Frank Vanhecke (www.frankvanhecke.be)

Neen, geen commentaar meer bij Vlaams Belang. Ik denk trouwens dat ook de commentaarschrijvers bij de vorige blogpost er best mee ophouden, al censureer ik niemand. Alles is al gezegd en nu is het best dat ieder zijn eigen gang gaat, wat mij betreft met rotsvaste overtuiging maar zonder haat - enkel een beetje mild misprijzen voor deze of gene, maar ook dat hou ik voor mezelf. Voor wie er mocht aan twijfelen: ik ben de voorbije weken gevraagd door zowat àlle kranten en nieuwsuitzendingen, en ik heb steevast elke aanbieding voor interview vriendelijk maar beslist geweigerd.

De komende dagen geniet ik van een korte vakantie in de Aveyron, een interessante streek pakweg ten noorden van de lijn Toulouse-Nîmes. Vlamingen baten daar "La ferme du Roc" uit, een heel mooie en betaalbare B&B. (www.lafermeduroc.fr). Ik ga er samen met Koen Dillen een week hard werken aan "Al bij al heb ik gelukkig geleefd", de biografie van Marie-Rose die rond november verschijnt bij De Standaard Uitgeverij. Einde juli willen we een eerste, ruwe versie klaar hebben. Dat gaat nu voor alles, en dus moet deze blog weeral wat wijken, ik weet het.

Langs deze weg ook een hartelijk dank aan de vele, vele mensen die mij en de familie Morel de voorbije weken een hart onder de riem staken. Ik vraag me meer dan eens af waar in Godsnaam ik deze steun en vriendschap verdiend heb. Tot binnenkort.

Talrijke lezers melden me dat mijn meest recente stukjes (in het bijzonder deel 2 van de Bart Brinckman saga) niet kunnen geopend worden voor wie als browser internet explorer gebruikt. Met andere browsers (Mozilla Firefox bijvoorbeeld) lukt het wel. We doen er alles aan op dit probleem tegen vanavond opgelost te krijgen. Dan is er ook nieuws over de eerste zittingsdag van mijn "racisme"-proces - én over de vijfde en zesde druk van "Leven  het leven!".

Dank voor uw trouw en tot straks.

Frank Vanhecke

Het is maar dat U zou weten waar uw belastinggeld heen gaat - de Vlamingen zijn immers de grootste netto-betalers aan de Europese Unie. Twee recente antwoorden van de Europese Commissie op mijn parlementaire vragen:

1. Kostprijs in 2010 van de recentste "enquêtes" (in opdracht van de Europese Commissie) over "discriminatie en racisme": bijna 3,4 miljoen euro (136 miljoen frank)! Lees goed: in 2010 alleen al. En we zijn nog eens halverwege het jaar. De Commissie vesitigt er trouwens mijn aandacht op dat dit nog los staat van de onderzoeken die in opdracht van het "Europees waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat" worden uitgevoerd. Er zijn studiebureaus die véél geld verdienen aan de strijd tegen discriminatie...

2. En misschien vraagt U zich ook af hoeveel Europees geld er de voorbije jaren vloeide naar de Palestijnse Autoriteit? Zopas antwoordde de Commissie dat we dit voor de periode 1994 tot 2009 mochten becijferen op zegge en schrijve 2,17 miljard euro (bijna 87 MILJARD frank). Maar pas op, niet al dat geld was verloren voor Europa. Een deel werd destijds bijvoorbeeld besteed aan het permanent afhuren van superluxueuse hotelkamers van het Parijse Ritz-hotel voor mevrouw Arafat.

Inmiddels blijft het hier merkwaardig stil over de beslissing om alle Europarlementsleden uit te rusten met het nieuwe iPad-snufje. De "interne nota" die hierover zou bestaan is in elk geval voor mij niet beschikbaar. Ik stelde hierover zopas een vraag aan de Voorzitter van het Europees Parlement. Werd effectief tot deze verspilling beslist? Wie is hiervoor verantwoordelijk? Zullen parlementsleden vooraf worden geraadpleegd en mogen zij eventueel weigeren? Ik hou U op de hoogte.

En inmiddels werk ik (met mijn medewerker Dr. Dirk Crols) aan een studie over zin en jammer genoeg ook meestal onzin van de Europese ontwikkelingshulp. Ons uitgangspunt is eenvoudig maar essentieel: hoe was de economische positie van de huidige ontwikkelingslanden op het ogenblik van de dekolonisatie; hoeveel fondsen werden in tussentijd aan ontwikkelingshulp uitgekeerd; wat is de situatie vandaag? Het ene hulpbehoevende land is natuurlijk het andere niet; daarom bestuderen we 3 gevallen in het bijzonder: Zimbabwe, Congo en Palestina. Hoe kon Rhodesië verworden van de graanschuur van Afrika naar het Zimbabwe van de hongersnood - om maar iets te zeggen. Suggesties welkom...

