24-02-11

Pruiken passen

Gisteren en vandaag kwam ik er niet toe nieuwe berichten te posten - excuus aan allen die tevergeefs deze blog bezochten. We werken nu meer dan voltijds aan het beantwoorden van brieven. Elke ochtend wordt het Wouwersnestje omgetoverd in een werkplaats waar vrienden en vrijwilligers brieven openen, lezen, klasseren en omslagen voorbereiden voor het terugsturen van een gedachteniskaartje. Zoals reeds gezegd, het gaat om meer dan 20.000 brieven (elke dag brengt de post trouwens nog wel enkele nieuwe bakken briefwisseling aan) en dat blijkt een gigantisch werk - daarvoor moet de blog dan maar even wijken. Zodra er wat meer tijd is komt deel 4 van de Bart Brinckman saga eraan. Oprechte excuses ook aan de vele mensen die mailen, het zal lang duren voor de antwoord-achterstand ook daar ingelopen is.

In de tuin van het Wouwersnestje laten de lentebloemen hun kopje zien, resultaat van bloembollen enkele maanden geleden door Roos geplant. In een column schreef ze dat de medische wetenschap haar geen kans gaf om die bloemen nog te zien uitkomen, maar dat ze alles op alles ging zetten om er toch nog bij te zijn. Het maakt me zo verdrietig dat ze de lente niet meer mag meemaken, de bloemen, het nieuwe rieten dak, de eerste maal gras maaien, de eerste avond buiten, de kinderen in de tuin.

foto's htc tel feb 2011 118.jpgDeze foto is de voorlaatste die we van Roos namen, in het ziekenhuis, ongeveer een week voor ze stierf. Haar zus had een pruiken-passen sessie georganiseerd. Voor Roos was haarverlies één van de ergste bijwerkingen van de harde kankerbehandeling die ze moest ondergaan. Maar zoals altijd nam ze ook dit moedig en vol humor op en maakte ons allemaal vrolijk. Wat mis ik haar. (Foto Ann-Marie Morel)

21:13 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

Commentaren

Beste Frank,

Ik moet een traan wegpinken bij hel lezen van wat je hier schrijft. Zoals iedereen zal Marie-Rose wellicht hebben uitgekeken naar de lente, de eerste warmte na een strenge winter, de eerste bloemetjes die bloeien, de zon...het zou haar zo'n deugd hebben gedaan na die zware behandelingen. Dat ze dat niet meer heeft mogen meemaken is intriest. Maar probeer je voor te stellen dat de bloemen die nu beginnen te bloeien in jullie tuin een teken zijn van Marie-Rose, een teken van liefde dat ze jou en de kinderen toestuurt van hierboven uit...en doe dat met alle mooie dingen die je tegenkomt in de natuur, de natuur waar ze zelf zo van hield... Ze waakt over jullie en al is het niet fysiek, ze is altijd vlakbij, en ze is supertrots op jou Frank, op wat je dag in dag uit nog allemaal voor haar doet en zal blijven doen. Maar ze zou liever een lach op je gezicht zien dan een traan...

Liefs en veel sterkte,
Nathalie

Gepost door: nathalie | 24-02-11

Beste Frank,

Heel hartelijk dank dat je de moed hebt en de tijd neemt om je blog zo regelmatig bij te werken en ook voor de mooie foto's. Op die manier zorg je ervoor dat Marie-Rose echt dicht bij al degenen blijft die haar genegen waren en die altijd aan haar zullen blijven denken.
Ik sta er zelf versteld van hoezeer ik de teksten van Marie-Rose mis. Maandenlang was het dagboek lezen op haar site mijn vast ritueel na een drukke werkdag. Marie-Rose was een meer dan begenadigd schrijfster. Ze kon boeien en ontroeren met elke zin. Ik heb me dikwijls afgevraagd of ze wel besefte wat een prachtig cadeau haar teksten voor haar lezers waren.
De columns in Het Laatste Nieuws waren zodanig sterk dat ik ze stuk voor stuk meerdere keren herlezen heb. Ongelooflijk hoe een jonge vrouw én moeder erin slaagde om het onbespreekbare op een serene, zelfs positieve manier te verwoorden. Ik denk dat die columns voor vele mensen een heel bijzondere betekenis gehad hebben. De wijze levenslessen die Marie-Rose haar lezers aanreikte, zullen mij in elk geval altijd bijblijven. Ik ben heel blij dat de columns gebundeld worden in een boek, het zal voor velen een hart onder de riem zijn.
Frank, ik wens je alle moed van de wereld en ik hoop nog veel van jou te mogen lezen. Wat betreft Bart Brinckman : jammer dat er zo'n venijnige sujets bestaan en dat ze dan nog een forum krijgen ook. Hoe droevig ook, het is goed om lezen hoe jij al zijn bijeengeschraapte leugens moeiteloos weet te ontkrachten. Overigens jammer voor de h. Brinckman dat hij zelfs qua schrijfstijl nog niet aan de enkels van Marie-Rose én van jou reikt.
Genegen,

Maritta

Gepost door: Maritta Van Casteren | 25-02-11

Sterker dan de dood is de herinnering, en die blijft. Zoek de steun bij elkaar die nodig is om dit te verwerken.
In zoveel mooie herinneringen, blijft Marie Rose bij ons maar vooral bij jou en haar familie.
Het is beter ooit iets moois te moeten verliezen dan het nooit gehad te hebben!
Er is niets dat voorgoed verdwijnt, als men de herinnering bewaart, ze zal altijd in jullie en ons hart blijven.
Mag de steun van je vrienden je troost bieden en de goede en mooie herinneringen het verlies verzachten
In gedachten zijn we bij bij je….en hopen we dat je de kracht vindt om dit verlies te dragen.
Jullie hadden nog zoveel plannen, jullie hadden nog zoveel te doen
Het mocht niet meer zo zijn, het is nu voor altijd "toen"
Als je moet afgeven wat je het meest lief hebt, dan is er geen gisteren, geen vandaag en geen morgen meer,
dan is er geen tijd meer, dan is er alleen heimwee.
We hielden allen van haar, van haar echtheid en waarheid, ze was een mens zonder franje en met zoveel warmte
Het zijn vaak de kleine dingen die in je herinnering blijven:
de vredige momenten samen, een glimlach, een bepaald gebaar.
Hoe zwaar het nu ook is, op den duur zullen deze kleine dingen het verdriet verzachten
Er bestaan geen troostende woorden , voor dit grote verlies,
Haar lichaam heeft zich neergelegd, haar strijd is nu gestreden
Ze heeft zoveel moed getoond en veel te veel geleden
Haar handen hebben voor jullie gewerkt, haar hart heeft voor jullie geklopt
haar ogen hebben jullie tot het laatst gezocht
Achter haar ligt een leven van werken en plicht
en juist dat bepaalde in alles haar gezicht
Flink was zij haar hele leven, moedig is ze tot het eind gebleven
Flink wil ze nu dat wij zullen zijn
maar afscheid nemen doet ons zo’n pijn
Midden in 't leven, nog zoveel te geven
Idee en plannen te over, in één keer voorbij
Voor ons was ze een kei, enig in haar soort
We zetten ons leven in haar gedachten voort
Achter tranen van verdriet...
schuilt een glimlach van herinneringen...
Tijd heelt geen wonden.
Tijd leert je leven met verdriet.

Inge

Gepost door: Inge | 25-02-11

beste Frank ,

iedereen zal nu best wel verstaan dat jij je handen meer dan vol hebt en hier niet elke dag kan bloggen .
toch zijn we altijd eens blij om een woordje van je te horen te weten dat het daar ok is . al is het gemis waarschijnlijk zo enorm . . zelfs nu denk ik nog steeds aan haar gevecht , haar prinsjes en jullie 1 maandje huwelijk . en ik zal dit nooit vergeten wat jullie voor elkaar hebben betekend en zij wat marie rose betekend heeft voor de buiten wereld . veel liefs en tot hoors

Gepost door: vanessa | 25-02-11

heel mooie foto , met die eeuwige glimlach van haar , wat een sterke moedige mooie vrouw , en jij Frank GROTE MENEER , mijn steun heb je en blijf vooral praten over je Roos .....
ik zag ook hoe je dochters er zijn voor je echt hartverwarmend
veel sterkte

Gepost door: vera | 25-02-11

Beste,

Graag zou ik U en u familie héél veel sterke willen toewensen!! Ik bewonder het enorm dat je steeds de moeite doet om je blog vaak bij te werken! Net zoals Marie-Rose kan je enorm goed schrijven. Ik lees geregeld eens in haar ‘dagboek’ en met bijna elke zin kan ze me ontroeren, kan ze me zo ongelofelijk boeien! Ik ben ervan overtuigt dat haar doorzettingsvermogen, haar levenslust heel wat andere mensen zal helpen in hun strijd tegen deze ongelofelijke ziekte! Haar woorden, levenslessen zullen mij men hele leven bijblijven, Ik bewonder haar enorm! Of ze het zelf wist, weet ik niet, maar haar teksten zijn een prachtig geschenk voor haar lezers! Ik zal ze voor altijd meedragen in mijn gedachten…

Heel veel sterkte!
Mvg

Gepost door: Laura | 25-02-11

Frank,

Uw roosje is toch echt een schitterende vrouw, zelfs een week voor haar aardse overlijden. Ook jullie laatste vakantiefoto's waren echt heel liefdevol! Ik schrijf "is", want uw roosje haar bewustzijn is er nog steeds. Ze leeft nu verder in een andere dimensie waar tijd en ruimte niet bestaan. Communicatie verloopt via gedachten. Dus al jouw liefdevolle gedachten, die kent ze! De kwantumfysica verklaart dit alles! Alle materie is 1 bron van vibraties, dus energie! De cardioloog Pim Van Lommel heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar het bewustzijn, en komt tot de conclusie dat dit verder leeft na overlijden. Pim Van Lommel komt op 4 november 2011 naar Torhout naar de inspiratiedagen van La Verna (www.laverna.be). Dit ter info als je wil weten hoe het bewustzijn verder leeft na de aardse dood. Een interessante documentaire met pim van lommel vindt je ook terug op internet. Als je via google "galileo op de grens van de dood" intikt dan kun je die bekijken. Dit allemaal maar ter info om je ervan te overtuigen dat je Roosje de lente, de bloemen, de kinderen in de tuin, en al het andere moois, wél meemaakt, maar wel op een andere wijze. Al is het natuurlijk niet gemakkelijk om te aanvaarden dat je ze fysiek niet meer kunt zien. Dit doet echt enorm veel pijn. Pim Van Lommels onderzoek heeft mij in ieder geval enorm geholpen om het plotse overlijden van mn geliefde mama te verwerken! Ik wens jou en haar geliefden nog héél veel sterkte!

Gepost door: san | 25-02-11

Beste Frank
Het is al erg knap van je dat je het allemaal blijft volhouden. Mijn Vader is 4 jaar geleden op 6 maanden tijd van ons weggenomen door kanker.
Nog wekelijks heb ik het moeilijk om zonder hem verder te moeten.
Ik heb je vrouw nooit persoonlijk gekend maar keek op naar haar kracht, vreugde, moed en openheid.
We kennen elkaar ook niet Frank, maar ik voel me dicht bij jou in je verdriet, radeloosheid en al dat gemis.
Nog erg veel sterkte wens ik jou en je kindjes en zal voor jullie bidden.

Met vriendelijke Vlaamse groet

Peter

Gepost door: Peter Koyen | 25-02-11

Beste frank en familie
we weten heel goed hoe druk je het heb .zonder te praten over u emens groot verdriet.
roosje heeft bloembollen geplant en kan er de mooie kleuren niet meer van meemaken
ik vind het zo een super mooie foto van je vrouwtje ben blij een van de laatste foto s te mogen zien
denk nu vooral niet aan die blog al moet ik toegeven dat ik tweemaal per dag kijk of er iets staat
alvast bedankt voor al de tijd en de moeite dat je er insteek.fRANK NOGMAALS HEEL VEEL MOED EN STERKTE VOOR JULLIE ALLEMAAL .EEN DUWTJE IN JE RUG FRANK VAN ONS ALLEMAL

