28-02-11

Marie-Rose in Brugge

hond brugge.jpgEn om U te belonen voor uw geduld (en te vaccineren tegen mijn ellenlange uiteenzettingen van de Bart Brinckman-reeks), deze mooie foto. 2007, Marie-Rose komt een campagne van de Brugse gemeenteraadsfractie ondersteunen.

22:36 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

De onwaarheden van Bart Brinckman - deel 4

Citaat Brinckman : “Wanneer Dewinter en Annemans uiteindelijk bereid zijn om haar samen met  Marijke Dillen het ondervoorzitterschap van de partij te gunnen, schiet de basis het compromis af. Die had het ondertussen gehad met Morel.”

pinoccio.jpgEerst een opmerking over de chronologie. Omdat een en ander beter in zijn verhaaltje past, draait Brinckman de volgorde van feiten gewoon om. In zijn artikel stelt hij namelijk dat het incident over de Raad van bestuur van de VRT (januari 2010, en daarover meer in een volgende aflevering) chronologisch eerder dan het incident over het ondervoorzitterschap van het Vlaams Belang (oktober en november 2009) kwam. Schijnbaar een detail, maar wel heel kenschetsend voor de werkwijze van de gifmenger-geschiedenisvervalser.

Maar goed, dat ondervoorzitterschap dus. We schrijven oktober 2009. Marie-Rose Morel is géén parlementslid meer, want ze mocht niet op de lijst van FDW voor het Vlaams Parlement (“De speeltijd is gedaan. Ze komt niet op mijn lijst, basta“) Al evenmin mocht ze een verkiesbare plaats innemen voor het Europees Parlement.

Hier moet ik eerlijkheidshalve twee kanttekeningen maken.  Wat het Vlaams Parlement betreft was Marie-Rose ongetwijfeld een stuk medeverantwoordelijk voor de situatie. Ze was niet echt vragende partij meer om een, weliswaar goedbetaalde,  figurantenrol te spelen in een kiesstrijd waar ze geen betekenisvolle plaats op de lijst zou krijgen (er was haar op een bepaald moment wel nog de 5de plaats aangeboden), in een fractie waar ze in conflict leefde met de fractieleider en zijn luitenanten en in het beste geval volstrekt genegeerd werd, en in een Vlaams Parlement waarin ze eigenlijk ontgoocheld was. Wat het Europees Parlement betreft had ze perfect kunnen zetelen. Ik was in 2009 immers tegelijk verkozen voor het Vlaams Parlement en voor het Europees Parlement. Marie-Rose stond na Philip Claeys tweede opvolgster voor Europa. Indien ik mijn mandaat in het Vlaams Parlement had opgenomen, zat Marie-Rose in het Europees Parlement en niemand kon ons dat beletten: allebei parlementslid. Ik had  in West-Vlaanderen echter mijn woord gegeven aan opvolger Stefaan Sintobin: ik zou voor hem ontslag nemen als Vlaams Parlementslid en terug naar Europa gaan. Voor Marie-Rose was het simpel: een gegeven woord moet gerespecteerd worden, punt aan de lijn – en dus werd Stefaan Sintobin parlementslid en Marie-Rose niet. Eigenaardig toch voor een narcistische ambiteuze bitch…  Trouwens, bij de eerdere lijstvormingsperikelen voor Europa, toen alle vuile wapens werden bovengehaald om te beletten dat Marie-Rose opnieuw eerste vrouw op de lijst zou worden (zoals in 2004 het geval was), had Marie-Rose zélf al haar woord gegeven aan Philip Claeys om in élk geval voor hem ontslag te nemen. Ook Philip Claeys heeft er nooit aan getwijfeld, en twijfelt er vandaag nog steeds niet aan, dat Marie-Rose woord zou gehouden hebben.

Maar goed, oktober 2009. Bruno Valkeniers is sinds maart 2008 voorzitter van het Vlaams Belang en werkt aan de vernieuwing van het Partijbestuur, zeg maar de “regering” van de partij. Bij zijn aantreden had hij dat Partijbestuur uitgebreid naar 25 mensen, maar dat bleek eigenlijk onwerkbaar zodat we terug naar 15 leden moesten – een heel moeilijke evenwichtsoefening voor de voorzitter. Met een aantal medestanders probeerde ik toen Marie-Rose nog een rol in de partij te laten spelen. Ze was herstellende van haar eerste kankerperiode en reeds heel populair in Vlaanderen, ook buiten het kringetje van Vlaams Belang.  Ik meende dat we er alle belang bij hadden om de vrouw zonder parlementair mandaat of partij- inkomen toch minstens een functie te gunnen die haar een (klein) politiek gewicht zou geven: het ondervoorzitterschap van de partij, een onbezoldigde erefunctie die in het verleden door respectievelijk Roeland Raes en later Luk Van Nieuwenhuysen was bekleed. Opnieuw moet ik hier eerlijkheidshalve aan toevoegen dat Marie-Rose natuurlijk van plan was om effectief van die functie iets te maken. Ze had geen mandaat of bezoldiging meer maar zou wel lid blijven van het Partijbestuur, had zoals iedereen weet vlotte toegang tot heel wat media en beschikte zelf over een privéblog die op dat ogenblik  tot 16.000 bezoekers per dag haalde, de helft méér dan de nationale partijsite. Ze bleef een “gevaar”  voor “the old boys” die zich met hand en tand verzetten tegen haar opname in het nieuwe Partijbestuur. Uiteindelijk kwam voorzitter Valkeniers met een compromisvoorstel: Marie-Rose en Marijke Dillen (reeds Vlaams Parlementslid en ondervoorzitter van het Vlaams Parlement) zouden allebei ondervoorzitter worden. Aan mij werd gevraagd om mijn taken als eindverantwoordelijke voor de externe communicatie (dat was de facto de internetsite, de gerichte publicaties als “Flemish Republic” en een vaag toezicht op het maandblad) neer te leggen; ik werd gewoon PB-lid zonder leiding van een dienst.

oude krokodil.jpgHeel enthousiast was ik niet over dat voorstel. Mijn degradatie tot “minister zonder portefeuille” lag me zwaar op de maag, vooral omdat ik de enige “oude krokodil” was die getroffen werd en de zo noodzakelijke verjonging en vernieuwing blijkbaar alleen van mij moest komen. Maar dat is een ander verhaal en achteraf gezien nam ik dat toen allicht wat te persoonlijk op.