Gisteren was er extra plenaire zitting van het Europees Parlement in Brussel. Het Europees Parlement moest, koste wat het kost (en dat mag letterlijk genomen worden), ook nog eens een vrijblijvend zegje doen over de resultaten van de Europese Top van 25/26 maart. Een "debat" met de voorzitter van de Europese Raad, ons aller Herman Van Rompuy. Eens te meer, much ado about nothing. Maar ergerlijk, zeer ergerlijk.

"Vlaming" Herman Van Rompuy presteerde het immers wéér om geen woord Nederlands te spreken. Zijn saaie inleiding was in het Engels, zijn al even saaie conclusie in het Frans. Dat wordt dus een gewoonte, want bij zijn vorige optreden in het Europees Parlement (waar, nota bene, perfecte simultaanvertaling voorhanden is zodat iedereen zijn eigen taal kan spreken) was dat ook al zo.

Van Rompuy is trouwens niet de enige. Ook Verhofstadt spreekt omzeggens enkel Engels in het halfrond - en dan nog Engels met vreselijk veel haar op. Toen hij zich gisteren rechtstreeks naar Van Rompuy richtte was dat ook in het Engels, blijkbaar de nieuwe dialoogtaal voor 2 geografische Vlamingen die het "ver" geschopt hebben.

Is dat allemaal wereldschokkend? Allicht niet, maar het zegt wel veel over onze Vlaamse toppolitici. En misschien ook wel over al die brave Vlamingen die toch zo fier zijn dat "een van ons" het tot voorzitter van de Europese Raad geschopt heeft - door de eurocratie uitverkoren omwille van zijn ruggengraatloze kleurloosheid, maar dat mag de pret niet deren. Ik begin hoe langer hoe meer te vinden dat Nigel Farage groot gelijk had.

Vandaag maakte de Europese Commissie haar plannen bekend voor de concrete invulling van het zogenaamde "Europees Burgerinitiatief" - in sommige beschouwingen volstrekt verkeerdelijk "referendum" genoemd.

Dat "Europees Burgerinitiatief" werd bij de goedkeuring van het verdrag van Lissabon (alias de "Europese Grondwet") ingevoerd om een illusie van inspraak van de Europese belastingbetalers te wekken. Het was natuurlijk erg naïef van die brave burgers om daar ook nog in te geloven. Waarom zouden de eurocraten inspraak, of zelfs halve volksraadplegingen, organiseren wanneer zij de resultaten van de reëel bestaande volksraadplegingen (in Nederland, Frankrijk en Ierland bijvoorbeeld) steevast misprijzend naast zich neerleggen?

De hele zaak wordt dus min of meer een maat voor niets.  In de eerste plaats worden een heleboel "wolfijzers en schietgeweren" ingebouwd om het erg moeilijk te maken om de drempel van minimum 1 miljoen handtekeningen in 9 Europese landen te halen. Tot daar. Maar nu blijkt ook dat de Eurocraten zélf gaan beslissen over welke onderwerpen hen vragen mogen worden gesteld! Uit het debat vorige week in het Europees Parlement bleek alvast dat onderwerpen als de islamisering van Europa of de toetreding van Turkije tot de Europese Unie absoluut taboe zouden zijn. Men spreekt er van een toetsing aan de "Europese waarden" - versta daaronder gerust toetsing aan de multiculturele heilsleer. En zelfs in de veronderstelling dat men erin zou slagen over één of ander "lastig" onderwerp een miljoen handtekeningen bijeen te krijgen, wat gebeurt daar dan mee? Niemendal. Dat zijn een miljoen handtekeningen onder wat de eurocraten als een vodje papier gaan beschouwen. Hun burgerinitiatief is immers helemaal geen referendum en zelfs geen verzoek tot referendum, maar een soort smeekbede om een bepaald thema op één of andere agenda te zetten en daar misschien, eventueel, wat wetgeving over voor te stellen. Een "petitie" als het ware. We zijn wel héél ver af van volksraadplegingen die naam waardig - zoals ze bestaan in echt democratische landen als Zwitserland.

Nogmaals, voor al degenen die het nog niet begrepen hebben: de Europese Unie is geen democratie en verdraagt geen democratische inspraak.Wees dus niet naïef. Vandaag lees ik in een persbericht van "Steden tegen islamisering" dat het Lissabon-verdrag referenda toestaat (bijvoorbeeld over een bouwverbod op minaretten) indien een miljoen handtekeningen bijeengeharkt worden. Sorry jongens, was het maar waar!

Maar goed, "every cloud has a silver lining". Laat ons werken aan een miljoen handtekeningen tegen de toetreding van Turkije. Op zijn  minst zullen de eurocraten eens te meer bewijzen dat ze zich geen barst aantrekken van wat de burgers willen. En dat is ook al wat.

Een behoorlijk drukke politieke week achter de rug, met onder meer plenaire zitting van het Europees parlement in Brussel en afgelopen woensdag ook het NSV-colloquium in Gent samen met collega's en kameraden Andreas Mölzer, Bruno Gollnisch en Nick Griffin. Wie er niet was heeft wat gemist want onze drie internationale gasten hebben een niveau dat niet vele poliitci in Vlaanderen halen.

De plenaire vergadering van woensdag bracht ook het eerste "optreden" van de nieuwe voorzitter van de Europese Raad, Herman Van Rompuy. Hij werd op die post benoemd omdat men een politiek onbetekenend iemand zocht (dit wil zeggen iemand bereid de eigen inzichten en overtuigingen te verloochenen "pour les besoins du mandat") en bijgevolg hield hij ook een compleet nietszeggend discours, een halfopengedraaid kraantje lauw water vol inmiddels klassieke dooddoeners. Ach, misschien heb ik dat zelfs liever dan al dat verbaal spierballengerol van zovele andere politici die toch nooit de daad bij het woord voegen. Van Rompuy mag trouwens blij zijn dat UKIP'er Nigel Farage een beetje over de schreef ging en hem wat te persoonlijk aanpakte - zo was er dan toch wat aandacht voor zijn optreden.

Wat mij woensdag echter mateloos ergerde was het feit dat de "Vlaming" Van Rompuy het nodig vond zijn toespraakje in het Engels te houden, en zijn slotwoord in het Frans. Nederlands? Nooit van gehoord? Er was nochthans perfecte simultaanvertaling voorhanden naar àlle talen van de Europese Unie. Het is dus voor niets nodig om zelf Engels of Frans te spreken. Let wel, Van Rompuy staat daarmee niet alleen, ook Verhofstadt spreekt nauwelijks iets anders dan Engels of Frans in het halfrond. En dan nog Engels met heel veel haar op: woensdag had hij het herhaaldelijk over "to déééétermine" - pas veel later had ik door dat hij eigenlijk "to determine" bedoelde. Slecht Engels spreken is geen schande, maar doe het dan ook niet als het niet nodig is, Guy. Want de uiterste consequentie van een gebrek aan respect voor kleinere talen zijn de gaskamers van Auschwitz!*

Inmiddels stuurde ik samen met collega Philip Claeys een brief aan Raadsvoorzitter Van Rompuy om hem erop te wijzen dat 21 miljoen Nederlandstaligen in Europa het zouden appreciëren mocht hij in het vervolg wat meer respect voor zijn moedertaal aan de dag leggen. We houden U op de hoogte...

* Ik parafraseer de grote denker Verhofstadt himself. Vorige woensdag kreeg hij 2 bladzijden in De Standaard om warrig te argumenteren "de uiterste consequentie van het identiteitsdenken zijn de gaskamers van Auschwitz". De man is de trappers volledig kwijt, zoveel is duidelijk. Zelfs in zijn eigen liberale fractie heeft men stilaan door dat er iets mis is met de Goeroe.

Vandaag geeft het Europees Parlement in Straatsburg groen licht aan de nieuwe Europese Commissie, zeg maar de nieuwe Europese regering. Dat gebeurt in één stemming.

De voorbije weken waren er in alle parlementscommissies "hoorzittingen" geweest met elk van de (door de Lidstaten aangeduide) kandidaat-commissarissen. Stel U daar niet teveel van voor. In mijn commissie bijvoorbeeld (ontwikkelingssamenwerking) mochten de parlementsleden één vraag stellen van exact 45 seconden, waarop de kandidaat-commissaris dan 90 seconden mocht antwoorden. Wie zelfs maar een paar seconden over tijd ging werd de microfoon afgesloten, zodat heel wat vragen nauwelijks uit de verf kwamen - om van de antwoorden (soms halverwege afgebroken en per definitie bijzonder oppervlakkig) nog maar te zwijgen.

Uw beide Vlaams Belang-europarlementsleden stemmen in elk geval straks straks tegen de nieuwe Commissie. Een paar zaken zijn immers duidelijk: ook de nieuwe Commissie kiest voor een politiek van verdere massale immigratie én zet alles op alles om de toetreding van Turkije tot de EU te vergemakkelijken. En of het gebrek aan democratisch gehalte zal verbeteren nu 5 of 6 voormalige communistische apparatjiks tot de Commissie toetreden valt nog maar te betwijfelen...

Voor de rest blijven we van oordeel dat Vlaanderen dringend een vrije Lidstaat van de Europese Unie worden moet. Om te kunnen wegen dààr waar de beslissingen vallen.