Gepost door: maria | 25-02-11

Frank, wij weten dat je je handen meer dan vol hebt en begrijpen dat je niet altijd tijd hebt om aan je blog te werken, maar toch kijken we er steeds naar uit om iets te vernemen van u. Spijtig dat Roos de lente niet meer kan meemaken , maar al wat je nu in je tuin ziet openbloeien daar heeft jou vrouwtje voor gezorgd. ik ben er zeker van dat ze dit ook ziet. wat een mooie foto van haar die je hier hebt opgezet, de tranen van mijn vrouw kwamen weer te voorschijn.
Frank hou je goed, en geef de kindjes een dikke knuffel, ook aan jou 2 lieve dochters.
dikke knuffel van ons allen

Gepost door: paul Rosseels | 25-02-11

Hallo Frank (en Roos),

Een goede vriend van mij is gestorven in 2008. In het begin voelt men vooral een gemis maar eigenlijk is het wonder achteraf gebeurd. Ik zie deze persoon heel vaak in mijn dromen, hij houdt zich bezig met kunst, waar hij op aarde de tijd niet voor had, hij schildert (onder andere mezelf maar vooral zijn liefste en een andere vriendin). Hij is héél nabij en ik praat tegen hem zoals ik tegen hem op aarde zou spreken. Zelfs nog beter, want nu heeft hij een "ruimer" bewustzijn. Hij helpt me door alle moeilijkheden heen, ik kan echt op hem tellen. Ik zie hem soms naast mij, eerder met mijn hart dan met mijn ogen. Om maar te zeggen dat de sluier tussen de werelden zeer dun is. Ik wens je het allerbeste en praat veel met Roos. Ze is er, dat zul je heel vlug merken.

Gepost door: Hilde | 25-02-11

Dank je wel Frank om nog iets te vernemen van jou ondanks de drukte met de briefwisseling.Bloggen is een hobby en mag geen verplichting zijn hé.maar nu de lente zo stilaan in het land is en de bloemetjes hun kopje uitsteken is het jammer dat Roosje het niet meer kan meemaken,maar ze kijkt liefdevol naar jou hoe jij het met veel liefde verzorgd.de foto van je vrouw is zo mooi met haar eeuwige glimlach,een sterke,moedige vrouw.Nog veel sterkte en moed Frank,IK DENK AAN JOU
liefs

Gepost door: dolfijntje | 25-02-11

Dag Frank
Ik kijk ,ook heel regelmatig naar je blog en het is fijn om er met de regelmaat van de klok een tekstje en alweer een prachtige foto van je vrouwtje op te vinden.
Ik denk ook heel vaak aan jullie en de kindjes.
Hoe stellen jullie het nu?
Geniet toch maar heel intens van al het moois dat nu in je tuin verschijnt. Roosje is daar zeer nabij en ook al is ze nu in een andere dimensie, ze kijkt , waakt en weet dat je het prachtig doet.
Koester haar zoveel je kan, hou van je dochters en jullie twee prinsjes! Het is het allemaal meer dan waard.
Stoor u niet aan boze tongen, Roosje was een prachtvrouw, jullie waren een gelukkig koppel met samen vier schatten van kinderen. Dat is nog steeds zo , alleen kan je haar niet meer zien, maar ze is wel heel sterk aanwezig.
Hou de moed erin, laat het verdriet toe en dag na dag zal er een groter lichtpuntje komen.
Zoek 's avonds die ene mooie ster, je Roosje en geef haar je mooiste glimlach.
Nog heel veel sterkte voor u , je prinsjes, je dochters die ook zo flink zijn en je familie.
Knuffel!
Marion

Gepost door: Marion | 26-02-11

Eigenlijk weet ik niet zo goed wat schrijven... Het is ook al wat laat nu (vroeg eigenlijk :-))... Maar ik vind het wel ontzettend mooi dat je dit allemaal met ons deelt. Dank u.