Op 24 oktober 2009 wordt het voorstel voor het nieuwe Partijbestuur voorgelegd aan de Partijraad, zeg maar het parlement van de partij, een vergadering van een 130-tal mensen waarvan er 102 aanwezig zijn. Het voorstel van Valkeniers krijgt heel wat tegenwind uit zeer diverse hoeken. Sommigen azen op een signaal om hun ontevredenheid met de voorzitter of meer algemeen met de onenigheid in de partij te ventileren. Twaalf PB-leden die hun mandaat niet verlengd zien voelen zich tekort gedaan. Er is een Limburgse en een Oostvlaamse onderlinge vete. Er is onvrede over de onaangetaste almacht van FDW. Er zijn een aantal andere zaken. En er zijn ongetwijfeld ook wel mensen die de terugkeer van Marie-Rose Morel in het Partijbestuur betreuren – maar dat was maar één element onder vele. Er waren ongetwijfeld ook mensen die net om dié reden wél instemden. 18 mensen kwamen publiek tussen in het debat; slechts twéé daarvan hadden het kort over de situatie met de ondervoorzitterschappen.  Wat er ook van weze, het voorstel van de Partijvoorzitter werd in geheime stemming nipt verworpen: 6 onthoudingen, 47 ja-stemmen, 49 nee-stemmen. Nooit eerder gezien in de geschiedenis van Vlaams Blok/Vlaams Belang. Ik geloof dat ik gerust mag zeggen dat ik toen (ik leidde de vergadering van de Partijraad) het vel van Bruno Valkeniers als voorzitter heb gered, door publiek te stellen dat de stemming geenszins als een motie van wantrouwen tegen hem mocht worden uitgelegd en hem de kans te geven vier weken later een nieuw voorstel voor te leggen. Mijn gezag in de Partijraad was toen nog groot genoeg om dat erdoor te krijgen.

Voorzitter Valkeniers liet zich echter door “de Antwerpse gemeenteraadsfractie” maar al te graag wijsmaken dat de desastreuze stemming enkel tegen Marie-Rose Morel en haar medestanders gericht was. In de weken die volgden beviel hij dus van een tweede voorstel dat nog meer macht en middelen naar “Antwerpen” versluisde. Marie-Rose werd gedegradeerd tot “2de ondervoorzitter”, duidelijk gepositioneerd onder "1ste ondervoorzitter" Marijke Dillen. Toen in de bespreking daarover letterlijk werd gezegd dat Marie-Rose zich nooit op haar futiel “2de ondervoorzitterschap” zou mogen beroepen voor wat dan ook, en zeker niet om politieke verklaringen  af te leggen, hield ze het voor bekeken en bedankte feestelijk voor de eer. Karim Van Overmeire was neutraal in de zaak Morel, maar bedankte eveneens voor het Partijbestuur. Francis Van den Eynde (om het zacht uit te drukken: geen vriend van de Antwerpse gemeenteraadsfractie) werd uit het nieuwe PB gegooid  en Antwerps gemeenteraadslid Anke van Dermeersch kreeg integendeel een volwaardige dienst en personeel toegewezen. De Antwerpse machtsgreep was compleet. Dat nieuwe Partijbestuur kreeg tijdens de Partijraadsvergadering van eind november 2009 een comfortabele meerderheid achter zich, weliswaar nadat voorzitter Valkeniers en anderen erop gewezen hadden dat een tweede afwijzing de partij in een diepe crisis zou storten. Zelf had ik eerder in een brief aan de voorzitter aangekondigd dat ik niet met deze machtsgreep kon leven, dat ik waarschuwde voor de politiek rampzalige gevolgen ervan en dat ik de bevestiging van het tweede voorstel als een absoluut breekpunt beschouwde.  Het zou Bruno niet beletten later in de media te beweren dat hij compleet verrast was door mijn opstappen uit het Partijbestuur – maar ach, dat is politiek zeker?

Komen we terug tot de leugen van Brinckman: “de basis” schiet ondervoorzitter Morel af. Laat ons wel zijn: de basis is in deze nooit aan het woord geweest. En zelfs de Partijraad heeft slechts in zeer specifieke omstandigheden, het mes op de keel van de hele Partij, beslist over een globaal voorstel.

De “basis”, die kon enkel spreken tijdens verkiezingen – in het geheim van het stemhokje. Laat ons dus eens vergelijken:

mr affiche.jpgEuropese verkiezingen juni 2009:

Frank Vanhecke, 161.371 stemmen / Filip Dewinter 150.584 stemmen / Marie-Rose Morel 108.629 stemmen /Marijke Dillen 43.974 stemmen / Anke van Dermeersch 41.049 stemmen / Bruno Valkeniers  33.322 stemmen.

Nooit eerder haalde een vrouw bij het Vlaams Belang zoveel voorkeurstemmen als Marie-Rose Morel, en dat vanop een onderste plaats op de lijst. Om een vergelijking te maken: bij de Senaatsverkiezingen van juni vorig jaar haalde Anke van Dermeersch, 2de op de nationale lijst, 49.336 stemmen, Hugo Coveliers als lijstduwer 20.315 stemmen, en Marijke Dillen als lijstduwer opvolgers 17.334 stemmen.

Wanneer Brinckman dus beweert dat “de basis” Morel beu was, liegt hij. Eens te meer. Wordt vervolgd.

22:12 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Mooie herinnering

Weinig tijd voor blog. Hele ochtend gewerkt aan briefwisseling gedachtenisprentjes van mijn vrouw, en nu in Europees Parlement om de dossiers Europese ontwikkelingssamenwerking te studeren. Deze avond/nacht, vast beloofd, deel 4 van de Brinckman-saga - het zal weinig mensen interesseren maar ik wil toch de puntjes op de 'i" zetten wat de politieke nagedachtenis van Marie-Rose betreft. Bovendien zet ik zo de documentatie klaar om straks mijn klacht tegen Brinckman bij de Hoge Raad van de Journalistiek te stofferen. En wellicht ook mijn recht van antwoord aan De Standaard, maar wat dat betreft wacht ik nog op advies van de juristen. Het blijkt niet zo eenvoudig om dat in naam van een overledene te eisen. Wordt vervolgd.

File_007.jpg

 

Nogmaals, dank voor uw trouw bezoek aan deze blog. Deze foto dateert van januari 2010, een weekje Centerparcs in Engeland met Roos en de kinderen. Heerlijke dagen.

