14-04-12

De kliksite van FDW?

Je kon er gif op innemen dat Filip Dewinter het stuntje van Geert Wilders zou overdoen en dus is Vlaanderen een "kliklijn" rijker: het meldpunt illegaliteit is geboren.

Ten gronde denk ik daarover net hetzelfde van wat ik dacht over de site van Wilders. Het is mijn ding niet; dat soort stunten brengen geen aarde aan de dijk en bevestigen enkel het beeld van de partij die het zelf ook onmogelijk maakt om anderen tot overleg en samenwerking te bewegen. Maar kunnen we aub redelijk blijven? Het hysterische gehuil van politiek correcte commentatoren die er onmiddellijk de jaren '30 en '40 bijhalen is zielig en heel erg dom.Wie de misdaden van totalitaire regimes in oorlogsomstandigheden vergelijkt met het opstarten van een website van een kleinere oppositiepartij waarop mensen hun klachten kwijtkunnen over illegaliteit, is niet goed snik.

FDW.jpgHet was gewoon te verwachten dat FDW graag de media-aandacht zou krijgen die Wilders in Nederland en daarbuiten te beurt viel. Wie er zich toe verlaagt met een ordinaire dubbelgangster van Sarah Palin te poseren en dat paginagroot laat afdrukken in het partijblad alsof het over de échte Sarah Palin gaat, is trouwens tot àlles bereid om nog eens in het nieuws te komen. Een tip: op het Rode Plein is Moskou kan men zich élke dag laten fotograferen met Lenin, Stalin en Trotski, de drie massamoordenaars samen of elk apart. Succes gegarandeerd.

Maar dat nu zelfs de Orde der Vlaamse Balies zich "werkelijk verbolgen" noemt over de kliksite heeft mij dan weer verbolgen. Bij mijn weten kwam er nog nooit een dergelijk krasse veroordeling van de Orde der Vlaamse Balies over de de facto straffeloosheid die zovele zware criminelen in dit land genieten. Wat mij de voorbije dagen opviel waren de massale protesten van mensen - heel dikwijls ook van allochtone origine - tegen de onveiligheid in onze hoofdstad. De Vlaamse Balies zouden beter daar eens hun oor te luisteren leggen: redenen genoeg om "verbolgen" te zijn.

07:50 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-08-11

Zondag IJzerwake

Ijzerwake affiche.jpgMorgen gaat in het Westvlaamse Steenstrate reeds voor de tiende keer de IJzerwake door, een hele mooie Vlaamse manifestatie die de herdenking van de soldaten van het Ijzerfront koppelt aan actuele Vlaams-nationale eisen.

In die tien jaren heb ik zelf maar één IJzerwake gemist, wegens een verblijf in het buitenland. Marie-Rose Morel anderzijds was sinds 2004 een overtuigde deelneemster aan deze manifestatie van Vlaamse trouw.

Morgen heb ik ook een bijzondere reden om er te zijn. Zoals elk jaar wordt er bij de bloemenhulde even stilgestaan bij een aantal figuren uit de Vlaamse beweging, en vooral bij mensen die ons het voorbije jaar ontvallen zijn. Dit jaar worden dat Frans Kusters (gesneuvelde soldaat van het IJzerfront), Filip De Pillecyn, Pater Karel Van Isacker, Rudi Van der Paal, Ivan Mertens en ten slotte ook mijn lieve echtgenote Marie-Rose Morel.

IJzerwake.jpgHet is een publiek geheimpje dat enkele slecht geïnspireerden vergeefs poogden om Marie-Rose uit dit lijstje te schrappen. Misschien vinden die mensen morgen de tijd om er even aan te denken dat het toch ook tot onze zo bedreigde Europese cultuur behoort om afgunst en haat niet over de grens van de dood te tillen. (Foto: Marie-Rose, herstellende van haar eerste kankerbehandeling, op de Ijzerwake in augustus 2009.)

Wat mij betreft, ik schaar me graag achter de woorden van IJzerwake-regisseur Gino Smits: "Morgen wij iedereen vragen de politieke meningsverschillen in en over partijgrenzen heen voor één dag thuis te laten en als één man rond de leeuwenvlag te staan".

