Frank Vanhecke (www.frankvanhecke.be)

En om U te belonen voor uw geduld (en te vaccineren tegen mijn ellenlange uiteenzettingen van de Bart Brinckman-reeks), deze mooie foto. 2007, Marie-Rose komt een campagne van de Brugse gemeenteraadsfractie ondersteunen.

Citaat Brinckman : “Wanneer Dewinter en Annemans uiteindelijk bereid zijn om haar samen met  Marijke Dillen het ondervoorzitterschap van de partij te gunnen, schiet de basis het compromis af. Die had het ondertussen gehad met Morel.”

Eerst een opmerking over de chronologie. Omdat een en ander beter in zijn verhaaltje past, draait Brinckman de volgorde van feiten gewoon om. In zijn artikel stelt hij namelijk dat het incident over de Raad van bestuur van de VRT (januari 2010, en daarover meer in een volgende aflevering) chronologisch eerder dan het incident over het ondervoorzitterschap van het Vlaams Belang (oktober en november 2009) kwam. Schijnbaar een detail, maar wel heel kenschetsend voor de werkwijze van de gifmenger-geschiedenisvervalser.

Maar goed, dat ondervoorzitterschap dus. We schrijven oktober 2009. Marie-Rose Morel is géén parlementslid meer, want ze mocht niet op de lijst van FDW voor het Vlaams Parlement (“De speeltijd is gedaan. Ze komt niet op mijn lijst, basta“) Al evenmin mocht ze een verkiesbare plaats innemen voor het Europees Parlement.

Hier moet ik eerlijkheidshalve twee kanttekeningen maken.  Wat het Vlaams Parlement betreft was Marie-Rose ongetwijfeld een stuk medeverantwoordelijk voor de situatie. Ze was niet echt vragende partij meer om een, weliswaar goedbetaalde,  figurantenrol te spelen in een kiesstrijd waar ze geen betekenisvolle plaats op de lijst zou krijgen (er was haar op een bepaald moment wel nog de 5^de plaats aangeboden), in een fractie waar ze in conflict leefde met de fractieleider en zijn luitenanten en in het beste geval volstrekt genegeerd werd, en in een Vlaams Parlement waarin ze eigenlijk ontgoocheld was. Wat het Europees Parlement betreft had ze perfect kunnen zetelen. Ik was in 2009 immers tegelijk verkozen voor het Vlaams Parlement en voor het Europees Parlement. Marie-Rose stond na Philip Claeys tweede opvolgster voor Europa. Indien ik mijn mandaat in het Vlaams Parlement had opgenomen, zat Marie-Rose in het Europees Parlement en niemand kon ons dat beletten: allebei parlementslid. Ik had  in West-Vlaanderen echter mijn woord gegeven aan opvolger Stefaan Sintobin: ik zou voor hem ontslag nemen als Vlaams Parlementslid en terug naar Europa gaan. Voor Marie-Rose was het simpel: een gegeven woord moet gerespecteerd worden, punt aan de lijn – en dus werd Stefaan Sintobin parlementslid en Marie-Rose niet. Eigenaardig toch voor een narcistische ambiteuze bitch…  Trouwens, bij de eerdere lijstvormingsperikelen voor Europa, toen alle vuile wapens werden bovengehaald om te beletten dat Marie-Rose opnieuw eerste vrouw op de lijst zou worden (zoals in 2004 het geval was), had Marie-Rose zélf al haar woord gegeven aan Philip Claeys om in élk geval voor hem ontslag te nemen. Ook Philip Claeys heeft er nooit aan getwijfeld, en twijfelt er vandaag nog steeds niet aan, dat Marie-Rose woord zou gehouden hebben.