15:22 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

27-02-11

De Burgerwolf

IMG_1070.JPGHier nog steeds bezig met het lezen en verwerken van de vele kaarten en brieven na het overlijden van Marie-Rose. Dit zijn de twee "vaste" ploegen van het Wouwersnestje, maar daarnaast wordt ook gewerkt bij de ouders van Marie-Rose en kunnen we bovendien rekenen op een aantal "thuiswerkers". Allemaal vrijwilligers die we bijzonder dankbaar zijn. Straks levert de drukker opnieuw 5.000 gedachtenisprentjes, wat het totaal dan op 23.000 exemplaren brengt en waarmee we ook afsluiten. Met een beetje geluk kunnen we tegen het einde van volgende week de meeste post afgehandeld hebben.

IMG_1068 (3).JPGOp 8 maart verschijnt het nieuwe boek van Marie-Rose, "Geloof, Hoop en Liefde". Ik zie ernaar uit, vooral omdat ze er tot de laatste dagen in het ziekenhuis zo mee bezig bleef. En dan is er natuurlijk nog "Alexander, Marnix en de Burgerwolf", haar kinderboek dat elke week in afleveringen verschijnt in "Dag Allemaal". Het achtste hoofdstukje is pas verschenen. Marie-Rose liet ons in totaal 11 afleveringen volledig uitgeschreven. In het ziekenhuis sprak ze in haar dictafoontje nog een aantal nieuwe afleveringen in, plus de verhaallijn tot het slot - we zullen er vrij gemakkelijk een geheel van kunnen maken. Ik koester die opnames heel erg, haar stem, haar fantasie, de liefdevolle wijze waarop ze "Alexander" en "Marnix" uitspreekt. Twee dagen voor haar overlijden moest ik absoluut nog noteren dat ze de naam van een braaf Burgerwolfje wilde veranderen naar "Zeepsopje". Mij kennende vroeg ze wel drie keer of ik het goed genoteerd had. Tussen de post vind ik trouwens regelmatig brieven van kleuterjuffen en lagere school-leraressen die zeggen dat ze het vervolgverhaal in de klas voorlezen en dat de kinderen het erg spannend vinden. Mag ik nog eens zeggen dat Marie-Rose een héél bijzondere vrouw was?

P.S. En wees gerust, de volgende delen van de Bart Brinckman-saga komen eraan. Ik wil echter mijn documentatie (ligt in Brugge) eens raadplegen om all data en gegevens juist te hebben.

08:32 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

24-02-11

Pruiken passen

Gisteren en vandaag kwam ik er niet toe nieuwe berichten te posten - excuus aan allen die tevergeefs deze blog bezochten. We werken nu meer dan voltijds aan het beantwoorden van brieven. Elke ochtend wordt het Wouwersnestje omgetoverd in een werkplaats waar vrienden en vrijwilligers brieven openen, lezen, klasseren en omslagen voorbereiden voor het terugsturen van een gedachteniskaartje. Zoals reeds gezegd, het gaat om meer dan 20.000 brieven (elke dag brengt de post trouwens nog wel enkele nieuwe bakken briefwisseling aan) en dat blijkt een gigantisch werk - daarvoor moet de blog dan maar even wijken. Zodra er wat meer tijd is komt deel 4 van de Bart Brinckman saga eraan. Oprechte excuses ook aan de vele mensen die mailen, het zal lang duren voor de antwoord-achterstand ook daar ingelopen is.

In de tuin van het Wouwersnestje laten de lentebloemen hun kopje zien, resultaat van bloembollen enkele maanden geleden door Roos geplant. In een column schreef ze dat de medische wetenschap haar geen kans gaf om die bloemen nog te zien uitkomen, maar dat ze alles op alles ging zetten om er toch nog bij te zijn. Het maakt me zo verdrietig dat ze de lente niet meer mag meemaken, de bloemen, het nieuwe rieten dak, de eerste maal gras maaien, de eerste avond buiten, de kinderen in de tuin.

foto's htc tel feb 2011 118.jpgDeze foto is de voorlaatste die we van Roos namen, in het ziekenhuis, ongeveer een week voor ze stierf. Haar zus had een pruiken-passen sessie georganiseerd. Voor Roos was haarverlies één van de ergste bijwerkingen van de harde kankerbehandeling die ze moest ondergaan. Maar zoals altijd nam ze ook dit moedig en vol humor op en maakte ons allemaal vrolijk. Wat mis ik haar. (Foto Ann-Marie Morel)

21:13 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

22-02-11

Vijfde druk "Leve het Leven!"

leve het leven.jpgDeze avond is het exact twee weken geleden dat Marie-Rose overleed, dinsdag 8 februari om 20u15. Op woensdag 9 februari kregen wij vanwege de Standaard-uitgeverij de klassieke 5 "auteursexemplaren" van de vierde druk van haar boek Leve het Leven!.

Gisteren liet de uitgeverij ons weten dat die vierde druk uitverkocht is, de vijfde druk onderweg en ook al bijna uitverkocht in voorbestellingen.

En straks, op 8 maart, verschijnt bij dezelfde uitgever haar "testament": Geloof, Hoop en Liefde, een bundeling van haar columns in Het Laatste Nieuws en een heel ontroerend nawoord dat ze schreef toen ze eigenlijk al wist dat ze het niet meer zou halen.

Marie-Rose was een buitengewone vrouw. Bijna elke dag zit hier trouwens in haar Wouwersnestje een ploeg vrijwilligers de briefwisseling en de aanvragen voor bidprentjes te beantwoorden - en nog steeds brengt de Post elke dag een aantal nieuwe korven.

Ik geef eerlijk toe dat dit alles me een beetje troost. En ik vraag begrip om het feit dat ik via deze blog toch de vuilspuiters genre Bart Brinckman van antwoord dien - die man heeft met zijn smeerlapperij op mijn hart getrapt. En die leugens mogen niet overeind blijven. Vandaar mijn vraag: kopieer de "Brinckman-saga" en stuur die informatie door in Vlaanderen...

 

14:12 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

De onwaarheden van Bart Brinckman - deel 3

pinoccio.jpgCitaat Brinckman: "Vanhecke geeft geen krimp. Hij laat zich uitgerekend voor Christian Schellemans, toen nog de man van Morel, aan het hart opereren. De leugen spoort met de uitbuiting. Morel eist in 2007 het lijsttrekkerschap van de Senaat op, zo kan ze in heel Vlaanderen campagne voeren. Dewinter en Annemans weigeren. Uit balorigheid trekt Vanhecke dan maar zelf. Een jaar later tracht het duo de komst van Valkeniers als voorzitter af te blokken, tevergeefs."

