05-04-09

Luk Van Nieuwenhuysen

Professor%20Barabas
Neen, ik zal het niet hebben over het stuk van Bart Brinckman in De Standaard van zaterdag, hoewel ik me de vraag blijf stellen hoe het mogelijk is dat zoveel manifeste blunders in één stuk bijeengerakeld worden. Voorzitter Bruno Valkeniers die zowel Filip Dewinter (moskeelied) als Jurgen Verstrepen (woekerfacturen) de levieten leest - in beide gevallen ruim een jaar voor Bruno voorzitter werd, dat is toch wel zeer onzorgvuldige journalistiek - tenzij de teletijdmachine van professor Barabas realiteit geworden is. Maar vandaag wil ik Bart Brinckman véél vergeven, ik voel dat we met een nieuwe lei starten. Hij schrijft immers dat mijn goede vriendin Marie-Rose Morel, ik citeer "een electoraal goudhaantje" is, "briljant en polemisch in debatten". Goed twee maanden geleden schreef dezelfde journalist over dezelfde politica dat "Morel zo zot is als een achterdeur" en "geen klap uitvoert". Déze keer was het echter wél raak én goed gezegd Bart! Er is meer vreugde over één zondaar die tot inkeer komt dan over 99 rechtvaardigen die geen inkeer nodig hebben. Bart schrijft trouwens over mij dat ik "wegdeemster", wat mij bijzonder veel plezier doet: "old soldiers never die, they just fade away".
Maar dit geheel terzijde.

Het eerste weekeinde van de Paasvakantie stond voor mij nog volledig in het teken van de politiek, met onder meer zaterdag een bijzonder geslaagd eetfestijn in Lochristi (proficiat afdeling, het deed deugd opnieuw zoveel mensen zo strijdbaar en overtuigd bijeen te zien!) en vandaag in de omgeving van Bornem het "ontbijtgesprek" van onze afdeling Klein-Brabant, meteen bedoeld als hulde aan Luk Van Nieuwenhuysen die bij de verkiezingen van 7 juni géén kandidaat meer is. Luk hield daar een rede die ik zonder enige twijfel tot de meest beklijvende en (wat mij betreft) meest ontroerende toespraken reken die ik mocht meemaken.

lukWat kan ik daar nu over zeggen? De partijpolitiek brengt niet altijd het mooiste in de mens boven, om het zacht uit te drukken. Maar Luk Van Nieuwenhuysen, dat is iets anders. Voor die man zou ik letterlijk mijn hand in het vuur steken. In de 30 jaar dat ik aan partijpolitiek doe heb ik slechts 2 mensen, zeer verschillende karakters trouwens, bewonderd, zonder dwaze idolatrie (want we zijn allemaal maar mensen) maar met iets van "ik wou dat ik zelf wat meer zo was": de ene was Karel Dillen,  de andere is Luk Van Nieuwenhuysen. Ik ben niet te beroerd om toe te geven dat ik vandaag nu en dan tranen in mijn ogen kreeg bij de speech van Luk, bij de woorden van herinnering aan kameraden die er niet meer zijn (Herman Vatlet, Bert Hendrickx, Fons Stroobants...) én bij de formulering van een rotsvaste Vlaams-nationale overtuiging die ik deel.

Luk Van Nieuwenhuysen verkocht mij destijds, in oktober 1977, mijn eerste lidkaart van de pas opgerichte VNP (Vlaams-Nationale Partij, de voorloper van Vlaams Blok en Vlaams Belang). Ik was toen een bedeesd studentje, al gelukkig dat ik nu en dan eens meemocht op plak- en schildertocht in Luk's R4-tje door nachtelijk Brussel, of dat ik 's avonds in de Uilenspiegel mee affiches mocht rollen of adressen voor gestencilde blaadjes als "De Geus" en "Brussel-Brabant" mocht schrijven. 't Is allemaal lang geleden, en het speelt (gelukkig, want de tijd mag niet stilstaan) voor niemand nog een rol. Behalve voor mij, natuurlijk. Ik kan mij eigenlijk geen Vlaams Belang zonder Luk voorstellen. En ik ben zeker niet de enige.

23:30 Gepost door Frank Vanhecke in Allerlei | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.