Maar goed, oktober 2009. Bruno Valkeniers is sinds maart 2008 voorzitter van het Vlaams Belang en werkt aan de vernieuwing van het Partijbestuur, zeg maar de “regering” van de partij. Bij zijn aantreden had hij dat Partijbestuur uitgebreid naar 25 mensen, maar dat bleek eigenlijk onwerkbaar zodat we terug naar 15 leden moesten – een heel moeilijke evenwichtsoefening voor de voorzitter. Met een aantal medestanders probeerde ik toen Marie-Rose nog een rol in de partij te laten spelen. Ze was herstellende van haar eerste kankerperiode en reeds heel populair in Vlaanderen, ook buiten het kringetje van Vlaams Belang.  Ik meende dat we er alle belang bij hadden om de vrouw zonder parlementair mandaat of partij- inkomen toch minstens een functie te gunnen die haar een (klein) politiek gewicht zou geven: het ondervoorzitterschap van de partij, een onbezoldigde erefunctie die in het verleden door respectievelijk Roeland Raes en later Luk Van Nieuwenhuysen was bekleed. Opnieuw moet ik hier eerlijkheidshalve aan toevoegen dat Marie-Rose natuurlijk van plan was om effectief van die functie iets te maken. Ze had geen mandaat of bezoldiging meer maar zou wel lid blijven van het Partijbestuur, had zoals iedereen weet vlotte toegang tot heel wat media en beschikte zelf over een privéblog die op dat ogenblik  tot 16.000 bezoekers per dag haalde, de helft méér dan de nationale partijsite. Ze bleef een “gevaar”  voor “the old boys” die zich met hand en tand verzetten tegen haar opname in het nieuwe Partijbestuur. Uiteindelijk kwam voorzitter Valkeniers met een compromisvoorstel: Marie-Rose en Marijke Dillen (reeds Vlaams Parlementslid en ondervoorzitter van het Vlaams Parlement) zouden allebei ondervoorzitter worden. Aan mij werd gevraagd om mijn taken als eindverantwoordelijke voor de externe communicatie (dat was de facto de internetsite, de gerichte publicaties als “Flemish Republic” en een vaag toezicht op het maandblad) neer te leggen; ik werd gewoon PB-lid zonder leiding van een dienst.

Heel enthousiast was ik niet over dat voorstel. Mijn degradatie tot “minister zonder portefeuille” lag me zwaar op de maag, vooral omdat ik de enige “oude krokodil” was die getroffen werd en de zo noodzakelijke verjonging en vernieuwing blijkbaar alleen van mij moest komen. Maar dat is een ander verhaal en achteraf gezien nam ik dat toen allicht wat te persoonlijk op.

Op 24 oktober 2009 wordt het voorstel voor het nieuwe Partijbestuur voorgelegd aan de Partijraad, zeg maar het parlement van de partij, een vergadering van een 130-tal mensen waarvan er 102 aanwezig zijn. Het voorstel van Valkeniers krijgt heel wat tegenwind uit zeer diverse hoeken. Sommigen azen op een signaal om hun ontevredenheid met de voorzitter of meer algemeen met de onenigheid in de partij te ventileren. Twaalf PB-leden die hun mandaat niet verlengd zien voelen zich tekort gedaan. Er is een Limburgse en een Oostvlaamse onderlinge vete. Er is onvrede over de onaangetaste almacht van FDW. Er zijn een aantal andere zaken. En er zijn ongetwijfeld ook wel mensen die de terugkeer van Marie-Rose Morel in het Partijbestuur betreuren – maar dat was maar één element onder vele. Er waren ongetwijfeld ook mensen die net om dié reden wél instemden. 18 mensen kwamen publiek tussen in het debat; slechts twéé daarvan hadden het kort over de situatie met de ondervoorzitterschappen.  Wat er ook van weze, het voorstel van de Partijvoorzitter werd in geheime stemming nipt verworpen: 6 onthoudingen, 47 ja-stemmen, 49 nee-stemmen. Nooit eerder gezien in de geschiedenis van Vlaams Blok/Vlaams Belang. Ik geloof dat ik gerust mag zeggen dat ik toen (ik leidde de vergadering van de Partijraad) het vel van Bruno Valkeniers als voorzitter heb gered, door publiek te stellen dat de stemming geenszins als een motie van wantrouwen tegen hem mocht worden uitgelegd en hem de kans te geven vier weken later een nieuw voorstel voor te leggen. Mijn gezag in de Partijraad was toen nog groot genoeg om dat erdoor te krijgen.