Drie stukjes info in deze paar regels, driemaal gelogen van Brinckman.

1) Christian Schellemans heeft mij nooit geopereerd, hij is trouwens geen chirurg. Waarom Brinckman nu al voor de tweede keer die kwakkel publiceert is mij een raadsel.

2) Marie-Rose heeft in 2007 op geen enkel moment het lijstrekkerschap voor de Senaat gevraagd, laat staan opgeëist. Dat waren de fameuse verkiezingen van het Jean-Marie Dedecker-fenomeen. Marie-Rose had zich verzet tegen een mogelijks nationaal lijsttrekkerschap voor JMDD. Ze volgde daarin een unanieme motie van het voltallige provinciaal bestuur van West-Vlaanderen die JMDD een onbetrouwbare bondgenoot achtte en de "verruiming-te-allen-prijze" stilaan gevaarlijk begon te vinden. De nationale partijraad van het Vlaams Belang werd in deze zaak gehoord en besliste eveneens met overweldigende meerderheid om niet met JMDD in zee te gaan. Ik werd toen door bijna de hele partij gevraagd (ook door Marie-Rose) om de nationale lijst te trekken. Er is nooit en op geen enkel moment sprake geweest van een lijsttrekkerschap van Marie-Rose. Dat lag trouwens politiek heel gevoelig omdat eerste vrouw op de Senaatslijst (Anke Van dermeersch) zulks om begrijpelijke redenen ook niet zou aanvaard hebben. Marie-Rose was wél kandidaat voor het lijstduwerschap van de Kamerlijst in Antwerpen, en bevestigde dat ook schriftelijk en in het bijzijn van getuigen aan Gerolf Annemans. Daar is trouwens ook mailverkeer over, nog steeds in mijn bezit. Gerolf bood die plaats dan echter eerst aan Jurgen Verstrepen en na diens vertrek aan Marijke Dillen aan, want het "risico" was te groot dat Marie-Rose zelfs vanop de laatste plaats zou verkozen geraken en naar de Kamer zou gaan. Uiteindelijk aanvaardde Marie-Rose een plaats onderaan "mijn" Senaatslijst. Dat is de waarheid, maar het past uiteraard niet in de mythe van de ambiteuze bitch die over lijken ging en altijd de eerste plaats wou.

3) Dat wij het voorzitterschap van Bruno Valkeniers probeerden af te blokken is al evenzeer gelogen. Dat zal trouwens ook wel door Valkeniers zelf bevestigd worden, hij zal het overleg en de etentjes in Waarloos en Schoten ongetwijfeld nog niet vergeten zijn. Het conflict met voorzitter Valkeniers dateert van veel later, toen (althans volgens ons) systematisch alle reële macht en middelen van heel de partij naar de Antwerpse gemeenteraadsfractie werden versast.

Nogmaals: drie stukjes informatie van de gifmenger, driemaal gelogen. Multatuli schreef het al: "ik vrees dat mijn verhaal eentonig wordt".

Morgen deel 4 van de Brinckman-saga.

 

13:45 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-02-11

De onwaarheden van Bart Brinckman - deel 2

In "De Standaard" van 19 februari verscheen over verschillende pagina's "In de ban van de People's Princess", een stuk van Bart Brinckman over de politieke rol van Marie-Rose Morel. Het stuk is een kwaliteitskrant compleet onwaardig en staat bol van fouten. Op geen enkel ogenblik werd welke bewering dan ook gecheckt door de journalist. Drie pagina's over mij en Marie-Rose Morel - maar op geen enkel moment vond Bart Brinckman het nodig naar mijn versie van de feiten te vragen. Een week na de begrafenis van Marie-Rose vind ik dit bijzonder schokkend, zowel menselijk als journalistiek-deontologisch. De komende dagen breng ik een overzicht van de meest schokkende onzin van Bart Brinckman. Telkens een citaat en daarna mijn commentaar. Vandaag deel 2.

 

 

“Ze was behaagziek, narcistisch (op het randje van het zelfdestructieve, zo bewezen de uitgelekte mails aan haar geliefde) en wilde alle aandacht naar zich toetrekken.”

pinoccio.jpgHier zijn we natuurlijk aan de gratuite karaktermoord pur sang. Nota bene de karaktermoord op een overleden vrouw die zich niet meer kan verdedigen.

Mochten we hier op dezelfde wijze het karakter van Bart Brinckman schetsen - bijvoorbeeld aan de hand van wat collega-journalisten al jaren over de man vertellen - we zouden heel diep beschaamd zijn. Want zoiets doet een beschaafde mens niet. Zelfs niet in de kolommen van een blogske.   Maar Brinckman zelf heeft geen scrupules.  Hij tekende vorige woensdag van zijn muze braafjes op wat hij zaterdag kritiekloos in zijn krant zou uitspuwen.

Wel, laat mij eens twee voorbeelden (uit een lange, lange rij) geven van het échte politieke leven van die “behaagzieke, narcistische, zelfdestructieve vrouw die alle aandacht voor zich wilde”:

·         In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 organiseerde Marie-Rose een reeks “vrouwenavonden” , bijeenkomsten in bijna alle steden en gemeenten van Vlaanderen om vrouwen ervan te overtuigen bij die verkiezingen op de Vlaams Belang-lijsten te staan. Naar de buitenwereld toe zorgde Marie-Rose ervoor dat het steeds leek alsof er drie initiatiefneemsters waren: Marijke Dillen, Anke Van dermeersch en zijzelf. In werkelijkheid was het  Marie-Rose die àlles deed en àlles regelde en op eigen initiatief en eigen kosten letterlijk het hele land rond hotste, in haar eentje, zonder chauffeur of zonder ondersteuning. Indien haar twee collega’s in totaal 3 avonden mee toerden zal het veel geweest zijn. Maar in àlle folders, in de mooie brochure,  in de stukken voor het partijblad, zelfs in haar toespraken, in alles wat door haar verzorgd werd, plaatste Marie-Rose de twee anderen minstens evenveel in het zonnetje, en zorgde ze ervoor dat ook alle andere vrouwelijke parlementsleden aan bod kwamen. In ruim dertig jaar politieke bedrijvigheid heb ik haar dat NIEMAND zien nadoen.

