19-11-09

Eén lid minder voor de Gezinsbond.

gezinsbond

Weet U het nog? Een uittreksel uit het weekblad van de Gezinsbond, mei 2009:

Gezinsbond trakteert toppolitici op bustoer.

Op 15 mei, de Dag van het Gezin, ging de Gezinsbond de speelse toer op met een bustoer voor politici, waaronder heel wat partijvoorzitters. Marianne Thyssen (CD&V), Bart Somers (Open VLD), Bart De Wever (N-VA), Geert Lambert (SLP) en Mieke Vogels (Groen!) zaten de hele rit mooi naast elkaar op de bank om over actuele gezinsthema’s in discussie te gaan. Ook Brussels SP.A-politica Yamilla Idrissi en Groen!-politica Tie Roefs waren mee opgestapt voor de trip van Brussel naar Leuven en terug. Onderweg pikte de bus nog de Vlaamse ministers Patricia Ceysens (Open VLD), Frank Vandenbroucke (SP.A) en Veerle Heeren (CD&V) op. En zelfs Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) reed een kort stukje mee.

 

Bij navraag bleek dat de Gezinsbond o.m. de voorzitters van alle Vlaamse politieke partijen had uitgenodigd... behalve de voorzitter van het Vlaams Belang. Een bewuste keuze.

 

Vandaag stuurde ik dan ook volgend briefje als antwoord op de vraag op mijn lidmaatschap van de Bond voor 2010 te vernieuwen:

Geachte,
 
Betreft: lidmaatschap fam Vanhecke uw referte 658/6025/17371
 
Ik wens mijn lidmaatschap van de Gezinsbond niet te vernieuwen.
Bij de jongste vekiezingen werden alle Vlaamse partijvoorzitters voor een tocht door Brussel uitgenodigd, met uitgebreide weergave in het weekblad.
De voorzitter van het Vlaams Belang werd echter door uw vereniging bewust gediscrimineerd, zodat ik aanneem dat U Vlaams Belang-leden als minderwaardig beschouwt.
Ik betreur dat en hoop dat een strikte partijpolitieke neutraliteit van uw vereniging het voor mij en mijn gezin mogelijk maakt in de toekomst terug aan te sluiten.
 
met vriendelijke groet,
 
Frank Vanhecke
Of het allemaal veel aarde aan de dijk zet moet ik jammer genoeg betwijfelen. En ik blijf het grootste respect hebben voor de vele duizenden medewerkers van de Gezinsbond (onder hen: véle VB-kiezers!). Maar op zijn minst laat ik me niet beledigen door een vereniging waar ik lidgeld voor betaal. Vlamingen zijn ook wat dat betreft te mak en te braaf.

16:08 Gepost door Frank Vanhecke in Allerlei | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

"Het ruikt hier naar onzin..."

kamagurka

Ik weet het, de titel is plagiaat en komt van Kamagurka, maar wat een onzin teisterde de voorbije dagen toch weer de berichtgeving van de kranten over de interne keuken van het Vlaams Belang.

Neem nu "de zaak Erik Arckens", ons Brussels parlementslid dat ons even verliet en inmiddels - gelukkig maar - al terug is. Elke journalist met een minimum aan beroepsernst kon met de ellebogen aanvoelen dat hier een zeer persoonlijk verhaal achterzat en dat het helemaal niet over een politiek-interne afrekening ging. De meeste journalisten hielden het trouwens bij een droge en correcte berichtgeving. Behalve natuurlijk een paar kranten die er de gekste hypotheses aan vastknoopten, waarbij Erik Arckens dan tot een of ander kamp zou behoren (en waarachtig dat kamp zou versterken door ontslag te nemen - kan het gekker?). Niet dus. Flauwe kul. Maar het verschijnt wel zwart op wit in kranten die er dan bovendien nog grote theorieën aan vastknopen.

Of neem het verhaal van de gestolen laptop van Bruno Valkeniers. Daarin zouden - volgens de kranten - mails van mij te vinden zijn waarin ik met ontslag dreig in verband met Marie-Rose Morel. Wat een kwakkel van formaat. Wie vindt dat toch allemaal uit? Zijn dat de journalisten zelf, of worden die mensen gevoed door een of andere psychopatische leugenaar?