Voorzitter Valkeniers liet zich echter door “de Antwerpse gemeenteraadsfractie” maar al te graag wijsmaken dat de desastreuze stemming enkel tegen Marie-Rose Morel en haar medestanders gericht was. In de weken die volgden beviel hij dus van een tweede voorstel dat nog meer macht en middelen naar “Antwerpen” versluisde. Marie-Rose werd gedegradeerd tot “2^de ondervoorzitter”, duidelijk gepositioneerd onder "1ste ondervoorzitter" Marijke Dillen. Toen in de bespreking daarover letterlijk werd gezegd dat Marie-Rose zich nooit op haar futiel “2^de ondervoorzitterschap” zou mogen beroepen voor wat dan ook, en zeker niet om politieke verklaringen  af te leggen, hield ze het voor bekeken en bedankte feestelijk voor de eer. Karim Van Overmeire was neutraal in de zaak Morel, maar bedankte eveneens voor het Partijbestuur. Francis Van den Eynde (om het zacht uit te drukken: geen vriend van de Antwerpse gemeenteraadsfractie) werd uit het nieuwe PB gegooid  en Antwerps gemeenteraadslid Anke van Dermeersch kreeg integendeel een volwaardige dienst en personeel toegewezen. De Antwerpse machtsgreep was compleet. Dat nieuwe Partijbestuur kreeg tijdens de Partijraadsvergadering van eind november 2009 een comfortabele meerderheid achter zich, weliswaar nadat voorzitter Valkeniers en anderen erop gewezen hadden dat een tweede afwijzing de partij in een diepe crisis zou storten. Zelf had ik eerder in een brief aan de voorzitter aangekondigd dat ik niet met deze machtsgreep kon leven, dat ik waarschuwde voor de politiek rampzalige gevolgen ervan en dat ik de bevestiging van het tweede voorstel als een absoluut breekpunt beschouwde.  Het zou Bruno niet beletten later in de media te beweren dat hij compleet verrast was door mijn opstappen uit het Partijbestuur – maar ach, dat is politiek zeker?

Komen we terug tot de leugen van Brinckman: “de basis” schiet ondervoorzitter Morel af. Laat ons wel zijn: de basis is in deze nooit aan het woord geweest. En zelfs de Partijraad heeft slechts in zeer specifieke omstandigheden, het mes op de keel van de hele Partij, beslist over een globaal voorstel.

De “basis”, die kon enkel spreken tijdens verkiezingen – in het geheim van het stemhokje. Laat ons dus eens vergelijken:

Europese verkiezingen juni 2009:

Frank Vanhecke, 161.371 stemmen / Filip Dewinter 150.584 stemmen / Marie-Rose Morel 108.629 stemmen /Marijke Dillen 43.974 stemmen / Anke van Dermeersch 41.049 stemmen / Bruno Valkeniers  33.322 stemmen.

Nooit eerder haalde een vrouw bij het Vlaams Belang zoveel voorkeurstemmen als Marie-Rose Morel, en dat vanop een onderste plaats op de lijst. Om een vergelijking te maken: bij de Senaatsverkiezingen van juni vorig jaar haalde Anke van Dermeersch, 2de op de nationale lijst, 49.336 stemmen, Hugo Coveliers als lijstduwer 20.315 stemmen, en Marijke Dillen als lijstduwer opvolgers 17.334 stemmen.

Wanneer Brinckman dus beweert dat “de basis” Morel beu was, liegt hij. Eens te meer. Wordt vervolgd.

Weinig tijd voor blog. Hele ochtend gewerkt aan briefwisseling gedachtenisprentjes van mijn vrouw, en nu in Europees Parlement om de dossiers Europese ontwikkelingssamenwerking te studeren. Deze avond/nacht, vast beloofd, deel 4 van de Brinckman-saga - het zal weinig mensen interesseren maar ik wil toch de puntjes op de 'i" zetten wat de politieke nagedachtenis van Marie-Rose betreft. Bovendien zet ik zo de documentatie klaar om straks mijn klacht tegen Brinckman bij de Hoge Raad van de Journalistiek te stofferen. En wellicht ook mijn recht van antwoord aan De Standaard, maar wat dat betreft wacht ik nog op advies van de juristen. Het blijkt niet zo eenvoudig om dat in naam van een overledene te eisen. Wordt vervolgd.

Nogmaals, dank voor uw trouw bezoek aan deze blog. Deze foto dateert van januari 2010, een weekje Centerparcs in Engeland met Roos en de kinderen. Heerlijke dagen.

Hier nog steeds bezig met het lezen en verwerken van de vele kaarten en brieven na het overlijden van Marie-Rose. Dit zijn de twee "vaste" ploegen van het Wouwersnestje, maar daarnaast wordt ook gewerkt bij de ouders van Marie-Rose en kunnen we bovendien rekenen op een aantal "thuiswerkers". Allemaal vrijwilligers die we bijzonder dankbaar zijn. Straks levert de drukker opnieuw 5.000 gedachtenisprentjes, wat het totaal dan op 23.000 exemplaren brengt en waarmee we ook afsluiten. Met een beetje geluk kunnen we tegen het einde van volgende week de meeste post afgehandeld hebben.