·         an-sofie-dewinter-nieuwste-babe-vlaams-belang-foto-s_9_165x165.jpgIn 2008 vroeg Marie-Rose een dochter van Filip Dewinter om op een affiche voor haar vakbondswerking te prijken. Ze had immers door dat dit an sich reeds een nieuwsfeitje kon worden en door de media opgepikt. Ze contacteerde Filip en de dochter, ze organiseerde de fotosessie en speelde er schminkster en haardroogster en superviseerde de grafische opmaakt van de affiche.  Ze zorgde bovendien voor een “lek” naar de pers zodat Filip Dewinter kon schitteren met zijn dochter en met het vakbondsdossier. En Filip? Die verklaarde in de media dat het initiatief van hemzelf en van een modefotograaf kwam – Morel mocht zeker niet genoemd worden…

Dat Marie-Rose haar fouten had staat buiten kijf. Wie niet? Dat ze narcistisch was en alle aandacht naar zich wou toetrekken is een dubbele leugen. Wie haar kende weet wel beter.

leve het leven.jpgDe kwade wil van Brinckman wordt trouwens geïllustreerd door wat hij in zijn stuk niet vermeldt en zelfs heel bewust weg laat (de valsemunter negeert de feiten die niet in zijn verhaaltje passen) waar hij het heeft over de trouwfoto’s en over haar bestseller “Leve het Leven” : de narcistische aandachtszoekende bitch die twee stenen deed vechten schonk de volledige opbrengst van dat alles (vele tienduizenden euro's) aan goede doelen,  zonder één euro voor zichzelf te houden: Moeders voor Moeders, Kom op tegen Kanker, Kankeronderzoek.  Ik zie het de bron van Brinckman nog niet doen, U wel?

21:00 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

De onwaarheden van Bart Brinckman / deel 1

In "De Standaard" van 19 februari verscheen over verschillende pagina's "In de ban van de People's Princess", een stuk van Bart Brinckman over de politieke rol van Marie-Rose Morel. Het stuk is een kwaliteitskrant compleet onwaardig en staat bol van fouten. Op geen enkel ogenblik werd welke bewering dan ook gecheckt door de journalist. Drie pagina's over mij en Marie-Rose Morel - maar op geen enkel moment vond Bart Brinckman het nodig naar mijn versie van de feiten te vragen. Een week na de begrafenis van Marie-Rose vind ik dit bijzonder schokkend, zowel menselijk als journalistiek-deontologisch. De komende dagen breng ik een overzicht van de meest schokkende onzin van Bart Brinckman. Telkens een citaat en daarna mijn commentaar. Vandaag deel 1.

pinoccio.jpgCitaat van Brinckman: "Ondervoorzitster van het Vlaams Parlement en Dewinter-getrouwe Marijke Dillen werd zelfs de kerk uitgezet".

Vooreerst dit: ik heb in de jaren 1989 tot 1994 als nauwste medewerker van Karel Dillen in totaal met hem ongetwijfeld een honderdtal begrafenissen bijgewoond. Karel was toen partijvoorzitter én in de Vlaamse Beweging geliefd en geëerd. In al die tijd heeft hij niet één keer om een voorbehouden of ereplaats gevraagd, hij ging integendeel altijd ergens diskreet achteraan zitten. Protocol was aan hem niet besteed. Daarna ben ik twaalf jaar zelf voorzitter geweest van de grootste partij van Vlaanderen; ook ik heb op begrafenissen nooit om een voorbehouden plaats gebedeld.

Het klopt dat er voor Marijke Dillen geen voorbehouden plaats was. Er waren ook geen voorbehouden plaatsen voor de duizend mensen die de kerk niet binnen raakten, noch voor de overgrote meerderheid van de 1500 mensen die wél was binnengeraakt en waarvan een groot deel moest rechtstaan. Er waren slechts een paar tientallen voorbehouden plaatsen: voor de familie, voor de sprekers, voor kindjes en juffen uit de school van Alexander en Marnix, voor enkele zeer goede persoonlijke vrienden en voor mensen die Marie-Rose de voorbije zware maanden hebben bijgestaan. Ik heb inderdaad de avond voor de begrafenis van de protocoldienst van het Vlaams Parlement een vraag ontvangen om voor "ondervoorzitster Marijke Dillen" een ereplaats te reserveren. Ik heb daar vriendelijk op geantwoord dat zij welkom was tussen het volk maar dat ik dit niet wenste te doen. In alle eerlijkheid voeg ik daar aan toe dat ik wel plaats reserveerde voor twee ambtenaren van het Vlaams Parlement, maar dat waren mensen die ook na haar afscheid uit de politiek met Marie-Rose in contact bleven en die ze in haar hart droeg.

Niemand werd uit de kerk gezet, ook Marijke Dillen niet. Wie het tegendeel beweert, liegt.

En toch schrijft Bart Brinckman dat, zwart op wit, zonder bij mij noch iemand anders te checken. Heel zijn stuk is doordesemd van het vergif en de rancune van één bron.

20:57 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Internetprobleem

Talrijke lezers melden me dat mijn meest recente stukjes (in het bijzonder deel 2 van de Bart Brinckman saga) niet kunnen geopend worden voor wie als browser internet explorer gebruikt. Met andere browsers (Mozilla Firefox bijvoorbeeld) lukt het wel. We doen er alles aan op dit probleem tegen vanavond opgelost te krijgen. Dan is er ook nieuws over de eerste zittingsdag van mijn "racisme"-proces - én over de vijfde en zesde druk van "Leven  het leven!".

Dank voor uw trouw en tot straks.

 

Frank Vanhecke

15:03 Gepost door Frank Vanhecke in Allerlei | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-02-11

Ruim 20.000 brieven...

File_015.jpgMijn verdriet zal ooit wel milder worden, maar nu tel ik de tijd als "elf dagen na het overlijden van Roos", "één week na de begrafenis".

Vandaag was er een grote ploeg vrienden naar Schoten gekomen om te helpen met het beantwoorden van de vele verzoeken voor een gedachtenisprentje van Marie-Rose. Brieven openen, alles lezen, de belangrijkste brieven aan mij voorleggen, retouromslagen klaarmaken, zegelen... een heel grote inspanning want het gaat werkelijk over vele duizenden brieven - ruw geschat op dit ogenblik ruim 20.000. Wie eraan twijfelt mag gerust komen zien (maar moet in ruil dan wel een handje toesteken) ...

