Frank Vanhecke (www.frankvanhecke.be)

Morgen gaat in het Westvlaamse Steenstrate reeds voor de tiende keer de IJzerwake door, een hele mooie Vlaamse manifestatie die de herdenking van de soldaten van het Ijzerfront koppelt aan actuele Vlaams-nationale eisen.

In die tien jaren heb ik zelf maar één IJzerwake gemist, wegens een verblijf in het buitenland. Marie-Rose Morel anderzijds was sinds 2004 een overtuigde deelneemster aan deze manifestatie van Vlaamse trouw.

Morgen heb ik ook een bijzondere reden om er te zijn. Zoals elk jaar wordt er bij de bloemenhulde even stilgestaan bij een aantal figuren uit de Vlaamse beweging, en vooral bij mensen die ons het voorbije jaar ontvallen zijn. Dit jaar worden dat Frans Kusters (gesneuvelde soldaat van het IJzerfront), Filip De Pillecyn, Pater Karel Van Isacker, Rudi Van der Paal, Ivan Mertens en ten slotte ook mijn lieve echtgenote Marie-Rose Morel.

Het is een publiek geheimpje dat enkele slecht geïnspireerden vergeefs poogden om Marie-Rose uit dit lijstje te schrappen. Misschien vinden die mensen morgen de tijd om er even aan te denken dat het toch ook tot onze zo bedreigde Europese cultuur behoort om afgunst en haat niet over de grens van de dood te tillen. (Foto: Marie-Rose, herstellende van haar eerste kankerbehandeling, op de Ijzerwake in augustus 2009.)

Wat mij betreft, ik schaar me graag achter de woorden van IJzerwake-regisseur Gino Smits: "Morgen wij iedereen vragen de politieke meningsverschillen in en over partijgrenzen heen voor één dag thuis te laten en als één man rond de leeuwenvlag te staan".

De manifestatie start morgen om 11u vlakbij het monument voor de gesneuvelde gebroeders Van Raemdonck, te Steenstrate, langs de baan Zuidschote-Ieper. Wie de manifestatie samen met de vrienden van de Belfortploeg wil meemaken kan verzamelen omstreeks 10u à 10u30 aan het café bij de brug over het kanaal, vlakbij het jaagpad naar de weide. Wie van de parking op de weide gebruik maakt kan ons gerust ook later vervoegen, in alle rust en Vlaamse eensgezindheid.

De voorbije dagen en weken heb ik bewust niet gereageerd op de diverse nieuwe luikjes van het "teloorgang van het Vlaams Belang" verhaal. Het is waar dat ik al lang eigenlijk met minstens één voet buiten de partij sta, en dan is het eigenlijk een beetje onkies om me te blijven bemoeien van de gang van zaken.

Voor alle duidelijkheid: ik sta met één been buiten de partij, maar ik verloochen niets van mijn politieke ideeën. Ik blijf een consequente, rechtse  Vlaams-nationalist. Indien ik mij op de zijlijn bevind, is dat deels omdat men mij daar gezet heeft en deels omdat ik mijzelf daar zet omdat ik het niet eens kan zijn met de gang van zaken. Ik beschouw de recente politieke evolutie van mijn partij - gesymboliseerd door het politiek uitschakelen van Marie-Rose Morel, het misprijzend buitenwerken van Karim Van Overmeire en Bruno Stevenheydens, het onaanvaardbare ontslag van de Gentse dissidenten en last but not least het gedegouteerd opstappen van mijn vriend Koen Dillen - als dramatisch. "C'est pire qu'un crime, c'est une faute." (Fouché)

Enkele weken geleden maakte ik een uitzondering op mijn stilzwijgen door op te treden als "advocaat" van de Belfortploeg, toen die mensen voor een tuchtrechtbank van de partij moesten komen. Ik deed dat uit loyauteit en dankbaarheid tegenover de betrokkenen, mensen met ongetwijfeld gebreken zoals iedereen, maar mensen waar ik politiek mijn hand voor in het vuur steek en waarvan ik kan getuigen dat ze qua verdiensten en inzet torenhoog uitsteken boven àlle leden van de tuchtrechtbank samen, en trouwens ook boven bijna àlle leden van het Partijbestuur. Wat men de Belfortploeg verwijt is trouwens maar klein bier in vergelijking met de politieke schade die het huidige Partijbestuur aanricht: door de systematische "kaltstellung" van ieder die niet naar de pijpen van de Antwerpse gemeenteraadsfractie danst.

Bij die uitschakeling van andersdenkenden worden dikwijls middelen ingezet die zonder meer politiek en menselijk onaanvaardbaar zijn - vooral door mensen die naar de buitenwereld steeds het "schouder aan schouder" prediken, maar ondertussen de handlangers uitsturen om het vuile werk te doen.

Ik heb dat trouwens zelf ook ondervonden, herinner me nog al te goed de valse mails (compleet met Hitlergroet!) die vanuit de Antwerpse kringen aan de pers werden aangeboden - één van de betrokkenen werd inmiddels door het Partijbestuur voor zijn judaswerk beloond met een schitterend bestuursmandaat. Ik herinner me ook nog hoe twee Antwerpse Vlaamse Parlementsleden in 2009 werden uitgestuurd om overal, zelfs tegenover wetstraatjournalisten, de boodschap te verkondigen dat Marie-Rose helemaal niet ernstig ziek was en zich maar wat aanstelde om stemmen te vergaren. Ik herinner me de pré-campagne voor de recentste Europese verkiezingen waar we in heel het land enthousiaste meetings konden houden - behalve in Antwerpen waar een strikte "no go area" was uitgeroepen. Ik herinner me de karaktermoord-stukken van Bart Brinckman in De Standaard, zoals iedereen in het perswereldje weet rechtstreekse weergaves van de tafelgesprekken van een Antwerpse coryfee...