Op 8 maart verschijnt het nieuwe boek van Marie-Rose, "Geloof, Hoop en Liefde". Ik zie ernaar uit, vooral omdat ze er tot de laatste dagen in het ziekenhuis zo mee bezig bleef. En dan is er natuurlijk nog "Alexander, Marnix en de Burgerwolf", haar kinderboek dat elke week in afleveringen verschijnt in "Dag Allemaal". Het achtste hoofdstukje is pas verschenen. Marie-Rose liet ons in totaal 11 afleveringen volledig uitgeschreven. In het ziekenhuis sprak ze in haar dictafoontje nog een aantal nieuwe afleveringen in, plus de verhaallijn tot het slot - we zullen er vrij gemakkelijk een geheel van kunnen maken. Ik koester die opnames heel erg, haar stem, haar fantasie, de liefdevolle wijze waarop ze "Alexander" en "Marnix" uitspreekt. Twee dagen voor haar overlijden moest ik absoluut nog noteren dat ze de naam van een braaf Burgerwolfje wilde veranderen naar "Zeepsopje". Mij kennende vroeg ze wel drie keer of ik het goed genoteerd had. Tussen de post vind ik trouwens regelmatig brieven van kleuterjuffen en lagere school-leraressen die zeggen dat ze het vervolgverhaal in de klas voorlezen en dat de kinderen het erg spannend vinden. Mag ik nog eens zeggen dat Marie-Rose een héél bijzondere vrouw was?

P.S. En wees gerust, de volgende delen van de Bart Brinckman-saga komen eraan. Ik wil echter mijn documentatie (ligt in Brugge) eens raadplegen om all data en gegevens juist te hebben.

Gisteren en vandaag kwam ik er niet toe nieuwe berichten te posten - excuus aan allen die tevergeefs deze blog bezochten. We werken nu meer dan voltijds aan het beantwoorden van brieven. Elke ochtend wordt het Wouwersnestje omgetoverd in een werkplaats waar vrienden en vrijwilligers brieven openen, lezen, klasseren en omslagen voorbereiden voor het terugsturen van een gedachteniskaartje. Zoals reeds gezegd, het gaat om meer dan 20.000 brieven (elke dag brengt de post trouwens nog wel enkele nieuwe bakken briefwisseling aan) en dat blijkt een gigantisch werk - daarvoor moet de blog dan maar even wijken. Zodra er wat meer tijd is komt deel 4 van de Bart Brinckman saga eraan. Oprechte excuses ook aan de vele mensen die mailen, het zal lang duren voor de antwoord-achterstand ook daar ingelopen is.

In de tuin van het Wouwersnestje laten de lentebloemen hun kopje zien, resultaat van bloembollen enkele maanden geleden door Roos geplant. In een column schreef ze dat de medische wetenschap haar geen kans gaf om die bloemen nog te zien uitkomen, maar dat ze alles op alles ging zetten om er toch nog bij te zijn. Het maakt me zo verdrietig dat ze de lente niet meer mag meemaken, de bloemen, het nieuwe rieten dak, de eerste maal gras maaien, de eerste avond buiten, de kinderen in de tuin.

Deze foto is de voorlaatste die we van Roos namen, in het ziekenhuis, ongeveer een week voor ze stierf. Haar zus had een pruiken-passen sessie georganiseerd. Voor Roos was haarverlies één van de ergste bijwerkingen van de harde kankerbehandeling die ze moest ondergaan. Maar zoals altijd nam ze ook dit moedig en vol humor op en maakte ons allemaal vrolijk. Wat mis ik haar. (Foto Ann-Marie Morel)

Deze avond is het exact twee weken geleden dat Marie-Rose overleed, dinsdag 8 februari om 20u15. Op woensdag 9 februari kregen wij vanwege de Standaard-uitgeverij de klassieke 5 "auteursexemplaren" van de vierde druk van haar boek Leve het Leven!.

Gisteren liet de uitgeverij ons weten dat die vierde druk uitverkocht is, de vijfde druk onderweg en ook al bijna uitverkocht in voorbestellingen.