Er was de voorbije dagen weer wat gerommel in de marge, deze keer over de vergoeding die Vlaams Belang-voorzitter Bruno Valkeniers van de partij krijgt uitgekeerd, bovenop zijn parlementaire wedde. Ik noem dat inderdaad gerommel in de marge - ik denk dat de partij momenteel andere katten te geselen heeft - en ik heb dat trouwens vele weken geleden reeds in een mail aan vraagsteller Pieter Huybrechts laten weten.

Dat een partijvoorzitter een zelfde niveau van verloning krijgt als pakweg een fractievoorzitter of een bureaulid van het Vlaams Parlement lijkt me niet abnormaal. Het ware natuurlijk netter geweest om de voorzitter-Kamerlid een extra mandaat in deze instelling te geven (quastor, bureaulid, raad van Europa, ...) zodat de kost niet ten laste van de partij zou vallen - maar blijkbaar waren deze bijkomende mandaten reeds aan anderen toegezegd.

Het is wat het is, een stormpje in een glas water. Slechter vind ik dat Pieter Huybrechts op zijn brieven aan de voorzitter geen antwoord krijgt. Blijkbaar was mijn mail de enige reactie die hij kreeg, en vermits ik momenteel zelfs geen deel van het bestuur meer uitmaak kan ik begrijpen dat Pieter daar niet tevreden mee was. Vandaar dat ik begrip heb voor het feit dat hij zijn schrijven - na maanden wachten - aan de hele Partijraad richtte. 

Troost U Pieter, ik krijg ook geen antwoord op mijn nota's, zelfs niet wanneer die over cruciale aspecten van de toekomst van onze partij gaan.

Veel erger ook dan die voorzittersvergoeding beschouw ik de recente VB-benoemingen in de Raad van Bestuur van de VRT. Dat het Partijbestuur daar twee manifest voor deze taak onbekwame mensen in benoemt (één daarvan binnen en buiten de partij al lang in opspraak - en dan druk ik me nog zacht uit) is zo mogelijk nog erger dan enkel maar het verder liquideren van Marie-Rose Morel. Dat daarbij een hele vaudeville wordt opgevoerd waarbij men de "schuld" voor deze benoemingen probeert in de schoenen van sp-a minister Lieten te steken, is gewoon beledigend voor onze partijraad.

Wanneer een partij liever twee onbekwame kandidaten van de "Antwerpse gemeenteraadsfractie" op strategische posten benoemt dan het risico te lopen bekwame en loyale mensen te benoemen die misschien niet altijd naar de pijpen van de Antwerpse club zullen dansen is er iets zeer ernstig mis.

Er komt een moment waarbij het doel de middelen niet meer heiligt en de middelen zelfs het doel besmeuren. Al wie nu nog zwijgt en het hoofd afwendt wordt medeplichtig.

Sinds wij in het Europees Parlement bij de "niet-ingeschrevenen" (onafhankelijke parlementsleden, niet behorend tot een politieke groep) het gezelschap kregen van Nick Griffin en Andrew Brons volg ik regelmatig de webstek van hun British National Party (www.bnp.org.uk). Politiek niet-correct in elk geval. Men hoeft het trouwens niet met alles eens te zijn (verre van) om toch een zekere sympathie voor deze "underdogs" te hebben. En op de webstek van de BNP valt dikwijls iets interessants te lezen.

Vandaag brengt hun site verslag over de inderdaad schokkende cijfers die de Noorse politie bekend maakte over de criminaliteitscijfers in de Noorse hoofdstad Oslo. Van de daar in 2009 geregistreerde 21 gevallen van verkrachting met geweld moeten àlle daders bij de "niet-Westerse immigranten" gezocht worden. Dat was trouwens ook zo in 2008 en 2007. De slachtoffers daarentegen zijn bijna zonder uitzondering autochtone Noorse vrouwen.

Niets nieuws onder de zon natuurlijk. Deze toestanden zijn er heus niet enkel in Oslo. Wél uitzonderlijk is de verklaring van politiewoordvoerder Hanne Kristine Rohde die elk verwijt vanwege de politiek-correcte meute over het "stigmatiseren van een gemeenschap" van tafel veegde met de opmerking dat de waarheid moet gezegd worden wanneer men wil werken aan een betere en veilige wereld.

Inderdaad. Het was één van de eerste eisen van het "70 punten plan" destijds : breek de taboes, maak de cijfers bekend, zie de realiteit in de ogen.

P.S. En voor wie Nick Griffin eens persoonlijk wil ontmoeten: op woensdag 24 februari spreken wij samen op het NSV-colloquium "Europa Europees" te Gent, om 20u in het ICC. Ook Andreas Mölzer van de Oostenrijkse FPÖ zal er zijn. Hartelijk aanbevolen.