Na twee dagen hard werken zijn er nu zo'n 4.000 retourbrieven klaar. Er moet dus nog heel veel gedaan worden en vermoedelijk brengt de post de komende dagen nog wat extra zendingen. Ik kan dus enkel maar geduld vragen want de verwerking zal vele weken in beslag nemen. Ongetwijfeld hebt U daar begrip voor. En wie alsnog een kaartje wil aanvragen: vergeet niet een gefrankeerde omslag mét uw adres bij uw aanvraag (Wouwersdreef 1, 2900 Schoten) te sturen, anders wordt het voor ons echt onmogelijk. Dank!

pinoccio.jpgP.S. De krant "De Standaard" bracht heden een éénzijdig-negatief stuk over de politieke rol van Marie-Rose. De auteur (Bart Brinkman) liet zich - zoals iedereen weet die de Wetstraat volgt - reeds eerder opmerken als de spreekbuis van Gerolf Annemans. Het artikel staat bol van feitelijke onjuistheden tot zelfs directe leugens en geen enkele aantijging werd ook maar even bij betrokkenen gecheckt. Dat Brinkman zelfs de groteske kwakkel dat Marijke Dillen de toegang tot de kathedraal werd ontzegd, zomaar voor waarheid overneemt is uiterst bedenkelijk voor een kwaliteitskrant. Ik ben niet van plan om nu mijn rouw te onderbreken. Ik ben daar nu eerlijk gezegd ook niet toe in staat. Maar ik kom hier binnenkort op terug want de nagedachtenis van mijn vrouw ligt me toch heel nauw aan het hart en geschiedschrijving laat men principieel niet over aan valsemunters.

00:00 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-02-11

Een week geleden.

 

BidprentjeMRM.jpgIn de gang van het Wouwersnestje staan nu al 21 barstensvol gevulde postmanden vol brieven, steunbetuigingen, aanvragen voor een gedachtenisprentje, soms ook heel ontroerende teksten van mensen die een verhaal kwijt moeten en zich zelfs rechtstreeks tot Roos wenden alsof ze er nog is. En zopas belden de vriendelijke mensen van de post dat ze in de loop van de ochtend met de bestelwagen een nieuwe lading brieven brengen. Ook mijn mailbox, die van Roos en die van haar ouders zitten barstensvol.

Ik kan enkel beloven dat we iedereen zullen antwoorden, maar het zal wat tijd in beslag nemen - gelukkig zijn er vele aanbiedingen om te komen helpen.

Gisteren om 20u15 was het een week geleden dat Roos overleed. De urne met haar asse is nu thuis. Dank aan iedereen die gisteren nog even aan haar dacht.

09:30 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (41) |  Facebook |

14-02-11

Valentijnsdag

Valentijnsdag. De post bracht zopas een grote wasmand vol kaarten en brieven van mensen die hun medeleven betuigen en me zeggen hoezeer ze Roosje zullen missen.Vele honderden brieven het hele weekeinde door in de brievenbus ook, vele honderden mails. Wanneer straks gedachtenisprentjes zijn bijgedrukt gaan we die allemaal stuk voor stuk beantwoorden.

Ik ben 51 jaar maar de tranen lopen over mijn wangen als ik lees wat mensen ons liefdevol schrijven. "Ons", want heel wat brieven zijn aan Roos gericht, alsof ze er nog is. En eens te meer besef ik wat mijn vrouw voor veel mensen betekende, en hoeveel troost zij schonk aan mensen die het ook moeilijk hebben. Een jonge vader schrijft haar dat hij deze week naar het ziekenhuis moet voor een chemo van de laatste kans, maar dat hij ook wel beseft dat zijn strijd verloren is, en dat hij haar zo graag nog eens had gezien.

marie-rose-morel-ik-overweeg-euthanasie_5_460x0.jpgIk weet inmiddels dat Roos heden voor mij een verrassing had voorzien, de afspraak met een bevriende juwelier om voor een sobere trouwring te zorgen. In de plaats daarvan brengen ze straks de urne met haar asse naar huis.

In "Dag Allemaal" verschijnen vandaag onze trouwfoto's. Men spreekt heel dikwijls misprijzend over de sensatiepers, ik heb dat in het verleden ook wel gedaan. Maar de voorbije weken heb ik journalisten van "Dag Allemaal" en "Story" en "TV-familie" en andere leren kennen met het hart op de juiste plaats, mensen waar ik heel veel respect voor heb. Meer respect in elk geval dan voor sommige journalisten van de Rtbf.

"Dag Allemaal" schenkt binnenkort in naam van Marie-Rose een héél groot bedrag aan "Moeders voor Moeders". Ik ben daar dankbaar voor en Rozeke zou er verschrikkelijk gelukkig om zijn.

 

12:21 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (51) |  Facebook |

13-02-11

Een rechtvaardigheidsgevoel als een kathedraal

mr vakbond.jpg

Laat mij voor ene keer plagiaat plegen. Hieronder de tekst die zopas verscheen op de website van Rob Verreycken. Ze is interessant om meer dan een reden, maar toch niet in het minst omdat Rob een waar gebeurd verhaal brengt: hoe hij in 2004 "nieuwkomertje" Morel eerst argwanend tegemoet treedt, en pas dan - onder de indruk van feiten -bijdraait.

Marie-Rose Morel: een rechtvaardigheidsgevoel zo groot als een kathedraal

Het bericht was aangekondigd en dus verwacht. Maar toen het dan toch kwam stond de wereld stil. Want ze moest te jong gaan, te vroeg gaan, en de leegte die achterblijft is te groot…

Marie-Rose Morel wandelde mijn leven binnen in leren broek en hoge hakken toen we in 2004 allebei verkozen werden in het Vlaams parlement, op de grote sympathiegolf die Vlaanderen overspoelde na de schandalige veroordeling van het vroegere Vlaams Blok in Gent. Onze argwaan was wederzijds: als Vlaamsnationale militante hardliner uit Borgerhout had ik weinig op met Aardbeiprinsessen, en voor haar was ik het zwarte beest dat Humo en De Morgen verzonnen hadden in een mislukte wanhoopspoging om de VB-overwinning tegen te houden.

Roos4 (2).jpgHet klikte binnen de paar weken. Marie-Rose bleek een indrukwekkende persoonlijkheid, die ook op fractievergaderingen haar standpunt consequent durfde verdedigen. Ze was een overtuigde Vlaamsnationaliste, die de vrijheid van de Vlamingen voorop stelde. Ze deed om 19 uur een praatje met een minister en om 20 uur even graag een praatje met militanten aan de toog. Ze was onvermoeibaar: geen afdeling of vereniging nodigde haar tevergeefs uit. En vooral: ze had ‘het’, dat ongrijpbare ‘charisma’ dat het verschil maakt tussen een goed politicus en een toppoliticus.