En straks, op 8 maart, verschijnt bij dezelfde uitgever haar "testament": Geloof, Hoop en Liefde, een bundeling van haar columns in Het Laatste Nieuws en een heel ontroerend nawoord dat ze schreef toen ze eigenlijk al wist dat ze het niet meer zou halen.

Marie-Rose was een buitengewone vrouw. Bijna elke dag zit hier trouwens in haar Wouwersnestje een ploeg vrijwilligers de briefwisseling en de aanvragen voor bidprentjes te beantwoorden - en nog steeds brengt de Post elke dag een aantal nieuwe korven.

Ik geef eerlijk toe dat dit alles me een beetje troost. En ik vraag begrip om het feit dat ik via deze blog toch de vuilspuiters genre Bart Brinckman van antwoord dien - die man heeft met zijn smeerlapperij op mijn hart getrapt. En die leugens mogen niet overeind blijven. Vandaar mijn vraag: kopieer de "Brinckman-saga" en stuur die informatie door in Vlaanderen...

Citaat Brinckman: "Vanhecke geeft geen krimp. Hij laat zich uitgerekend voor Christian Schellemans, toen nog de man van Morel, aan het hart opereren. De leugen spoort met de uitbuiting. Morel eist in 2007 het lijsttrekkerschap van de Senaat op, zo kan ze in heel Vlaanderen campagne voeren. Dewinter en Annemans weigeren. Uit balorigheid trekt Vanhecke dan maar zelf. Een jaar later tracht het duo de komst van Valkeniers als voorzitter af te blokken, tevergeefs."

Drie stukjes info in deze paar regels, driemaal gelogen van Brinckman.

1) Christian Schellemans heeft mij nooit geopereerd, hij is trouwens geen chirurg. Waarom Brinckman nu al voor de tweede keer die kwakkel publiceert is mij een raadsel.

2) Marie-Rose heeft in 2007 op geen enkel moment het lijstrekkerschap voor de Senaat gevraagd, laat staan opgeëist. Dat waren de fameuse verkiezingen van het Jean-Marie Dedecker-fenomeen. Marie-Rose had zich verzet tegen een mogelijks nationaal lijsttrekkerschap voor JMDD. Ze volgde daarin een unanieme motie van het voltallige provinciaal bestuur van West-Vlaanderen die JMDD een onbetrouwbare bondgenoot achtte en de "verruiming-te-allen-prijze" stilaan gevaarlijk begon te vinden. De nationale partijraad van het Vlaams Belang werd in deze zaak gehoord en besliste eveneens met overweldigende meerderheid om niet met JMDD in zee te gaan. Ik werd toen door bijna de hele partij gevraagd (ook door Marie-Rose) om de nationale lijst te trekken. Er is nooit en op geen enkel moment sprake geweest van een lijsttrekkerschap van Marie-Rose. Dat lag trouwens politiek heel gevoelig omdat eerste vrouw op de Senaatslijst (Anke Van dermeersch) zulks om begrijpelijke redenen ook niet zou aanvaard hebben. Marie-Rose was wél kandidaat voor het lijstduwerschap van de Kamerlijst in Antwerpen, en bevestigde dat ook schriftelijk en in het bijzijn van getuigen aan Gerolf Annemans. Daar is trouwens ook mailverkeer over, nog steeds in mijn bezit. Gerolf bood die plaats dan echter eerst aan Jurgen Verstrepen en na diens vertrek aan Marijke Dillen aan, want het "risico" was te groot dat Marie-Rose zelfs vanop de laatste plaats zou verkozen geraken en naar de Kamer zou gaan. Uiteindelijk aanvaardde Marie-Rose een plaats onderaan "mijn" Senaatslijst. Dat is de waarheid, maar het past uiteraard niet in de mythe van de ambiteuze bitch die over lijken ging en altijd de eerste plaats wou.

3) Dat wij het voorzitterschap van Bruno Valkeniers probeerden af te blokken is al evenzeer gelogen. Dat zal trouwens ook wel door Valkeniers zelf bevestigd worden, hij zal het overleg en de etentjes in Waarloos en Schoten ongetwijfeld nog niet vergeten zijn. Het conflict met voorzitter Valkeniers dateert van veel later, toen (althans volgens ons) systematisch alle reële macht en middelen van heel de partij naar de Antwerpse gemeenteraadsfractie werden versast.