Voor alle duidelijkheid: vanzelfsprekend correspondeer ik met de voorzitter (en met anderen) over partijkwesties. Het tegendeel zou nogal verbazen. Vanzelfsprekend gaat dat ook over de hervorming van het partijbestuur. Wat ik daarin zeg over Marie-Rose is geen geheim: hetzelfde wat ik al sinds jaar en dag openlijk zeg, het meest recent nog 2 weken geleden in een interview in P-Magazine. Samenvattend: Ik beschouw Marie-Rose als een politieke én electorale verrijking voor het Vlaams Belang. Ze heeft haar waarde bij de jongste Europese verkiezingen nogmaals overtuigend bewezen. Het is voor de partij op zijn zachtst ongelukkig dat ze geen mandataris meer is. Een kans om als niet-mandataris toch nog een politieke rol van betekenis te kunnen spelen, is wel het minste wat we haar kunnen aanbieden. Dat doet niets af van de waarde en de kansen van andere coryfeeën die ook in de partij een rol hebben en die bovendien over een parlementsmandaat beschikken om te schitteren. Punt. Is er werkelijk iemand die nog niet wist dat dit mijn standpunt is?

En mogen we de kwakkel van het onbestaande "dreigen met ontslag" nu als afgehandeld beschouwen? Dank U.

12:30 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-11-09

Herman for president?

defeb1982

U weet allicht dat we - om het vriendelijk uit te drukken - geen grote EU-fans zijn. De huidige Europese Unie heeft maar weinig te maken met het mooie Europese ideaal dat na de Tweede Wereldoorlog het verstandigste deel van de Vlaamse Beweging begeesterde - en dat onder meer Karel Dillen er destijds toe bracht met het hoogstaande tijdschrift Dietsland-Europa te beginnen. De huidige EU is een logge, ondemocratische bureaucratie geworden die steeds verder afwijkt van de rol van coördinator van vrije Europese landen en zich steeds verder engageert op het pad van centralistische superstaat, een België-in-het-groot. De manier waarop door die Europese instellingen met het geld van de belastingbetalers wordt omgesprongen is trouwens compleet onaanvaardbaar. Uit het pas verschenen verslag van de Europese Rekenkamer blijkt bijvoorbeeld dat de voorbije jaren bijna 4 miljard euro onterecht aan Europese subsidies werd uitbetaald. En ik verzeker U: dat is maar het topje van de ijsberg.

Moeten we dus enthousiast zijn nu een "geografische Vlaming" een goede kans maakt om de eerste Europese President te worden?

van rompuy

Laat ons eerst toegeven dat Van Rompuy vrij goed aan het gewenste profiel beantwoordt. We kunnen stilaan een boekenkast vol schrijven over de ruggengraatloze woordbreuken van deze  meester in valse bescheidenheid. Ze zullen er daar in Europa geen last van hebben; geef hem maandelijks zijn 25.000 euro netto (of daaromtrent, de parlementaire vragen ter zake zijn ingediend) en hij verkoopt desnoods zijn vader en zijn moeder, met een haiku bovenop, aan de échte Europese meesters. De beide Van Rompuys zijn trouwe dienaars van het regime; de ene speelt de Vlaamse Siegfried (kijkt U ook al uit naar wat er volgend jaar op zijn Gordel-T-shirt staat? - ik word stilaan ziek van die hypocriete flauwekul) en de andere speelt de bescheiden intellectueel (het tweede is hij, het eerste zéker niet). Dus ja, van Rompuy zou perfect zijn in de rol van eerste president van dat België-in-het-groot: overbetaald, ruggengraatloos, gewetenloos als het moet. Zal Vlaanderen er echter beter van worden: neen.

De vraag blijft natuurlijk: als er dan toch iemand Europese president moet worden, kunnen we dan niet een beetje trots zijn dat het wellicht een Vlaming wordt? In principe klinkt dat goed. Het probleem is natuurlijk dat die specifieke Vlaming een goede kans maakt net omdat hij zo'n manipuleerbare marionet, bovendien afkomstig uit een kritiekloos euroslaafs, landje is. Trots? Neen, zo masochistisch zijn we niet.

13:41 Gepost door Frank Vanhecke in Europa | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-11-09

Een voorbeeld van hoe het niet moet.

villepreux

Vorige zondag was ik in Villepreux, nabij Versailles, te gast op het eerste congres van de "Parti de la France". Deze nieuwe partij werd kort voor de voorbije Europese verkiezingen opgericht door Carl Lang, samen met enkele tientallen kaderleden van het Franse Front National - ontevreden over de feitelijke machtsgreep in die partij van Marine, jongste dochter van Jean-Marie Le Pen. Het is in Frankrijk een beetje "l'histoire se répète": tien jaar geleden scheurde Bruno Mégret zich af van het FN en nam het leeuwendeel van de geschoolde kaders mee, vandaag gebeurt hetzelfde rond Carl Lang. En voor de "petite histoire": het was onmiskenbaar Carl Lang die destijds Le Pen redde tegen Mégret, de man in wiens voetsporen hij nu treedt.

P1020605

Wees niet ongerust. Ik huldig al vele jaren het principe dat politici werk genoeg hebben in eigen land en zich heus niet moeten bemoeien met de interne politiek van andere landen. Het is niet aan mij om het proces van Le Pen te maken, noch om te orakelen voor wie de Fransen dan wel moeten stemmen. Bovendien ben ik oprecht van oordeel dat het Vlaams Belang geen broeder- of zusterpartij in andere Europese landen heeft. Ik heb sympathie voor partijen als FPÖ en SVP, voor Wilders en zelfs voor de moed van een aantal mensen van de BNP en voor nog vele anderen, maar ik hou me bezig met politiek in Vlaanderen. Punt.

Dat neemt niet weg dat het vorige zondag een interessant weerzien werd met Carl Lang en met vele tientallen (in totaal zo'n 400) oude bekenden, ex-kaders en parlementsleden van het Front National: Martine Lehideux, Bernard Antony, Fernand le Rachinel en vele anderen. Ook aanwezig, in een geest van samenwerking en verzoening, Annick Martin van de MNR (de partij van Mégret) en de Elzasser Robert Spieler van de NDP, beiden eerdere afsplitsingen van het Front National. En voor mij persoonlijk werd het vooral een weerzien met mijn goede kameraad Makis Voridis, parlementslid voor de LAOS-partij in Griekenland en recent zeer succesvol herverkozen. Makis Voridis was, toen we mekaar ruim twintig jaar geleden leerden kennen, jongerenvoorzitter van de rechtse EPEN-partij in Griekenland. Hij bouwde noodgedwongen een carrière uit buiten de politiek (in 2007 werd hij voor het eerst verkozen) maar we zijn altijd vrienden gebleven.

Een aangename dag onder vrienden dus, ook al denken we bijlange niet over alles hetzelfde. Maar toch...

Het Franse Front National, in 1984 met 10% van de stemmen de eerste rechts-nationale partij van betekenis in Europa, ligt op apegapen; ten onder gegaan aan interne ruzies, aan de weigering zich aan te passen aan een veranderende maatschappij, en last but not least aan een leider die alle potentiële opvolging (behalve zijn eigen dochter) een kopje kleiner maakte. De nieuwe partij van Carl Lang is een moedig initiatief... maar de kansen op succes zijn wel erg klein, zeker op korte of zelfs middellange termijn.

En zo hebben we alvast een voorbeeld van hoe het niet moet, dat is ook al wat.

15:01 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-11-09

De vetpotten van Europa...


20091104_cartoon_michel
Het weekblad P-Magazine pakte gisteren uit met "360.000 euro opstappremie voor 4 jaar werk", een stukje over de riante vergoedingen die moraalridder Louis Michel de komende drie jaren opstrijkt nu hij zijn zitje in de Europese Commissie omruilde voor eentje in het Europees Parlement. P-Magazine haalde de informatie uit het antwoord op één van mijn parlementaire vragen (zie deze blog 7 oktober) en was zo fair dat ook te vermelden, waarvoor dank. Vandaag nemen een aantal kranten en nieuwssites het nieuwsje over.
Voor alle duidelijkheid: die vergoeding van 9.969 euro per maand krijgt Michel bovenop zijn wedde als Europees Parlementslid.

graaicultuur
Inmiddels zijn we met een nieuw dossier bezig: de Europese politieke partijen en de Europese politieke stichtingen. We beschikken nog maar over zeer fragmentaire gegevens en moeten vechten voor elk stukje informatie, maar het staat nu reeds vast dat we met onze lastige vragen op een goudader aan het boren zijn: vele tientallen miljoenen euro worden versast naar schimmige Europese stichtingen die door niets of niemand gecontroleerd worden. En nogal wat "Belgen" spelen een rol in dat zoveelste vetpottenverhaal. U hoort er nog van.

En ook op de werktafel: een nieuwe versie van onze brochure "kostprijs van de EU". Zeer binnenkort bewijzen we zwart op wit, ontegensprekelijk en aangepast aan de meest recente cijfergegevens dat de Vlamingen van àlle Europeanen de grootste netto-betalers aan het budget van de Europese Unie zijn. We hebben dus recht om te weten waar onze centen naartoe gaan.

P.S. Het parlementslid gaat met de eer lopen, maar ere wie ere toekomt: het zijn in de eerste plaats de Europese fractiemedewerkers Dirk Crols en Rob Verreycken (geschoold bij de vakbondscel van Marie-Rose) die in deze dossiers het graafwerk doen... dat mag ook wel eens gezegd worden.

10:50 Gepost door Frank Vanhecke in Europa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |