11-11-09

Een voorbeeld van hoe het niet moet.

villepreux

Vorige zondag was ik in Villepreux, nabij Versailles, te gast op het eerste congres van de "Parti de la France". Deze nieuwe partij werd kort voor de voorbije Europese verkiezingen opgericht door Carl Lang, samen met enkele tientallen kaderleden van het Franse Front National - ontevreden over de feitelijke machtsgreep in die partij van Marine, jongste dochter van Jean-Marie Le Pen. Het is in Frankrijk een beetje "l'histoire se répète": tien jaar geleden scheurde Bruno Mégret zich af van het FN en nam het leeuwendeel van de geschoolde kaders mee, vandaag gebeurt hetzelfde rond Carl Lang. En voor de "petite histoire": het was onmiskenbaar Carl Lang die destijds Le Pen redde tegen Mégret, de man in wiens voetsporen hij nu treedt.

P1020605

Wees niet ongerust. Ik huldig al vele jaren het principe dat politici werk genoeg hebben in eigen land en zich heus niet moeten bemoeien met de interne politiek van andere landen. Het is niet aan mij om het proces van Le Pen te maken, noch om te orakelen voor wie de Fransen dan wel moeten stemmen. Bovendien ben ik oprecht van oordeel dat het Vlaams Belang geen broeder- of zusterpartij in andere Europese landen heeft. Ik heb sympathie voor partijen als FPÖ en SVP, voor Wilders en zelfs voor de moed van een aantal mensen van de BNP en voor nog vele anderen, maar ik hou me bezig met politiek in Vlaanderen. Punt.

Dat neemt niet weg dat het vorige zondag een interessant weerzien werd met Carl Lang en met vele tientallen (in totaal zo'n 400) oude bekenden, ex-kaders en parlementsleden van het Front National: Martine Lehideux, Bernard Antony, Fernand le Rachinel en vele anderen. Ook aanwezig, in een geest van samenwerking en verzoening, Annick Martin van de MNR (de partij van Mégret) en de Elzasser Robert Spieler van de NDP, beiden eerdere afsplitsingen van het Front National. En voor mij persoonlijk werd het vooral een weerzien met mijn goede kameraad Makis Voridis, parlementslid voor de LAOS-partij in Griekenland en recent zeer succesvol herverkozen. Makis Voridis was, toen we mekaar ruim twintig jaar geleden leerden kennen, jongerenvoorzitter van de rechtse EPEN-partij in Griekenland. Hij bouwde noodgedwongen een carrière uit buiten de politiek (in 2007 werd hij voor het eerst verkozen) maar we zijn altijd vrienden gebleven.

Een aangename dag onder vrienden dus, ook al denken we bijlange niet over alles hetzelfde. Maar toch...

Het Franse Front National, in 1984 met 10% van de stemmen de eerste rechts-nationale partij van betekenis in Europa, ligt op apegapen; ten onder gegaan aan interne ruzies, aan de weigering zich aan te passen aan een veranderende maatschappij, en last but not least aan een leider die alle potentiële opvolging (behalve zijn eigen dochter) een kopje kleiner maakte. De nieuwe partij van Carl Lang is een moedig initiatief... maar de kansen op succes zijn wel erg klein, zeker op korte of zelfs middellange termijn.

En zo hebben we alvast een voorbeeld van hoe het niet moet, dat is ook al wat.

15:01 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Zcals ik vroeger hier reeds opmerkte, wordt zo nogmaals bevestigd dat Le Pen zeker geen voorbeeld is.

Gepost door: Luc Broes | 16-11-09

Ik hoop van harte dat het zo niet wordt bij het vlaams belang men moet stoppen met elkaar af te breken en de vroegere vriendschap die onder de leden en de leiders bestond moet zo snel mogelijk weerkeren.

Gepost door: roger catrysse | 17-11-09

De commentaren zijn gesloten.