Ik herinner me hoe ze voor een zaal in Schoten in haar gedreven, heldere stijl uitlegde waarom de Vlaamsnationalisten gelijk hebben en dat ik staande achterin de zaal dacht: mensen, wat een talent. Ik herinner me ook levendig hoe we samen op Voorpost-betoging trokken: ik net zoals zowat 300 andere mannen met legerlaarzen en parkajas, zij op elegante laarsjes en in een fluo-oranje skivest. Marie-Rose imiteerde niemand, Marie-Rose was Marie-Rose.

Onze samenwerking zou nog steviger worden in de Vlaams Belang-vakbondscel. Samen met de hulp van vele medewerkers en parlementsleden (Ceder, D’Haeseleer, Vissers) boden we hulp aan uitgesloten Vlaamsnationalisten en legden we de wanpraktijken van de drie monopoliebonden bloot. Ik zocht dossiers juridisch en politiek uit, Marie-Rose koos de aangewezen politieke actie en legde de journalistieke contacten. Die combinatie werkte: Met vele persartikelen en zelfs het afdwingen van een wetswijziging – tegen de fraude in de door de bonden mee bestuurde Fondsen voor Bestaanszekerheid – behaalde de vakbondscel resultaten die in het VB zelden gezien zijn.

Maar geleidelijk aan leerde ik dat Marie-Rose het eigenlijk niet daarvoor deed. Ze deed het in de eerste plaats voor de mensen, voor ‘haar’ uitgeslotenen zoals zij hen noemde. En ze deed dat vanuit een fundamenteel rechtvaardigheidsgevoel: ‘haar’ uitgeslotenen waren onrechtvaardig behandeld door de vakbonden, en dus moest die onrechtvaardigheid ook bestreden worden.

Daar ligt ook de oorzaak van vele problemen binnen Vlaams Belang. Er werden haar ten onrechte allerlei motieven toegeschreven: ijdelheid, ambitie… In werkelijkheid was haar grootste drijfveer haar grote en edele rechtvaardigheidsgevoel, zo groot als de kathedraal waarin we zaterdag afscheid van haar nemen . Onrechtvaardigheid moest hier en nu bestreden worden: bij de vakbonden, maar ook in de eigen partij; in de politieke lijn, maar ook bij de financiële uitgaven of de lijstvorming. Is dat verkeerd? Ik denk het niet. Als rechtvaardigheid niet je streefdoel is in de politiek, wat is het dan wel?

Afscheid nemen van Marie-Rose is afscheid nemen van een unieke vrouw, die nog een heel leven voor zich had. Begrijpen kan een mens zoiets niet. Men kan alleen aanvaarden, en proberen dankbaar te zijn voor de tijd die men met haar heeft mogen doorbrengen. Vaarwel, Marie-Rose, en binnenkort zingen we op het Zangfeest ook voor jou weer het oude, maar ware lied: ‘als gij morgen valt, en ik blijf alleen, kameraad, ‘k blijf trouw, en ik vecht voor twee…’ Tot rechtvaardigheid voor Vlaanderen en de Vlamingen in jouw lijn bereikt zijn. Vaarwel, Marie-Rose, rust in vrede bij die anderen die ons dierbaar waren en je zijn voorgegaan.

Rob Verreycken, 10 februari 2011

00:42 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-02-11

Marie-Rose, een eerste kris-kras greep uit het fotoalbum

toestel frank 119.JPG22 juni 2010

We zijn pas terug van het ziekenhuis waar Marie-Rose te horen krijgt dat ze niet meer kan genezen en wellicht nog maar zes maanden heeft. Om 15u30 komen de kinderen van school. Ze morgen er niets van merken. De dag erop vertrekken we met hen voor 3 dagen naar Zoutelande.

toestel frank 133.JPGDezelfde dag 22 juni. Terminale kanker of niet, bedtijd is voorleestijd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

verjaardag marnix en camping 088.JPG5 Juli 2010, op vraag van de kinderen gaan kamperen in Wassenaar, Nederland. Roos met erg gezwollen linkerbeen - maar heerlijke dagen.

 

 

 

 

 

DSC00294.JPGNovember 2008, twee maanden voor de kanker die haar zo vermoeid maakt eindelijk wordt ontdekt: mooie natuurtocht in de Cotswolds, omgeving Lower Slaughter.

 

 

 

 

 

 

DSC00353.JPGDSC00342.JPG

 

December 2008, een "rebel pub" ergens in Ierland. Zingen en dansen op de tonen van "Those were the days my friends"

DSC00355.JPGDSC00356.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

140.JPGMaart 2009, midden de zwaarste chemokuur. Kaal hoofd, opgetekende wenbrauwen, valse wimpers...

En toch, voor mij, de mooiste vrouw van heel de wereld.

 

 

 

 

 

 

Het is nu zaterdag 12 februari, enkele uren nadat we Roos op mooie en indrukwekkende wijze ten grave droegen. Het helpt me dat ik kan grasduinen in de vele honderden souvenirs, foto's, filmpjes die Marie-Rose in haar computer bewaarde. Nu en dan deel ik er graag enkele met U. Indien U dat wenst en daar misschien, net als ik, wat troost uit put.

21:47 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (39) |  Facebook |

11-02-11

"Perhaps some day the sun will shine again"...

Het is in het Wouwersnestje verschrikkelijk stil zonder Marie-Rose. Elk moment verwacht ik haar terug te zien. In haar computer vind ik massa's souvenirs, foto's, filmpjes, teksten, ontwerpen van artikels en columns. Op tafel de wondermooie gedichtenbundel "Because you died" van Vera Brittain, een geschenk van Marie-Rose. Ze kocht het voor mij op 11 april 2009 toen we met trouwe vrienden samen in Engeland waren. "Dat is voor U voorzitterke, gij die houdt van Oostfronters en Dode Dichters" lachte ze. Paasweekeinde 2009, toen ze net de zwaarste chemokuren achter de rug had en een paar dagen voor ze zou beginnen aan een verschrikkelijke reeks bestralingen. Dat weekeinde toonde ze voor het eerst haar kale hoofd aan reisgezellen Jurgen en Tom. Met Pasen zelf, 12 april,  wandelden we vanuit ons huisje in Suffolk door een prachtige natuur met wilde paasbloemen naar een landelijk kerkje. En nadien gingen we varen, een vergeefse zoektocht naar een Pub langs het water - met Marie-Rose even aan de riemen, maar meestal als slavendrijver om de roeiers in kadans te houden.