De manifestatie start morgen om 11u vlakbij het monument voor de gesneuvelde gebroeders Van Raemdonck, te Steenstrate, langs de baan Zuidschote-Ieper. Wie de manifestatie samen met de vrienden van de Belfortploeg wil meemaken kan verzamelen omstreeks 10u à 10u30 aan het café bij de brug over het kanaal, vlakbij het jaagpad naar de weide. Wie van de parking op de weide gebruik maakt kan ons gerust ook later vervoegen, in alle rust en Vlaamse eensgezindheid.


13:06 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-07-11

Vlaams Belang

De voorbije dagen en weken heb ik bewust niet gereageerd op de diverse nieuwe luikjes van het "teloorgang van het Vlaams Belang" verhaal. Het is waar dat ik al lang eigenlijk met minstens één voet buiten de partij sta, en dan is het eigenlijk een beetje onkies om me te blijven bemoeien van de gang van zaken.

Voor alle duidelijkheid: ik sta met één been buiten de partij, maar ik verloochen niets van mijn politieke ideeën. Ik blijf een consequente, rechtse  Vlaams-nationalist. Indien ik mij op de zijlijn bevind, is dat deels omdat men mij daar gezet heeft en deels omdat ik mijzelf daar zet omdat ik het niet eens kan zijn met de gang van zaken. Ik beschouw de recente politieke evolutie van mijn partij - gesymboliseerd door het politiek uitschakelen van Marie-Rose Morel, het misprijzend buitenwerken van Karim Van Overmeire en Bruno Stevenheydens, het onaanvaardbare ontslag van de Gentse dissidenten en last but not least het gedegouteerd opstappen van mijn vriend Koen Dillen - als dramatisch. "C'est pire qu'un crime, c'est une faute." (Fouché)

Enkele weken geleden maakte ik een uitzondering op mijn stilzwijgen door op te treden als "advocaat" van de Belfortploeg, toen die mensen voor een tuchtrechtbank van de partij moesten komen. Ik deed dat uit loyauteit en dankbaarheid tegenover de betrokkenen, mensen met ongetwijfeld gebreken zoals iedereen, maar mensen waar ik politiek mijn hand voor in het vuur steek en waarvan ik kan getuigen dat ze qua verdiensten en inzet torenhoog uitsteken boven àlle leden van de tuchtrechtbank samen, en trouwens ook boven bijna àlle leden van het Partijbestuur. Wat men de Belfortploeg verwijt is trouwens maar klein bier in vergelijking met de politieke schade die het huidige Partijbestuur aanricht: door de systematische "kaltstellung" van ieder die niet naar de pijpen van de Antwerpse gemeenteraadsfractie danst.

Bij die uitschakeling van andersdenkenden worden dikwijls middelen ingezet die zonder meer politiek en menselijk onaanvaardbaar zijn - vooral door mensen die naar de buitenwereld steeds het "schouder aan schouder" prediken, maar ondertussen de handlangers uitsturen om het vuile werk te doen.

Ik heb dat trouwens zelf ook ondervonden, herinner me nog al te goed de valse mails (compleet met Hitlergroet!) die vanuit de Antwerpse kringen aan de pers werden aangeboden - één van de betrokkenen werd inmiddels door het Partijbestuur voor zijn judaswerk beloond met een schitterend bestuursmandaat. Ik herinner me ook nog hoe twee Antwerpse Vlaamse Parlementsleden in 2009 werden uitgestuurd om overal, zelfs tegenover wetstraatjournalisten, de boodschap te verkondigen dat Marie-Rose helemaal niet ernstig ziek was en zich maar wat aanstelde om stemmen te vergaren. Ik herinner me de pré-campagne voor de recentste Europese verkiezingen waar we in heel het land enthousiaste meetings konden houden - behalve in Antwerpen waar een strikte "no go area" was uitgeroepen. Ik herinner me de karaktermoord-stukken van Bart Brinckman in De Standaard, zoals iedereen in het perswereldje weet rechtstreekse weergaves van de tafelgesprekken van een Antwerpse coryfee...

Maar om tot de grond van de zaak te komen: De Belfortploeg werd dus uit de partij gezet, officieel omwille van het in de pers uitdragen van interne meningsverschillen. Gisteren werd echter ontegensprekelijk bekend (via de linkse site www.apache.be , een stuk van de al even linkse journalist Tom Cochez) dat de voorzitter van het Vlaams Belang zo zijn eigen kanalen heeft om in de bevriende pers af te rekenen met dissidenten. Zijn - op partijkosten méér dan vorstelijk betaalde - muze Johan Sanctorum wordt ingezet om (weliswaar onder schuilnaam) in 't Pallieterke de lof te bezingen van Bruno Valkeniers en te spuwen op de Marie-Rose Morel's, de Frank Vanhecke's, de Francis Van den Eynde's... van deze wereld.

Wat mij betreft, ik heb er mijn buik van vol. Ik weet uit goede bron dat de Antwerpse gemeenteraadsfractie niets liever vraagt dan me te zien vertrekken uit de partij. Tot nu toe gunde ik ze dat niet, er zijn aan de basis nog teveel mensen die ik respecteer (en er zijn trouwens aan die basis ook nog veel mensen die mij kennen en respecteren). Bovendien is het minstens evenveel mijn partij als de hunne.

Maar er komt een dag dat teveel effectief teveel wordt.

Het lijkt mij zonneklaar dat de regels die golden voor de uitsluiting van de Belfortploeg nu ook moeten toegepast worden op Johan Sanctorum, en vooral op zijn opdrachtgevers, minstens de partijvoorzitter, misschien het partijbestuur - met als zeer verzwarende omstandigheid dat er zeer grote bedragen partijgeld werden in geïnvesteerd. Komt er eerstdaags een tuchtcommissie? Of geldt voor Antwerpse gemeenteraadsleden niet wat voor Gentse gemeenteraadsleden geldt? Mag een vorstelijk betaalde partijmedewerker verklaren dat hij trouwens ook voor de N-VA schrijft en tegelijk partijgenoten aan  de schandpaal nagelen?

Wat mij betreft, ik verwacht tegen 11 juli - allicht tegen beter weten in - een klaar en duidelijk signaal. Bijvoorbeeld en om te beginnen excuses aan de Gentse dissidenten en de herintegratie van de Belfortploeg in de partij. Het is nu genoeg geweest. De almacht van Antwerpen op heel de partij is een slechte zaak. Want ik zou gerust kunnen leven met dit kleine incident, mocht dat niet het zoveelste in een lange, lange rij zijn, mocht inmiddels de politieke relevantie van mijn partij niet gedecimeerd zijn door mensen die niet met het partijbelang en met ons ideeëngoed maar vooral  met hun eigen macht en navel bezig zijn.

Indien dat signaal er niet komt geef ik principieel mijn lidmaatschap en dan uiteraard ook mijn erevoorzitterschap terug. Ik neem aan dat ook daarop hier en daar champagne zal geschonken worden - het weze maar zo. Ik ben overigens niet van plan mijn ontslag in de media nog verder toe te lichten, er zijn al wonden genoeg geslagen.

Eén zaak kan niemand mij afnemen: ik was zeven jaar lang de nauwste medewerker en vertrouweling van Karel Dillen - hij was het die mij daarna tot zijn opvolger benoemde en voor 12 jaar voorzitter maakte van een partij die radicaal maar edel was, onbuigzaam maar hoffelijk. Met die partij hebben we geschiedenis geschreven: wij hebben de immigratie- en criminaliteitsproblemen uit de taboesfeer gehaald, wij hebben als énigen de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte gelanceerd. Dat hebben we enkel gekund door de onbaatzuchtige inzet van tienduizenden idealisten in heel Vlaanderen. Aan die mensen betuig ik bij deze mijn oprechte dankbaarheid - en mijn onwrikbare trouw aan alles waar wij samen voor gestreden hebben.