Maar om tot de grond van de zaak te komen: De Belfortploeg werd dus uit de partij gezet, officieel omwille van het in de pers uitdragen van interne meningsverschillen. Gisteren werd echter ontegensprekelijk bekend (via de linkse site www.apache.be , een stuk van de al even linkse journalist Tom Cochez) dat de voorzitter van het Vlaams Belang zo zijn eigen kanalen heeft om in de bevriende pers af te rekenen met dissidenten. Zijn - op partijkosten méér dan vorstelijk betaalde - muze Johan Sanctorum wordt ingezet om (weliswaar onder schuilnaam) in 't Pallieterke de lof te bezingen van Bruno Valkeniers en te spuwen op de Marie-Rose Morel's, de Frank Vanhecke's, de Francis Van den Eynde's... van deze wereld.

Wat mij betreft, ik heb er mijn buik van vol. Ik weet uit goede bron dat de Antwerpse gemeenteraadsfractie niets liever vraagt dan me te zien vertrekken uit de partij. Tot nu toe gunde ik ze dat niet, er zijn aan de basis nog teveel mensen die ik respecteer (en er zijn trouwens aan die basis ook nog veel mensen die mij kennen en respecteren). Bovendien is het minstens evenveel mijn partij als de hunne.

Maar er komt een dag dat teveel effectief teveel wordt.

Het lijkt mij zonneklaar dat de regels die golden voor de uitsluiting van de Belfortploeg nu ook moeten toegepast worden op Johan Sanctorum, en vooral op zijn opdrachtgevers, minstens de partijvoorzitter, misschien het partijbestuur - met als zeer verzwarende omstandigheid dat er zeer grote bedragen partijgeld werden in geïnvesteerd. Komt er eerstdaags een tuchtcommissie? Of geldt voor Antwerpse gemeenteraadsleden niet wat voor Gentse gemeenteraadsleden geldt? Mag een vorstelijk betaalde partijmedewerker verklaren dat hij trouwens ook voor de N-VA schrijft en tegelijk partijgenoten aan  de schandpaal nagelen?

Wat mij betreft, ik verwacht tegen 11 juli - allicht tegen beter weten in - een klaar en duidelijk signaal. Bijvoorbeeld en om te beginnen excuses aan de Gentse dissidenten en de herintegratie van de Belfortploeg in de partij. Het is nu genoeg geweest. De almacht van Antwerpen op heel de partij is een slechte zaak. Want ik zou gerust kunnen leven met dit kleine incident, mocht dat niet het zoveelste in een lange, lange rij zijn, mocht inmiddels de politieke relevantie van mijn partij niet gedecimeerd zijn door mensen die niet met het partijbelang en met ons ideeëngoed maar vooral  met hun eigen macht en navel bezig zijn.

Indien dat signaal er niet komt geef ik principieel mijn lidmaatschap en dan uiteraard ook mijn erevoorzitterschap terug. Ik neem aan dat ook daarop hier en daar champagne zal geschonken worden - het weze maar zo. Ik ben overigens niet van plan mijn ontslag in de media nog verder toe te lichten, er zijn al wonden genoeg geslagen.

Eén zaak kan niemand mij afnemen: ik was zeven jaar lang de nauwste medewerker en vertrouweling van Karel Dillen - hij was het die mij daarna tot zijn opvolger benoemde en voor 12 jaar voorzitter maakte van een partij die radicaal maar edel was, onbuigzaam maar hoffelijk. Met die partij hebben we geschiedenis geschreven: wij hebben de immigratie- en criminaliteitsproblemen uit de taboesfeer gehaald, wij hebben als énigen de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte gelanceerd. Dat hebben we enkel gekund door de onbaatzuchtige inzet van tienduizenden idealisten in heel Vlaanderen. Aan die mensen betuig ik bij deze mijn oprechte dankbaarheid - en mijn onwrikbare trouw aan alles waar wij samen voor gestreden hebben.

Gisteren in het Europees Parlement een korte maar ontroerende plechtigheid meegemaakt ter nagedachtenis van de slachtoffers van een "vergeten" misdaad tegen de mensheid: de Soviet-zuiveringsacties van 70 jaar geleden in de bezette Baltische staten Estland, Letland en Litouwen. Een initiatief van enkele collega's uit die Baltische landen dat trouwens maar weinig andere parlementsleden kon bekoren - er was dan ook geen receptie aan verbonden...

In mei en juni 1941, nog in vredestijd in die regio, werden ruim 50.000 Balten, meestal hele families, door de communisten opgepakt en in beestenwagens naar Siberië gestuurd. daar wachtten hen vreselijke ontberingen, hongersnood, onmenselijke dwangarbeid en executies. Hun misdaad? Ze waren voor de Sovjet-bezetting landeigenaar of zelfstandige, legerofficier of politieman geweest, of lid van een àndere partij of organisatie dan de communistische. Van de 50.000 in mei en juni gedeporteerden kwam een grote meerderheid nooit terug, alle bezittingen waren trouwens in beslag genomen en zelfs hun families bleven paria's. Onder de communistische dictatuur - tot 1991 - mocht over hun lot niet eens gesproken worden.

De Sovjet-Unie had de Baltische landen een jaar eerder, in juni 1940 bezet - na het Molotov-Ribbentrop-akkoord met Nazi-Duitsland. De martelgang van die kleine volkeren interesseerde toen blijkbaar niemand; net zo min als de vreselijke uithongering van Oekraïne enkele jaren eerder. De communisten hadden, tot heel recent trouwens, sterke bondgenoten in het Westen, zeker in de media. Een "Holocaust"-TV-reeks over de communistische misdaden kwam er tot op heden niet.

