te levendig de dure gevolgen van de acties van Morel onder meer tegen de discriminatie van niet-vakbondsleden door de Fondsen voor Bestaanszekerheid."

Marie-Rose haalde met haar vakbondscel heel regelmatig en zeer positief de nationale pers. Zelfs in De Standaard (maar uiteraard was het stuk niet van Brinckman) werd geschreven dat ze nagels met koppen sloeg en dat het Vlaams Belang voor een zeldzame keer scoorde met dossierkennis en doortastende actie. Marie-Rose trok met haar vakbondsdossier eens te meer heel Vlaanderen rond, avond na avond, van debatclub over serviceclubs tot lokale partijafdelingen. Ze kreeg ook tips over vakbondsmisbruiken en speelde die door aan de pers - tot en met grote artikels op de voorpagina's van de kranten - nooit eerder gezien voor dossiers van een Vlaams Belang-mandataris. Maar Brinckman, neen, die had er zogezegd nooit  van gehoord - omdat het nu eenmaal niet past in zijn postuum besmeuren van iemand die zich niet meer verweren kan. Dat is dan wellicht de grootste leugen van allemaal.

Tot slot van dit zevende hoofdstukje nog dit. Marier-Rose begon met haar "vakbondscel" kort na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Toen werden immers honderden kleine lieden, arbeiders en bedienden en werkzoekenden, door de kleurvakbonden uitgesloten omdat ze het hadden aangedurfd op de kieslijsten van Vlaams Belang te staan. Ik was toen nog partijvoorzitter en zocht een verantwoordelijke om die honderden mensen administratief en in hun beroepsprocedure bij te staan. Enkel Marie-Rose aanvaardde dit gigantische (en onbezoldigde) extra werk. En eens te meer mààkte ze er (samen met Rob Verreycken en Rina Lievens) iets buitengewoons van.

P.S. Over het werk van die vakbondscel verscheen in augustus 2010 een boekje van Rob Verreycken "Welkom in Vakbondistan", uitgegeven door uitgeverij Egmont. Warm aanbevolen.  De tweede druk is nu te bestellen via www.uitgeverijegmont.be.