Nogmaals: drie stukjes informatie van de gifmenger, driemaal gelogen. Multatuli schreef het al: "ik vrees dat mijn verhaal eentonig wordt".

Morgen deel 4 van de Brinckman-saga.

In "De Standaard" van 19 februari verscheen over verschillende pagina's "In de ban van de People's Princess", een stuk van Bart Brinckman over de politieke rol van Marie-Rose Morel. Het stuk is een kwaliteitskrant compleet onwaardig en staat bol van fouten. Op geen enkel ogenblik werd welke bewering dan ook gecheckt door de journalist. Drie pagina's over mij en Marie-Rose Morel - maar op geen enkel moment vond Bart Brinckman het nodig naar mijn versie van de feiten te vragen. Een week na de begrafenis van Marie-Rose vind ik dit bijzonder schokkend, zowel menselijk als journalistiek-deontologisch. De komende dagen breng ik een overzicht van de meest schokkende onzin van Bart Brinckman. Telkens een citaat en daarna mijn commentaar. Vandaag deel 2.

“Ze was behaagziek, narcistisch (op het randje van het zelfdestructieve, zo bewezen de uitgelekte mails aan haar geliefde) en wilde alle aandacht naar zich toetrekken.”

Hier zijn we natuurlijk aan de gratuite karaktermoord pur sang. Nota bene de karaktermoord op een overleden vrouw die zich niet meer kan verdedigen.

Mochten we hier op dezelfde wijze het karakter van Bart Brinckman schetsen - bijvoorbeeld aan de hand van wat collega-journalisten al jaren over de man vertellen - we zouden heel diep beschaamd zijn. Want zoiets doet een beschaafde mens niet. Zelfs niet in de kolommen van een blogske.   Maar Brinckman zelf heeft geen scrupules.  Hij tekende vorige woensdag van zijn muze braafjes op wat hij zaterdag kritiekloos in zijn krant zou uitspuwen.

Wel, laat mij eens twee voorbeelden (uit een lange, lange rij) geven van het échte politieke leven van die “behaagzieke, narcistische, zelfdestructieve vrouw die alle aandacht voor zich wilde”:

·         In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 organiseerde Marie-Rose een reeks “vrouwenavonden” , bijeenkomsten in bijna alle steden en gemeenten van Vlaanderen om vrouwen ervan te overtuigen bij die verkiezingen op de Vlaams Belang-lijsten te staan. Naar de buitenwereld toe zorgde Marie-Rose ervoor dat het steeds leek alsof er drie initiatiefneemsters waren: Marijke Dillen, Anke Van dermeersch en zijzelf. In werkelijkheid was het  Marie-Rose die àlles deed en àlles regelde en op eigen initiatief en eigen kosten letterlijk het hele land rond hotste, in haar eentje, zonder chauffeur of zonder ondersteuning. Indien haar twee collega’s in totaal 3 avonden mee toerden zal het veel geweest zijn. Maar in àlle folders, in de mooie brochure,  in de stukken voor het partijblad, zelfs in haar toespraken, in alles wat door haar verzorgd werd, plaatste Marie-Rose de twee anderen minstens evenveel in het zonnetje, en zorgde ze ervoor dat ook alle andere vrouwelijke parlementsleden aan bod kwamen. In ruim dertig jaar politieke bedrijvigheid heb ik haar dat NIEMAND zien nadoen.

·         In 2008 vroeg Marie-Rose een dochter van Filip Dewinter om op een affiche voor haar vakbondswerking te prijken. Ze had immers door dat dit an sich reeds een nieuwsfeitje kon worden en door de media opgepikt. Ze contacteerde Filip en de dochter, ze organiseerde de fotosessie en speelde er schminkster en haardroogster en superviseerde de grafische opmaakt van de affiche.  Ze zorgde bovendien voor een “lek” naar de pers zodat Filip Dewinter kon schitteren met zijn dochter en met het vakbondsdossier. En Filip? Die verklaarde in de media dat het initiatief van hemzelf en van een modefotograaf kwam – Morel mocht zeker niet genoemd worden…

Dat Marie-Rose haar fouten had staat buiten kijf. Wie niet? Dat ze narcistisch was en alle aandacht naar zich wou toetrekken is een dubbele leugen. Wie haar kende weet wel beter.

De kwade wil van Brinckman wordt trouwens geïllustreerd door wat hij in zijn stuk niet vermeldt en zelfs heel bewust weg laat (de valsemunter negeert de feiten die niet in zijn verhaaltje passen) waar hij het heeft over de trouwfoto’s en over haar bestseller “Leve het Leven” : de narcistische aandachtszoekende bitch die twee stenen deed vechten schonk de volledige opbrengst van dat alles (vele tienduizenden euro's) aan goede doelen,  zonder één euro voor zichzelf te houden: Moeders voor Moeders, Kom op tegen Kanker, Kankeronderzoek.  Ik zie het de bron van Brinckman nog niet doen, U wel?

In "De Standaard" van 19 februari verscheen over verschillende pagina's "In de ban van de People's Princess", een stuk van Bart Brinckman over de politieke rol van Marie-Rose Morel. Het stuk is een kwaliteitskrant compleet onwaardig en staat bol van fouten. Op geen enkel ogenblik werd welke bewering dan ook gecheckt door de journalist. Drie pagina's over mij en Marie-Rose Morel - maar op geen enkel moment vond Bart Brinckman het nodig naar mijn versie van de feiten te vragen. Een week na de begrafenis van Marie-Rose vind ik dit bijzonder schokkend, zowel menselijk als journalistiek-deontologisch. De komende dagen breng ik een overzicht van de meest schokkende onzin van Bart Brinckman. Telkens een citaat en daarna mijn commentaar. Vandaag deel 1.

Citaat van Brinckman: "Ondervoorzitster van het Vlaams Parlement en Dewinter-getrouwe Marijke Dillen werd zelfs de kerk uitgezet".

Vooreerst dit: ik heb in de jaren 1989 tot 1994 als nauwste medewerker van Karel Dillen in totaal met hem ongetwijfeld een honderdtal begrafenissen bijgewoond. Karel was toen partijvoorzitter én in de Vlaamse Beweging geliefd en geëerd. In al die tijd heeft hij niet één keer om een voorbehouden of ereplaats gevraagd, hij ging integendeel altijd ergens diskreet achteraan zitten. Protocol was aan hem niet besteed. Daarna ben ik twaalf jaar zelf voorzitter geweest van de grootste partij van Vlaanderen; ook ik heb op begrafenissen nooit om een voorbehouden plaats gebedeld.

Het klopt dat er voor Marijke Dillen geen voorbehouden plaats was. Er waren ook geen voorbehouden plaatsen voor de duizend mensen die de kerk niet binnen raakten, noch voor de overgrote meerderheid van de 1500 mensen die wél was binnengeraakt en waarvan een groot deel moest rechtstaan. Er waren slechts een paar tientallen voorbehouden plaatsen: voor de familie, voor de sprekers, voor kindjes en juffen uit de school van Alexander en Marnix, voor enkele zeer goede persoonlijke vrienden en voor mensen die Marie-Rose de voorbije zware maanden hebben bijgestaan. Ik heb inderdaad de avond voor de begrafenis van de protocoldienst van het Vlaams Parlement een vraag ontvangen om voor "ondervoorzitster Marijke Dillen" een ereplaats te reserveren. Ik heb daar vriendelijk op geantwoord dat zij welkom was tussen het volk maar dat ik dit niet wenste te doen. In alle eerlijkheid voeg ik daar aan toe dat ik wel plaats reserveerde voor twee ambtenaren van het Vlaams Parlement, maar dat waren mensen die ook na haar afscheid uit de politiek met Marie-Rose in contact bleven en die ze in haar hart droeg.

Niemand werd uit de kerk gezet, ook Marijke Dillen niet. Wie het tegendeel beweert, liegt.

En toch schrijft Bart Brinckman dat, zwart op wit, zonder bij mij noch iemand anders te checken. Heel zijn stuk is doordesemd van het vergif en de rancune van één bron.

Talrijke lezers melden me dat mijn meest recente stukjes (in het bijzonder deel 2 van de Bart Brinckman saga) niet kunnen geopend worden voor wie als browser internet explorer gebruikt. Met andere browsers (Mozilla Firefox bijvoorbeeld) lukt het wel. We doen er alles aan op dit probleem tegen vanavond opgelost te krijgen. Dan is er ook nieuws over de eerste zittingsdag van mijn "racisme"-proces - én over de vijfde en zesde druk van "Leven  het leven!".

Dank voor uw trouw en tot straks.

Frank Vanhecke