Op dinsdag 21 juni om 18u gaat ook in het Europees Parlement te Brussel een gelijkaardige herdenkingsplechtigheid door, met een tentoonstelling en een boekvoorstelling. Wie geïnteresseerd is geeft maar een seintje.

1. Vorige week was het Vlaams Belang weer eens groot nieuws. In het Brusselse had de partij een folder met een enquête verspreid, en wie de enquête invulde en terugstuurde  werd beloond met een geschenk: een sleutelhanger van 4 cm lang met een nagelvijl, flessenopener, schroevendraaier en last but not least een mesje met lemmet van 2 à 3 centimeter. Ik herinner me nog dat ik tijdens meerdere van de vorige edities van De Gordel gratis verband- of fietsherstelpakketjes uitdeelde, met daarin "wapens" die een stuk gevaarlijker waren... Dank dus aan de rabiaat-Vlaamshatende Brusselse burgemeesters die het Vlaams Belang een hele mooie kans tot scoren boden. Want zeg nu zelf, burgemeesters die schietpartijen met kalasjnikovs als "faits divers" bestempelen en nauwelijks optreden tegen de zware criminaliteit in hun stad, maar die wél moord en brand schreeuwen, en zelfs verspreidingsverbod willen, voor een sleutelhangertje... Mocht het zo intriest niet zijn, we zouden ermee kunnen lachen. De Vlaams pers was over het algemeen redelijk in deze (op Radio 1 mocht Brussels parlementslid Niek Lootens uitgebreid en goed het VB-standpunt toelichten), met uitzondering van een paar commentatoren die er toch wel een beetje "oproep tot geweld" achter zochten, desnoods ergens in het onderbewustzijn van de initiatiefnemers. Ten onrechte trouwens. Ik weet toevallig dat zoiets helemaal niet de bedoeling was. Of het nu persé nodig is om dan maar aan te kondigen dat men die mesjes in de aanloop naar 2012 ook in Antwerpen gaat uitdelen - alsof men absoluut wil bevestigen dat het wél betekent wat de tegenstanders er ten onrechte van maakten - is weer een andere vraag. Gelukkig niet meer mijn zorg.

2. Vorige week was er ook de ontmoeting van Filip Dewinter met Marine Le Pen. Geen groot nieuws op zich, want Marine is een collega Europees Parlementslid met wie we al vele jaren correct samenwerken, en het is bovendien normaal en van alle tijden en gezindheden dat politici pogen een graantje mee te pikken van het succes van verwante zielen in het buitenland. Wel interessant  was Dewinters analyse van de redenen van het succes van Marine: "Een nieuwe aanpak en een nieuwe strategie deed de sfeer helemaal omslaan. Ze vertolkt dezelfde inhoud maar met een nieuwe stijl, performanter, ook jonger. Ze geeft het Front National een nieuw gezicht zonder er een lightversie van te maken. Maar geloof me, het is een harde tante." Maar als ik dit zo lees, dan is Marine het typevoorbeeld van een vrouw én politica die door de Antwerpse gemeenteraadsfractie zeer snel politiek zou afgeslacht en buitengewerkt worden...

3. En nog een derde bedenking over de partij waarvan ik 12 jaar voorzitter was en waar ik nog steeds heel wat mensen (zeker aan de basis) van apprecieer en graag zie. Vorig weekeinde stuurde iemand me deze "twitter" van Filip Dewinter door: "Leuk begin v/d dag! Om de hoek verkoold lijk Oost-Europese koperdief gevonden door brandweer aan TGV-lijn naar NL. Elektrocutie en dood!". Welnu, ik ben voor een zeer harde aanpak van de criminaliteit en pleit voor zeer zware, sterk ontradende straffen. Maar de vreselijke electrocutie-dood van een mens - weze het een Oost-Europese dief - is géén "leuk begin van de dag!". Ik zal voor die dode dief ook geen traan laten, en het is ongetwijfeld zijn eigen schuld, maar een beschaafd politicus maakt zich over de dood van een mens niet vrolijk - zeker niet om kortstondig succesjes te boeken bij meelopers en streng-gelijkgezinden.

Gisteren hadden we - samen met een paar honderd andere geïnteresseerden - het genoegen de Tjechische president Vaclav Klaus, ingeleid door de alomtegenwoordige Bart de Wever,  bezig te horen in Antwerpen. Een dikke proficiat trouwens aan de studenten van het KVHV die dit voor mekaar kregen, een niet geringe prestatie voor een naar het getal relatief kleine studentenvereniging.

Vaclav Klaus was op officieel staatsbezoek in België, en dus zullen er wel diplomatieke redenen zijn waarom hij zijn nochtans aangekondigde uiteenzetting over de EU en over de fluwelen boedelscheiding tussen Tjechië en Slowakije, verving door een causerie over enkel de klimaatsverandering. Klaus is van oordeel dat die klimaatsverandering, indien ze al bestaat of kan gemeten worden, slechts in heel beperkte, omzeggens te verwaarlozen mate het gevolg is van menselijke activiteit. Hij zegt dat de "klimaathysterie" mede in het leven gehouden wordt door bedrijven die fortuinen verdienen aan diverse maatregelen bestemd om de CO2 uitstoot terug te dringen. Hij pleit ook voor kernenergie. Allemaal zeer politiek niet-correct...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet weet wie in deze gelijk heeft, of alvast méér gelijk heeft dan de andere: de klimaatbelievers dan wel de klimaat-nonbelievers? De causerie van Klaus was echter interessant, aangenaam om naar te luisteren, en zette alvast mij aan om er wat meer over te lezen. Bijvoorbeeld dat boekje van Claude Allègre, "L'imposture climatique" ( vert.: "Het klimaatsbedrog"), dat me door Koen Dillen werd aanbevolen en dat nu al maanden bij me op de hoge stapel "dringend te lezen" ligt.