DSC00499.JPGPerhaps -

Perhaps some day the sun will shine again, And I shall see that still the skies are blue, And feel once more I do not live in vain, Although bereft of You.

...

Perhaps some day I shall not shrink in pain To see the passing of the dying year, And listen to the Christmas songs again Although You cannot hear.

But, though kind Time may many joys renew, There is one greatest joy I shall not know Again, because my heart for loss of You Was broken, long ago.

Vera Brittain (1915)DSC00496.JPG

10:06 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (33) |  Facebook |

09-02-11

Een laatste groet aan Marie-Rose

For every striving now shall nothing gain. because you died. (Vera Brittain)

 

De uitvaartplechtigheid voor mijn lieve, moedige vrouw vindt komende zaterdag 12 februari plaats, om 10u30 in de Antwerpse kathedraal.

File_012.jpg

23:52 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (62) |  Facebook |

08-02-11

Marie-Rose

aa.jpgDag op dag één maand na ons huwelijk overleed heden kort na 20u mijn heel bijzondere vrouw, de moeder van haar "prinsen" Alexander en Marnix, Marie-Rose Morel.

Ze was heel bijzonder, heel moedig, heel ondernemend, heel talentrijk. En de liefste moeder ter wereld.

Ik kan onmogelijk onder woorden brengen hoe graag ik haar zag en hoe erg ik haar mis.

 

23:04 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (246) |  Facebook |

02-02-11

Francis Van den Eynde - een oprecht dank U, kameraad.

FVDE.jpgVorige week verscheen in het Vlaams-nationaal weekblad "'t Pallieterke" een artikel waarin de Gentse Vlaams Belang-voorman Francis Van den Eynde bijzonder onheus en bovendien grof en beledigend werd aangepakt. Eigenaardig genoeg verwijt men Francis dat hij geen afscheid kan nemen van zijn mandaten en centrale politieke positie -  eigenaardig omdat men dit doet op een ogenblik dat Francis al bijna 8 maanden geleden vrijwillig verzaakte aan een nieuw parlementair mandaat en hij bovendien in december even vrijwillig het fractieleiderschap in de Gentse gemeenteraad afstond. Sommigen hebben er echter problemen mee dat de Gentse fractie in democratische meerderheid de bekwame en trouwe Kristina Colen tot nieuwe fractieleider verkoos boven een telegeleide kandidaat van "nationaal" - kandidaat die trouwens al een flink aantal andere mandaten en verantwoordelijkheden draagt en ongetwijfeld de handen meer dan vol heeft.

Omdat ik dat stukje zo onrechtvaardig vond stuurde ik een lezersbrief naar 't Pallieterke, maar de redactie besloot deze niet te publiceren - wat uiteraard haar goed recht is en waar ik helemaal niet boos om ben. Omdat ik Francis echter heel dankbaar ben voor al wat hij de voorbije 40 jaar (en meer) voor de Vlaamse Beweging presteerde en opofferde, publiceer ik die lezersbrief dan maar op mijn bescheiden blog. Opdat Francis zou weten dat we niet allemaal grove ondankbaarheid met een heel beperkt geheugen en tomeloze persoonlijke ambitie combineren.

 

Aan 't Pallieterke

lezersbrieven

Cuperusstraat 41

2018 Antwerpen

 

 

 

 

Geachte Hoofdredacteur,

 

Graag wens ik kort te reageren op het artikel dat uw redacteur vorige week geschreven heeft over de problemen van het VB in het Gentse. Deze unilaterale aanval ad hominem tegen de persoon van Francis van den Eynde mag ik als erevoorzitter van het Vlaams Belang niet over mijn kant laten gaan. Ik reageer hierbij, niet alleen omdat Francis een persoonlijke vriend van mij is, maar omdat het artikel flagrante onwaarheden bevat en een eenzijdige belichting van de Gentse toestanden brengt.

Maar vooreerst een kleine bedenking. Francis van den Eynde heeft niet alleen twintig jaar in het Parlement gezeten én vrijwillig afstand gedaan van zijn mandaat, net zoals hij nu vrijwillig zijn fractieleiderschap in de Gentse gemeenteraad afstaat. Francis van den Eynde heeft ook tijdens de lange 'mars door de woestijn' die aan de successen voorafging, een essentiële rol gespeeld in de heropstanding van het radicale partijpolitieke én niet-partijpolitieke nationalisme. Dat hij zijn gebreken heeft, zoals iedereen, zal ik niet ontkennen. Maar vanaf de jaren zestig stond Francis op de barricaden, onbaatzuchtig. Heel wat mensen die sinds enkele jaren een karaktermoord op hem plegen - en intellectueel nog niet aan zijn enkels komen - zouden daar beter even bij stilstaan.  Mocht Francis er niet geweest zijn, het Vlaams Blok, en nadien het Vlaams Belang, had in de moeilijke en rode stad Gent nooit kunnen bloeien zoals ik het heb mogen ervaren als voorzitter. Ik was er getuige van.

Wat de huidige problemen betreft, wens ik uw lezers erop te wijzen dat deze pas zijn ontstaan nadat Francis van den Eynde, zoals ik al zei vrijwillig, zijn parlementair mandaat had afgestaan en een democratische meerderheid in de Gentse gemeenteraadsfractie zich niet wenste neer te leggen bij de oekazen van enkele door de Antwerpse gemeenteraadsfractie gestuurde apparatsjiks. Ik moet mezelf wat dat betreft jammer genoeg herhalen, bis repetita placent. Maar ik kan verder alleen bedroefd vaststellen dat de partij die ik zo graag gezien heb verder gaat op de autodestructieve weg die ze enkele jaren geleden is ingeslagen.

 

Met Vlaams-nationale groeten

 

 

Frank Vanhecke

 

 

  

FVDE 2.jpgEn dat degenen die Francis zo onheus en publiek in de pers neersabelden maar eens nadenken over de vraag of wij in Oost-Vlaanderen nog wel zoveel bekwame en populaire lijsttrekkers overhebben - over goed anderhalf jaar komen de gemeenteraadsverkiezingen eraan. Zonder Van Overmeire in Aalst, zonder Stevenheydens in Beveren, straks ook zonder Van den Eynde in Gent? Zeer onverstandig me dunkt.

09:20 Gepost door Frank Vanhecke in Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |