08-01-09

Ophouden met kakelen, inderdaad.

carjacking
Advocaat Hans Rieder is best trots op het effect van de juridische bom die hij plaatste en waardoor de voorbije dagen reeds een tiental zware criminelen breed lachend hun cel mochten verlaten als gevolg van procedurefouten bij het Hof van Beroep in Gent. Drughandelaren, carjackers, mensenhandelaren en ander gespuis, allen vrij dankzij meester Rieder en natuurlijk in de eerste plaats dankzij de blunders van de Belgische Justitie - gedeelde schuld is dubbele schuld. Een mens moet zijn slecht karakter onder controle houden of men zou de verantwoordelijken voor dit schandaal toewensen dat zelf in hun privé leven het slachtoffer zouden worden van dat soort zware criminele feiten, benieuwd of ze dan nog zo hoogstaand en afstandelijk zouden debatteren over juridische spitsvondigheden. Maar goed, Gurpreet Singh, Ashraf Sekkaki, Nihat Karabulut en nog enkele andere blonde rechtstreekse afstammelingen van Jan Breydel en Pieter de Coninck zijn inmiddels op vrije voeten en naar het schijnt zullen er nog een hondertal andere vrijlatingen volgen.

Is zoiets te vermijden? Vanzelfsprekend. Zelfs in een voorbeeldige rechtstaat zijn procedures denkbaar om dat soort zaken ten eerste te vermijden, en als ze bij uitzondering toch eens voorkomen ervoor te zorgen dat de gevolgen binnen de perken blijven, zéker voor wat geweldmisdrijven betreft. Het eerste beginsel waarmee een rechtstaat trouwens rekening moet mee houden is de bescherming van eerlijke mensen en de bestraffing van misdadigers. Dat meester Rieder nu het omgekeerde als een triomf voor de rechtstaat voorstelt is waanzin. Hij heeft het recht als advocaat cliënten te verdedigen, en het is niet zijn schuld dat de Belgische Justitie grove fouten maakt - maar beweer toch niet de democratie te verdedigen wanneer men bandieten ongestraft terug op de gemeenschap loslaat; dat is teveel van het goede. 

Meester Rieder haalt vandaag in een vrije tribune in De Standaard hard uit naar de kritiek op zijn stunt. Hij vindt de meeste reacties maar "gekakel van neofieten", en soms ook van specialisten die niet weten waarover het gaat. En hij raadt ons aan het boek van Jonathan Littell, "Les Bienveillantes" te lezen; daarin komt namelijk een verzonnen discussie voor tussen SS-ers die zich afvragen of de bergjuden uit de Kaukasus al of niet moeten worden uitgeroeid. Die SS'ers denken volgens hem ook dat ze ter goeder trouw zijn en gelijk hebben en dus zonder vorm van proces medeburgers voor een gemeend goed doel mogen vermoorden. Jongens, jongens, van die vergelijking word zelfs ik toch even stil. Verontwaardiging over de vrijlating van zware criminelen doet denken aan de holocaust, daar komt het eigenlijk op neer. Wat kan men daar nu nog op zeggen? Ach, Michel Audiard leerde het ons al, "les cons ça ose tout, c'est même à ça qu'on les reconnaît".

En trouwens ook nog een kleine privé bedenking. Ik heb enige ervaring met het Belgische justitieel systeem. Er zijn bij wijze van spreken maar weinig gerechtshoven in dit land die me niet in het beklaagdenbankje gezien hebben - weliswaar steeds om politieke redenen. Al die ervaringen hebben me geleerd van dat systeem het beste en het ergste te verwachten. Het beste soms met rechters die werkelijk "vrij en vrank" oordelen en elke politieke beïnvloeding misprijzend naast zich neer leggen. En het ergste dikwijls met het omgekeerde. Advocaten die écht bekommerd zijn om de rechtstaat en de vrijheid zouden er goed aan doen zich ook bezig te houden met de strijd tegen de muilkorfwetten en voor de vrije meningsuiting. Dààr zit het échte gevaar voor de democratie in dit land.

Ten slotte, voor de literatuurliefhebbers. Ik heb "Les bienveillantes" na een honderdtal bladzijden neergelegd. Maar mijn goede vriend Andreas Mölzer, europarlementslid voor de FPÖ en zeker ook geen linkse rakker, vond het een schitterend boek. Zo zie je maar dat smaken verschillen. Gelukkig maar.

16:32 Gepost door Frank Vanhecke in Allerlei | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.