13-02-11

Een rechtvaardigheidsgevoel als een kathedraal

mr vakbond.jpg

Laat mij voor ene keer plagiaat plegen. Hieronder de tekst die zopas verscheen op de website van Rob Verreycken. Ze is interessant om meer dan een reden, maar toch niet in het minst omdat Rob een waar gebeurd verhaal brengt: hoe hij in 2004 "nieuwkomertje" Morel eerst argwanend tegemoet treedt, en pas dan - onder de indruk van feiten -bijdraait.

Marie-Rose Morel: een rechtvaardigheidsgevoel zo groot als een kathedraal

Het bericht was aangekondigd en dus verwacht. Maar toen het dan toch kwam stond de wereld stil. Want ze moest te jong gaan, te vroeg gaan, en de leegte die achterblijft is te groot…

Marie-Rose Morel wandelde mijn leven binnen in leren broek en hoge hakken toen we in 2004 allebei verkozen werden in het Vlaams parlement, op de grote sympathiegolf die Vlaanderen overspoelde na de schandalige veroordeling van het vroegere Vlaams Blok in Gent. Onze argwaan was wederzijds: als Vlaamsnationale militante hardliner uit Borgerhout had ik weinig op met Aardbeiprinsessen, en voor haar was ik het zwarte beest dat Humo en De Morgen verzonnen hadden in een mislukte wanhoopspoging om de VB-overwinning tegen te houden.

Roos4 (2).jpgHet klikte binnen de paar weken. Marie-Rose bleek een indrukwekkende persoonlijkheid, die ook op fractievergaderingen haar standpunt consequent durfde verdedigen. Ze was een overtuigde Vlaamsnationaliste, die de vrijheid van de Vlamingen voorop stelde. Ze deed om 19 uur een praatje met een minister en om 20 uur even graag een praatje met militanten aan de toog. Ze was onvermoeibaar: geen afdeling of vereniging nodigde haar tevergeefs uit. En vooral: ze had ‘het’, dat ongrijpbare ‘charisma’ dat het verschil maakt tussen een goed politicus en een toppoliticus.

Ik herinner me hoe ze voor een zaal in Schoten in haar gedreven, heldere stijl uitlegde waarom de Vlaamsnationalisten gelijk hebben en dat ik staande achterin de zaal dacht: mensen, wat een talent. Ik herinner me ook levendig hoe we samen op Voorpost-betoging trokken: ik net zoals zowat 300 andere mannen met legerlaarzen en parkajas, zij op elegante laarsjes en in een fluo-oranje skivest. Marie-Rose imiteerde niemand, Marie-Rose was Marie-Rose.

Onze samenwerking zou nog steviger worden in de Vlaams Belang-vakbondscel. Samen met de hulp van vele medewerkers en parlementsleden (Ceder, D’Haeseleer, Vissers) boden we hulp aan uitgesloten Vlaamsnationalisten en legden we de wanpraktijken van de drie monopoliebonden bloot. Ik zocht dossiers juridisch en politiek uit, Marie-Rose koos de aangewezen politieke actie en legde de journalistieke contacten. Die combinatie werkte: Met vele persartikelen en zelfs het afdwingen van een wetswijziging – tegen de fraude in de door de bonden mee bestuurde Fondsen voor Bestaanszekerheid – behaalde de vakbondscel resultaten die in het VB zelden gezien zijn.

Maar geleidelijk aan leerde ik dat Marie-Rose het eigenlijk niet daarvoor deed. Ze deed het in de eerste plaats voor de mensen, voor ‘haar’ uitgeslotenen zoals zij hen noemde. En ze deed dat vanuit een fundamenteel rechtvaardigheidsgevoel: ‘haar’ uitgeslotenen waren onrechtvaardig behandeld door de vakbonden, en dus moest die onrechtvaardigheid ook bestreden worden.

Daar ligt ook de oorzaak van vele problemen binnen Vlaams Belang. Er werden haar ten onrechte allerlei motieven toegeschreven: ijdelheid, ambitie… In werkelijkheid was haar grootste drijfveer haar grote en edele rechtvaardigheidsgevoel, zo groot als de kathedraal waarin we zaterdag afscheid van haar nemen . Onrechtvaardigheid moest hier en nu bestreden worden: bij de vakbonden, maar ook in de eigen partij; in de politieke lijn, maar ook bij de financiële uitgaven of de lijstvorming. Is dat verkeerd? Ik denk het niet. Als rechtvaardigheid niet je streefdoel is in de politiek, wat is het dan wel?

Afscheid nemen van Marie-Rose is afscheid nemen van een unieke vrouw, die nog een heel leven voor zich had. Begrijpen kan een mens zoiets niet. Men kan alleen aanvaarden, en proberen dankbaar te zijn voor de tijd die men met haar heeft mogen doorbrengen. Vaarwel, Marie-Rose, en binnenkort zingen we op het Zangfeest ook voor jou weer het oude, maar ware lied: ‘als gij morgen valt, en ik blijf alleen, kameraad, ‘k blijf trouw, en ik vecht voor twee…’ Tot rechtvaardigheid voor Vlaanderen en de Vlamingen in jouw lijn bereikt zijn. Vaarwel, Marie-Rose, rust in vrede bij die anderen die ons dierbaar waren en je zijn voorgegaan.

Rob Verreycken, 10 februari 2011

00:42 Gepost door Frank Vanhecke in Marie-Rose Morel, Recht van Antwoord | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Ben ook erg aangegrepen... Ze zal voor duizenden Vlamingen blijven verder leven in hun harten. Prachtig vanbinnen die voor veel mensen een grote steun was, terwijl ze er zelf zo aan toe was. Ze kon extra kracht geven. Zo moedig. Ik volg ook continu en weet zeker dat jij haar de gemaakte beloftes zal helpen doen waarmaken. 't is allemaal erg pijnlijk, maar ze leed enorm en dat is niet draaglijk. Nu heeft je vrouw rust. Ze heeft je ook mooi herinneringen gegeven en je was een enorme steun voor haar. Da's echte liefde en dat wist ze. 'k weet... is ni rechtvaardig, 38. Maar je hebt ze echt laten schitteren, de kathedraal!!!

Gepost door: Jo | 13-02-11

Op de webstek van de RTBF beschuldigt een zekere Alexandre Mitea uw overleden gade van "xenofobie"(sic), de gauchistische vooroordelen kennen blijkbaar geen schroom-grens.
Dergelijke ongefundeerde beschuldigingen zijn smaad en dus vervolgbaar als "Laster & Eerroof" . Rob Verreycken zou dat kunnen nagaan en waarschijnlijk met plezier pleiten...

Gepost door: D. Van Dessel | 13-02-11

Beste Frank

Ik leef enorm met jullie mee. Dag op dag 6 maand geleden verloor ik mijn (jonge) grootmoeder aan dezelfde ziekte. Koester de mooie momenten (en dat waren er zo te zien heel wat) en ga uit van de gedachte dat jullie elkaar later opnieuw zullen ontmoeten. Daar mag je zeker van zijn. Veel moed!

Sofie

Gepost door: Sofie | 13-02-11

Erevoorzitter,
Rob heeft blijkbaar het schrijverstalent van zijn vader geërfd.
Veel moed en naar uw blog kijk ik dagelijks uit.
M.v.g.
Bruver

Gepost door: Bruver | 15-02-11

Een prachtvrouw heeft ons verlaten, haar overlijden heeft me aangegrepen!Veel sterkte aan Frank, moeder en vader van Marie-roos en de kinderen!

Gepost door: Hilde | 15-02-11

De commentaren zijn gesloten.