Ik ben er ook van overtuigd dat haar ziel verder leeft. Mijn vader is gestorven toen ik 15 was en een tijd later voelde ik zijn aanwezigheid op een bepaald moment achter mij "staan"... Ik kon dat op dat moment zelf moeilijk geloven met mijn rationeel verstand.

Ik zal maar eens gaan slapen nu :-)

Karin

Gepost door: Karin | 26-02-11

San, heel erg bedankt om die info mee te delen. Ik weet hoe het universum ineen zit (energie enzo), maar die Pim Van Lommel kende ik nog niet. Ik ga daar zeker meer over opzoeken.

Karin(a)
http://www.facebook.com/people/Karina-La/100001434880483

En ik heb nu nog altijd niet geslapen! :-)))

Gepost door: Karin | 26-02-11

Karin, heel graag gedaan! Ik wil met deze info enkel mensen bewust maken wat leven en dood eigenlijk is. Als kind heb ik zelf een ernstig ongeluk gehad, en weet sindsdien dat dood niet het einde is. Ikzelf heb een graduaatsdiploma chemie en weet dus hoe de klassieke wetenschap redeneert: alles moet in formules gegoten kunnen worden of moet waarneembaar zijn met onze vijf zintuigen, anders bestaat het niet! Geestelijke zaken zoals liefde, vriendschap,... kun je ook niet bewijzen via zintuigen of formules, maar zijn er ook! Sceptici zullen alles wat niet op papier te bewijzen is, afdoen als onzin! Eens scepticus, altijd scepticus.Pim van Lommel is een klassieke wetenschapper die zijn oogkleppen heeft afgenomen en echt geluisterd heeft naar mensen met een BDE. Hij komt tot de conclusie dat alles met elkaar verbonden is en dood niet dood is maar een andere vorm van leven. Omdat wij zeer rationeel zijn opgevoed, beseffen we veel te weinig hoe het allemaal echt in mekaar zit! Na een ingrijpend overlijden maken mensen allerlei zaken mee, net of de overledene boodschappen geeft, maar dit wordt afgedaan als toeval, net omdat mensen angst hebben dat anderen hen "zot verklaren" of "troost zoeken". Maar toeval bestaat niet! In ieder geval, weten hoe leven en dood in mekaar zit, kan mensen aansporen om toch eens na te denken over de egoïstische en egocentrische manier waarop ze leven, net omdat ze denken dat het hierna toch gedaan is!
Pim Van Lommel komt zelden naar België: dus ik denk dat het echt een buitenkans is! (www.pimvanlommel.nl)
Roosje was aards echt een energiebom. Haar bewustzijn moet dus nu ook nog steeds heel krachtig zijn! Het kan niet anders dan dat haar geliefde dit echt voelen! Maar ze moeten er zich wel voor openstellen!

Gepost door: san | 26-02-11

THE BEST AND MOST BEAUTIFUL THINGS IN THE WORLD CANNOT BE SEEN , NOR TOUCHED ......
BUT ARE FELT IN THE HEART! (Helen Keller)

Gepost door: san | 26-02-11

Beste Frank .
Dit gedicht wil ik jou sturen ...Voor jou Rooske

VLIEG MOOIE VLINDER
HOOG IN DE LUCHT
ZONDER ENIGE HINDER
BEZIG MET JE VLUCHT
MEEGEVOERD DOOR DE WIND
BOVEN DE ZEE
MET JOU STRALENDE LACH
DE ZON ALS REISGEZEL
BOVEN DE WOLKEN ZAL JE ZWEVEN
EN NAAR BENEDEN KIJKEN
EN OOK AL IS'T HET MAAR VOOR EVEN
EEN EEUWIGHEID ZAL HET LIJKEN
DAAR HOOG IN DE LUCHT
NOG BEZIG MET JE REIS
WANT BINNENKORT ZAL JE LANDEN
IN EEN GROTE BLOEMENPRACHT
EN DAN NEEM IK JE ZACHTJES IN MIJN HANDEN
WAAR JE RUSTEN ZAL ,HEEL ZACHT.....


JA LIEVE VLINDER , MOOI EN WIJS

Gepost door: Martens Cecilia | 27-02-11

De commentaren zijn gesloten.