Dat boekje van Claude Allègre valt me nu te binnen omdat ik zopas het schabouwelijke stuk "Als de president een kletsmajoor wordt" van ons aller Bart Brinkman in de krant De Standaard onder ogen kreeg. Ik neem aan dat Brinkman ook geen vooraanstaande natuurwetenschapper is, maar dat belet hem niet om Vaclav Klaus neer te sabelen als "kletsmajoor" die "prietpraat" verkoopt. Brinkman vergelijkt de klimaatsstelling van Klaus met het negationisme over de Joodse volkerenmoord waar men blijkbaar ook "de toehoorders wijsmaakt" dat de wetenschappers het met elkaar niet eens zijn.

Bart Brinkman illustreerde daarmee meteen de stelling van Goldnadel (zie vorige blogstukje) over het misbruik van de Sjoah om andersdenkenden te muilkorven. Ik kan daar alleen maar uit besluiten - maar eerlijk gezegd, ik wist dat eigenlijk al - dat Brinkman zélf een kletsmajoor is. Anders zou hij weten dat er inderdaad zeer vooraanstaande wetenschappers zijn (een minderheid, weliswaar) die de stelling van Vaclav Klaus bijtreden. Claude Allègre dus bijvoorbeeld, Franse socialist, ex-minister, wereldberoemde geofysicus, ettelijke malen laureaat van hoge wetenschappelijke onderscheidingen. En hij is bijlange niet de enige.

Bart De Wever had gisteren dus gelijk: "In een echte democratie moeten we vrij onze mening kunnen uiten, ongeacht wat de maatschappelijke consensus zégt wat we moeten denken." Ik kan maar hopen dat dit een aanzet wordt om eindelijk die beschamende muilkorfwetten in ons land op de helling te zetten. Meningen mogen in een democratie nooit strafbaar worden.  En would be kwaliteitskranten als "De Standaard" die systematisch informatie doorspekken met de hoogst persoonlijke meningen en obsessies van journalisten, zijn dringend aan introspectie toe.

P.S. Toch een puntje van kritiek op de bijeenkomst van gisteren. De inleiding van Bart De Wever had voor mij liever in het Nederlands mogen zijn, uiteraard met een vertaling voor gast Vaclav Klaus en nà een verwelkoming van de gast in zijn eigen taal of in het Engels. Maar het kan natuurlijk zijn dat het protocol van het bezoekende staatshoofd dit vereiste? 

Afgelopen dinsdag mocht ik (samen met collega's Mario Borghesio en Francesco Speroni van de Lega Nord) in het Europees Parlement de persvoorstelling patroneren van het nieuwe boek van de beroemde Franse advocaat Gilles-William Goldnadel, "Réflexions sur la question blanche, du racisme blanc au racisme anti-blanc".

Het is een merkwaardige, scherpe, intelligente en soms ook wel provocerende aanklacht tegen wat Goldnadel dus het "anti-blank racisme" noemt, de intellectuele terreur van de politieke correctheid die - steeds volgens Goldnadel - vooral sinds de jaren '60 en '70 van vorige eeuw, "toen de Shoah steeds meer politiek werd misbruikt om de hele Westerse beschaving te culpabiliseren", een levensgroot probleem werd. Volgens Goldnadel leven we in een klimaat van anti-blank intellectueel terrorisme waarbij de staat, de natie, de beschaving, kortom "alles wat ons van de barbarij kan beschermen", te bestrijden doelwitten geworden zijn.

Goldnadel is niet de eerste de beste. Hij is een beroemde Joodse advocaat die o.m. Oriana Fallaci verdedigde toen de Franse Liga voor de Mensenrechten poogde haar pamflet "De woede en de trots" (een aanklacht tegen het islamitisch terrorisme) te verbieden. Hij is ook voorzitter van de "Association France-Israël".

Over een aantal zaken ben ik het met hem roerend eens. Over een flink aantal andere zaken ben ik het met hem nog veel roerender oneens. Zijn minstens passieve verdediging van de "wet Gayssot" (de Franse tegenhanger van onze revisionismewetten) bijvoorbeeld, is voor mij, als consequent en principieel verdediger van de vrije meningsuiting en het recht op vrij wetenschappelijk onderzoek, onbegrijpelijk. En ik beperk me tot één voorbeeld van de talrijke zaken waarover we het compleet oneens zijn. Maar toch accepteerde Goldnadel mijn patronage (en dat van de al even niet-politiek-correcte Lega Nord-parlementsleden) om zijn boek in het Europees Parlement voor te stellen. Zo hoort het natuurlijk ook.

Men moet het niet altijd met mekaar eens zijn om mekaar te lezen of op een ernstige wijze met mekaar in debat te gaan. Maar toch is die politieke moed, die "Zivilcourage", uiterst zeldzaam geworden. Dat maakten we gisteren trouwens ook weer mee naar aanleiding van het bezoek van de Tjechische president Vaclav Klaus aan Antwerpen.

Sinds enkele maanden werk ik samen met mijn assistent dr. Dirk Crols aan een boekje over het 'wel en wee' van Europese ontwikkelingssamenwerking. Vooral 'wee' trouwens, want hoe dieper wij graven hoe meer hallucinante toestanden aan het licht komen.

Ons uitgangspunt is eenvoudig: wij vergelijken de politiek-economisch-sociale toestand van een aantal landen (Kongo, Palestina, Zimbabwe...) pakweg veertig jaar geleden, met de toestand in die landen vandaag - veertig jaar (dikwijls zéér massale) ontwikkelingshulp allerhande later. Als basis gebruiken wij enkel officiële, internationaal erkende cijfergegevens, aangevuld met de antwoorden op de inmiddels vele honderden parlementaire vragen die ik daarover reeds stelde aan de Euroepse Commissie. De hamvraag luidt dus: hebben die vele miljarden euro investeringen in ontwikkelingssamenwerking al of niet iets opgebracht voor de mensen ter plaatse? En waarom zijn er eventueel tastbare resultaten in het éne land, en helemaal niets in een ander land? Waarom slaagt Zwart-Afrika er niet in te doen wat Aziatische en Zuid-Amerikaanse landen deden? 

De informatie die wij op die wijze bijeensprokkelden bedraagt inmiddels vele honderden bladzijden allerhande. Het komt er nu op aan die bevattelijk te ordenen, samen te vatten, en vooral er politieke lessen uit te destilleren. We zijn daar nog wel even mee bezig.

In elk geval zijn we steeds opnieuw verbaasd over de enorme bedragen die aan ontwikkelingshulp worden besteed zonder grondige voorafgaande controle op de besteding ervan - laat staan een evaluatie van de efficiëntie. De fondsen die de Europese Unie ter beschikking stelt zijn dan trouwens meestal nog maar een fractie van de fondsen die door de afzonderlijke Europese landen worden uitgegeven.

Een klein voorbeeld. In 2006 schonk de Europese Unie niet minder dan 165 miljoen euro (6,6 miljard frank!) aan de Democratische Republiek Congo als bijzondere steun voor het organiseren van de presidentsverkiezingen van kameraad Kabila, één van de meest sinistere groot-dieven van het Afrikaanse continent. Volgend jaar zijn er in dat land opnieuw presidentsverkiezingen. Kabila heeft inmiddels de kieswetgeving op zijn maat aangepast, zodat de uitslag al bij voorbaat vastligt, een schijnvertoning met een democratisch sausje. Zopas kreeg ik van de Europese Commissie antwoord op mijn parlementaire vraag of de EU ook volgend jaar opnieuw zinnens is om die schertsvertoning te financieren. Na heel wat nietszeggende new-speak luidt het enkel "deze keer zal de EU-bijdrage minder groot zijn". Daarmee moeten we het stellen. Daarmee, en met de wetenschap dat opnieuw tientallen miljoenen euro belastinggeld zinloos en nutteloos in de riool gestort worden.

Voor alle duidelijkheid: we zijn niet tegen ontwikkelingshulp, en zeker niet tegen noodhulp. We hebben wel het recht te onderzoeken waarvoor ons geld gebruikt wordt, het recht ook om te eisen dat de hulp aan de roofstaten en de corrupte potentaten onverbiddellijk stopgezet wordt.

En ook voor alle duidelijkheid: de misbruiken zijn heus niet enkel te zoeken in de ontwikkelingslanden zelf. Voormalig Europees Commissaris voor ontwikkelings samenwerking Louis Michel kreeg twee jaar geleden een opzegpremie van zo'n klein 15 miljoen frank (360.000 euro) toen hij zijn mandaat inruilde voor dat van parlementslid. Daar kunnen ook heel wat waterpompen mee gezet worden...

Het Paasreces is voorbij. We maakten veel plannen, troffen veel voorbereidingen en ontmoetten heel wat oude vrienden. En ook een paar nieuwe.

Vanaf nu ook terug regelmatige bijdragen op deze blog. En om te starten deze foto "uit de oude doos", 2004. Tot morgen!

Tweede dag van de "Straatsburgweek", plenaire zitting van het Europees Parlement. Deze ochtend had ik wat spreektijd in het debat over de Europese Top van tien dagen geleden en straks stemmen we o.m. over migratiestromen en geweld tegen vrouwen. Stel U daar allemaal niet te veel van voor. Die rapporten stellen dikwijls goede vragen, maar in het beschikkende gedeelte bulkt het van de nietszeggende politieke correctheid. Een voorbeeld: in het 23 dichtbedrukte bladzijden tellende verslag over het "EU-beleidskader voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen" komt niet één keer het woord "Islam" voor. Taboe. Taboe dat enkel doorbroken wordt door enkele niet-politiek correcte parlementsleden waaronder uw dienaar en collega Philip Claeys. Een gelegenheid om opnieuw enkele weinig bekende foto's van Marie-Rose op het net te plaatsen. De eerste foto, Marie-Rose en mezelf bij het ontbijt op de cruiseboot, november 2010. De tweede, Marie-Rose met Philip Claeys, als ik me niet vergis eind 2007 of begin 2008.

En tussen haakjes: ik heb inmiddels ondervonden dat bekwame vrouwen het in de politiek ook niet gemakkelijk hebben en dat nogal wat mannen (ook mannen die het anders - en terecht - vol afschuw hebben over de minderwaardige rol van de vrouw in de islamitische wereld) het lastig hebben met de concrete toepassing van de gelijkwaardigheid van man en vrouw in hun eigen wereldje. Maar dat is een ander verhaal...

Straatsburg, plenaire zittingsweek van het Europees Parlement. Straks is er een kort debat over de situatie op het Italiaanse eiland Lampedusa, overspoeld door Afrikaanse vluchtelingen en gelukzoekers. Ik kom daar morgen tijdens de stemmingen ook over tussen. Het is een situatie die onvermijdelijk doet denken aan het in 1973 verschenen boek "Le Camp des Saints" van Jean Raspail. Ik las het halfweg de jaren '70 en het maakte op mij een onuitwisbare indruk, als een mokerslag. De voorbije dertig jaar heb ik het meerdere malen graag herlezen. Koen Dillen schreef onderstaande boekbespreking van dit pas heruitgegeven meesterwerk (waarvan jammer genoeg geen Nederlandse vertaling bestaat). Warm aanbevolen, deze bespreking. En uiteraard ook en boven alles het boek zelf. Haast U het aan te schaffen én te lezen vooraleer het door de gedachtenpolitie op de index geplaatst wordt.

Jean Raspail en Le Camp des Saints

‘Le temps des mille ans s’achève. Voilà que sortent les nations qui sont aux quatre coins de la terre et qui égalent en nombre le sable de la mer. Elles partiront en expédition sur la surface de la terre, elles investiront le camp des Saints et la Ville bien-aimée.’

Apocalypse, XXe chant

De Franse linkerzijde is ongerust. De heruitgave van Le Camp des Saints van Jean Raspail kent een onverklaarbaar succes. Zonder publiciteit op radio of televisie, met slechts enkele besprekingen, in Valeurs actuelles, Le Figaro en Figaro Magazine, kroop de achtendertig jaar oude roman op enkele weken tijd naar de top van de best verkopende fictieboeken in Frankrijk. Uitgebracht op 5000 exemplaren op 3 februari jl., kende het boek sindsdien al zeven herdrukken. 40.000 exemplaren gingen op enkele weken tijd over de toonbank. Dat is enorm voor een heruitgave na zoveel jaar. Zeker voor een roman waarvan een pocketeditie bestaat. De laatste editie dateerde uit 1985. Het boek verscheen voor de eerste keer in 1973, steeds bij dezelfde uitgeverij, het statige Robert Laffont, dat naast Raspail tevens Eliette Abecassis, Georges-Marc Benamou, Dino Buzatti, Martin Walser en Carlos Luis Zafon in zin catalogus heeft, om maar enkele bekende namen te noemen.

Fictie werd werkelijkheid

Le Camp des Saints is een parabel van wat de blanke man vandaag ondergaat. De roman beschrijft hoe een vloot van honderd schepen met een miljoen vluchtelingen de Ganges in Indië verlaat en vreedzaam op de Azurenkust afstevent. De vloot die schipbreuk lijdt, is de voorhoede van de Derde Wereld die een beter bestaan zoekt in het rijke Westen. Zonder geweld te gebruiken, door zijn ellende te tonen, door beroep te doen op het medelijden van de Europeanen. Dat verhaal vertelt en beschrijft Jean Raspail. Hij toont hoe op alle maatschappelijke niveaus gereageerd en gecapituleerd wordt onder druk van het wereldgeweten. Hij beschrijft ook – symbolisch, want alles is symbolisch in deze toekomstfictie - hoe een kleine groep mensen, het Dorp - ‘le Village’ – onder leiding van de oude professor literatuur Calguès besluit zich te verzetten en de vloot met belachelijke middelen, maar met geweld, tegen te houden. Honderd verzetslui tegen een miljoen immigranten. De strijd is hopeloos, maar ze voeren hem. Tussen hen zit de eigenaar van een bordeel. Tussen hen zit ook een overgelopen minister die wil dat alles legaal gebeurt en die ervoor zorgt dat eerst de antiracismewet wordt opgeheven. Tussen hen zit ook een zwarte Pondichéry, de vroegere hoofdstad van Frans-Indië, die zich wil opofferen om de Europese beschaving te beschermen, “want blank zijn heeft niets met huidskleur maar met een geestesgesteldheid te maken.” Na twee dagen van verzet bombardeert het Frans leger de rebellen. Parijs heeft beslist de vluchtelingen binnen te laten. Frankrijk capituleert voor de massa en de miserie.

Dit is slechts een beknopte en onvolledige samenvatting van Le Camp des Saints, maar iedereen begrijpt dat Raspail met deze toekomstroman geen politiek correct verhaal schreef. Alleen liet de vrije meningsuiting zulks nog toe in 1973, alvorens de religie en de hysterie van het antiracisme bezit namen van onze westerse cultuur. Raspail onderging scherpe kritiek, onder meer vanwege de marxistische le Monde Diplomatique, maar hij kreeg nog veel meer lof toegezwaaid, en niet van de minsten. Thierry Maulnier, Michel Déon en Jean Dutourd, drie vooraanstaande leden van de Académie française,  hadden alleen maar ontzag voor de prestatie van Raspail. Jean Cau, gewezen privésecretaris van Jean-Paul Sartre, en tijdens zijn leven van links naar rechts geëvolueerd nadat hij de prestigieuze Goncourt won voor zijn roman  La pitié de Dieu, vroeg zich af of Jean Raspail een romancier dan wel de ‘historicus van onze toekomst’ was. En de linkse en pacifistische romancier Bernard Clavel, geschokt door zijn lectuur,  becommentarieerde Le Camp des Saints als volgt: ‘A la fois bouleversant et révoltant, ce livré dont nous pouvons craindre qu’il ne soit prophétique…’

Dat was dertig jaar geleden. Sinds 1973 kende Le Camp des Saints heel wat vertalingen. Naar het Duits, het Engels, het Spaans, het Portugees, het Italiaans en zelfs naar het Afrikaans. Raspail vermeldt ook een vertaling naar het Nederlands, maar vergist zich. Die vertaling kwam er uiteindelijk niet. Ik weet het wel. Lange tijd was er sprake van een Nederlandse vertaling. Ik ken de schitterende literaire vertaler die zich eraan gewaagd heeft. Het project eindigde in een doodlopend straatje na discussies over auteursrechten met de uitgeverij, als ik me niet vergis. Een spijtige zaak. In Amerika lazen Ronald Reagan en Samuel Huntington de roman. The camp of the Saints kende er een immens succes. Geen Amerikaan die racistische graten in de intrige ontwaarde. Jeffrey Hart, hoogleraar in Princeton en een bekend columnist begreep maar al te goed de boodschap van de auteur: “Raspail is not writing about race, he is writing about civilization.”

Een ‘racistische roman’

Anno 2011, en gelet op het onverklaarbare succes van Le Camp des Saints, menen ‘the usual suspects’ echter een proces tegen dit literaire meesterwerk en zijn auteur te moeten aanspannen. Ik noem Daniel Schneidermann van de krant Libération en Jérôme Garcin en Aude Lancelin van het weekblad Le Nouvel Observateur.

De eerste legde op 7 maart jl. in een editoriaal getiteld ‘Appeler les racistes les racistes’ een verband tussen literatuur en politiek. Voor Schneiderman waren het applaus in het Parlement van dignitarissen van de regeringspartij UMP voor de wegens ‘racisme’ veroordeelde joodse journalist Eric Zemmour en het succes van Raspails Le Camp des Saints blijkbaar maatschappelijke fenomenen van dezelfde orde. Enerzijds Zemmour die op televisie had verklaard dat de meeste drugdealers van allochtone afkomst waren en daar in eerste aanleg voor veroordeeld werd. Anderzijds de romancier Jean Raspail die op literaire wijze het probleem formuleert van de invasie van Europa door de Derde Wereld - dixit Valéry Giscard d’Estaing in een interview met Figaro Magazine  enkele jaren geleden - en daarbij – dichterlijke vrijheid !! – brutale beeldspraak gebruikt en dus een ‘racist’ is, aldus Daniel Schneidermann die de literaire kwaliteiten van het werk ruimschoots erkent (‘sa perverse puissance d’évocation’…‘littérairement intéressant…sociologiquement, historiquement intéressant’), maar wel voorstelt om op alle exemplaren in de boekhandels een waarschuwing te plaatsen: ‘opgepast, racistische inhoud’. Ach, waarom niet, misschien verkoopt het boek dan nog beter dan vandaag het geval is.

Jérôme Garcin probeert het succes van Le Camp des Saints dan weer te verklaren door de opkomst van het Front national en de doorbraak in de opiniepeilingen van Marine Le Pen. Enig bewijs voert hij daarvoor niet aan. Het is maar een suggestie. Zijn collega Aude Lancelin gaat evenwel verder. Voor deze filosofe en literaire critica, toevallig geboren in 1973 het jaar dat Raspails meesterwerk verscheen en die ik al veel zinnigere analyses heb weten maken, zitten we met de inhoud van Le Camp des Saints, door de beeldspraak en de metaforen die erin voorkomen, zowaar midden in het fascisme. Tja, van het racisme naar het fascisme is het natuurlijk maar een kleine stap. Waarbij ik me afvraag of we met de weinig subtiele verwijzing naar de ‘kindsheid’ die in de fierheid zou schuilen waarmee Raspail een voorwoord voor zijn boek schreef, ook niet ‘midden in het fascisme’ belanden. Raspail is inmiddels 86 jaar oud, jonger dan de elders door Aude Lancelin – en door mij – bewonderde bestsellerauteur Stéphane Hessel, de schrijver van het pamflet Indignez-vouz die ons vrijdag 21 januari in de Frankfurter Allgemeine Zeitung voorhield dat de Duitse bezetting van Frankrijk qua brutaliteit zeker niet moest onderdoen voor de Israëlische bezetting van Palestina. Wat zou ze niet schrijven mochten we de fiere Hessel morgen enig ‘gâtisme’ aanwrijven!

Neen, dames en heren procureurs van de linkse pers, nijdig omwille van het succes, Le Camp des Saints is géén ‘racistische roman’, zoals u beweert. De groteske vergelijking met het antisemitisch pamflet Bagatelles pour un massacre van Louis-Ferdinand Céline discrediteert heel de kritiek van Lancelin in Le Nouvel Observateur. Mochten Aude Lancelin en Daniel Schneidermann de moeite genomen hebben om er het voorwoord bij de uitgave van 1985 op na te lezen, ze hadden kunnen vaststellen hoe Raspail uitlegt dat hij net voor een vloot van de Ganges kiest en niet van de Maghreb om elke steriele discussie over racisme en antiracisme te vermijden (‘…ma répulsion à illustrer au risque de les envenimer des tensions raciales déjà perceptibles mais pour le moment hors du sujet.’) .

‘Das Heerlager der Heiligen ist kein rassistisches Buch’ merkt Jürg Altwegg van de Frankfurter Allgemeine Zeitung terecht op in de lange en indrukwekkende  analyse die hij van de roman maakt (‘Das Ende der europäischen Welt’, 25 februari 2011). De Duitser Altwegg lijkt ook de rest van het immense oeuvre van Jean Raspail te kennen en verwijst naar het eerbetoon dat de schrijver in verschillende van zijn boeken aan vreemde en grotendeels verdwenen culturen en volkeren bracht. Ik geef u één voorbeeld: Qui se souvient des hommes uit 1986, over het overleven en mettertijd verdwijnen van de cultuur van de Alakalouf-indianen in het zuiden van Chili is misschien wel een van de grootste antiracistische werken uit de wereldliteratuur. De roman kreeg de Prix Chateaubriand, Jean Raspail was te gast bij Bernard Pivot in diens befaamde boekenprogramma Apostrophes en Qui se souvient des hommes werd een bestseller. Wat een dwaasheid om deze grote auteur vandaag van vreemdelingenhaat te verdenken !

‘Big Other’

Maar de profetie waarover Clavel het had, die van de overspoeling van Europa door de Derde Wereld, is uitgekomen, schrijft Jean Raspail in de lange inleiding ‘Big Other’ die hij opgesteld heeft voor de nieuwe uitgave van zijn roman. In ‘Big Other’ vertelt Jean Raspail de geschiedenis van Le Camp des Saints. Hij beschrijft, zonder het briefgeheim te onthullen, hoe hij beleefde antwoorden kreeg van socialistische personaliteiten als François Mitterrand, Lionel Jospin, Jean-Pierre Chevènement en Robert Badinter naar wie hij zijn roman in 1973 had gestuurd. Hij vertelt ook hoe de gewezen hoofdredacteur van de socialistische krant Le Matin de Paris Max Gallo hem zwaar had aangevallen. Max Gallo is een bestsellerauteur die ook door Robert Laffont werd uitgegeven en die in 1981 een tijdje woordvoerder werd van de socialistische regering-Mauroy. Max Gallo herzag mening over Le Camp des Saints. Toen Raspail in 2006 van de schrijver diens laatste roman Les Fanatiques toegestuurd kreeg, stond er een korte opdracht in: ‘Pour Jean Raspail, qui a eu le don de la prophétie. En amitié.’

Onder de noemer ‘Big Other’ schuilt de falanx die de sluizen heeft opengezet. ‘Big Other’ zoals Big Brother. De meute die de sluizen heeft opengezet en die elk verzet in de kiem probeert te smoren. De media, de showbizz, de mensenrechtenverenigingen, de vakbonden, de bisschoppen, de oecumene etc. Kortom, het ‘Centrum’, zoals wij in Vlaanderen zouden zeggen. Raspail weet er iets van. Zijn roman verscheen in 1973 onder het presidentschap van Georges Pompidou. Een jaar eerder, in 1972 werd bij unanimiteit de eerste antiracistische wetgeving in het Frans parlement gestemd, de wet Pléven. De verjaringstermijn voor opiniedelicten bedroeg toen drie maanden. Dat veranderde allemaal sindsdien. We kunnen het ons niet meer voorstellen. In 1973 echter nam niemand aanstoot aan een roman die bij een gerespecteerde uitgeverij verscheen en lovende besprekingen oogstte. Le Camp des Saints ontsnapte aan het oog van de procureurs.

Vandaag zou alles anders verlopen, schrijft Jean Raspail in ‘Big Other’. Er zijn nieuwe antiracismewetten gekomen die het arsenaal van wapens waarmee de overheid opiniedelicten kan vervolgen enorm hebben versterkt. De wet Gayssot van 1990, de wet Lellouche van 2001, de wet Perben van 2004. Raspail heeft het aan twee eminente advocaten gevraagd. Ze zijn formeel. Vandaag zou een publicatie als Le Camp des Saints verboden worden. Of toch ten minste gezuiverd worden van talloze passages die strijdig zijn met de vigerende muilkorfwetten. Op blz. 391 en 393 somt de schrijver ze allemaal op. Haast u er naartoe als u geen tijd heeft om de hele intrige te doorworstelen.

De tijden zijn veranderd. Raspail is pessimistisch. Over enkele decennia, rond 2050, zullen de Fransen een minderheid vormen in eigen land. Zoals de Vlamingen, de Britten, de Duitsers, de Spanjaarden… Hij zal dan al lang dood zijn, maar het Frankrijk waar Raspail geboren werd en opgroeide, bestaat dan niet meer. Maar de auteur van Le Camp des Saints wil geen oplossingen bieden, schreef hij al in het voorwoord voor de uitgave van 1985, de uitgave die ik kocht en voor de eerste keer las toen ik student was, nu ook al weer 25 jaar geleden. ‘Ik ben romancier, houdt Raspail ons voor, ik heb geen oplossingen aan te bieden.’ Is dat pessimisme van Raspail? Ik denk het wel. Want het Westen heeft geen ziel meer, schreef hij al in 1985. Twee scenario’s tekenen zich af, het ene al waarschijnlijker dan het andere. Misschien, aldus de auteur, blijven er haarden met autochtonen over, wat men in de wetenschappelijke etnologie des isolats noemt, van zo een twintig miljoen Fransen die de Franse taal spreken en zich nog bewust zullen zijn van de cultuur en geschiedenis zoals ze vroeger werd overgedragen. Het zullen minderheden in eigen land worden. Maar als die haarden ook in de andere Europese landen bestaan, en Jean Raspail verwijst niet toevallig naar Denemarken, Vlaanderen (hij schrijft België), Italië, Zwitserland en Nederland, dan kunnen die, en dat is de tweede hypothese . samen een reconquista inzetten. Raspail lijkt daar niet in te geloven. Maar iemand na hem kan er wel een roman over schrijven, suggereert hij op het einde van zijn voorwoord.

Voor mij liggen de drie uitgaven van Le Camp des Saints. De eerste is de mooie uitgave van vandaag, met het nieuwe voorwoord ‘Big Other’ van 37 blz. De mensen die de roman al in hun bezit hebben raad ik aan snel naar de boekhandel te lopen, al was het maar voor deze ‘Big Other’. De tweede uitgave dateert van 1985, jeugdsentiment voor mij. De derde is die van 1973. Het exemplaar voor mij haal ik uit de bibliotheek van mijn vader Karel Dillen. Hij kocht het op een boekenbeurs in Brussel, in maart 1973, toen het pas verschenen was, of hij kreeg het als recensie-exemplaar voor ’t Pallieterke. Ik weet het niet. Op de witte bladzijde na de titelpagina, vind ik de handgeschreven opdracht van Raspail aan mijn vader: “A Monsieur Karel Dillen, du camp de ceux qui comprennent… en très sympathique hommage. Jean Raspail, Bruxelles, 17 mars 1973.”

Koen Dillen

( De auteur hier met Marie-Rose, november 2010, na de diagnose van de hersentumoren - haar vrienden teneergeslagen, Marie-Rose zoals altijd degene die ons moed inpompte en vrolijk hield.)