 

 

16:17 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (61) |  Facebook |

09-06-11

"Vergeten" Sovjet-misdaden, 70 jaar later

goelagssw_athmb.jpgGisteren in het Europees Parlement een korte maar ontroerende plechtigheid meegemaakt ter nagedachtenis van de slachtoffers van een "vergeten" misdaad tegen de mensheid: de Soviet-zuiveringsacties van 70 jaar geleden in de bezette Baltische staten Estland, Letland en Litouwen. Een initiatief van enkele collega's uit die Baltische landen dat trouwens maar weinig andere parlementsleden kon bekoren - er was dan ook geen receptie aan verbonden...

In mei en juni 1941, nog in vredestijd in die regio, werden ruim 50.000 Balten, meestal hele families, door de communisten opgepakt en in beestenwagens naar Siberië gestuurd. daar wachtten hen vreselijke ontberingen, hongersnood, onmenselijke dwangarbeid en executies. Hun misdaad? Ze waren voor de Sovjet-bezetting landeigenaar of zelfstandige, legerofficier of politieman geweest, of lid van een àndere partij of organisatie dan de communistische. Van de 50.000 in mei en juni gedeporteerden kwam een grote meerderheid nooit terug, alle bezittingen waren trouwens in beslag genomen en zelfs hun families bleven paria's. Onder de communistische dictatuur - tot 1991 - mocht over hun lot niet eens gesproken worden.

De Sovjet-Unie had de Baltische landen een jaar eerder, in juni 1940 bezet - na het Molotov-Ribbentrop-akkoord met Nazi-Duitsland. De martelgang van die kleine volkeren interesseerde toen blijkbaar niemand; net zo min als de vreselijke uithongering van Oekraïne enkele jaren eerder. De communisten hadden, tot heel recent trouwens, sterke bondgenoten in het Westen, zeker in de media. Een "Holocaust"-TV-reeks over de communistische misdaden kwam er tot op heden niet.

Op dinsdag 21 juni om 18u gaat ook in het Europees Parlement te Brussel een gelijkaardige herdenkingsplechtigheid door, met een tentoonstelling en een boekvoorstelling. Wie geïnteresseerd is geeft maar een seintje.

 

13:47 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-05-11

Driemaal Vlaams Belang

vlaams-belang-226x209.jpg1. Vorige week was het Vlaams Belang weer eens groot nieuws. In het Brusselse had de partij een folder met een enquête verspreid, en wie de enquête invulde en terugstuurde  werd beloond met een geschenk: een sleutelhanger van 4 cm lang met een nagelvijl, flessenopener, schroevendraaier en last but not least een mesje met lemmet van 2 à 3 centimeter. Ik herinner me nog dat ik tijdens meerdere van de vorige edities van De Gordel gratis verband- of fietsherstelpakketjes uitdeelde, met daarin "wapens" die een stuk gevaarlijker waren... Dank dus aan de rabiaat-Vlaamshatende Brusselse burgemeesters die het Vlaams Belang een hele mooie kans tot scoren boden. Want zeg nu zelf, burgemeesters die schietpartijen met kalasjnikovs als "faits divers" bestempelen en nauwelijks optreden tegen de zware criminaliteit in hun stad, maar die wél moord en brand schreeuwen, en zelfs verspreidingsverbod willen, voor een sleutelhangertje... Mocht het zo intriest niet zijn, we zouden ermee kunnen lachen. De Vlaams pers was over het algemeen redelijk in deze (op Radio 1 mocht Brussels parlementslid Niek Lootens uitgebreid en goed het VB-standpunt toelichten), met uitzondering van een paar commentatoren die er toch wel een beetje "oproep tot geweld" achter zochten, desnoods ergens in het onderbewustzijn van de initiatiefnemers. Ten onrechte trouwens. Ik weet toevallig dat zoiets helemaal niet de bedoeling was. Of het nu persé nodig is om dan maar aan te kondigen dat men die mesjes in de aanloop naar 2012 ook in Antwerpen gaat uitdelen - alsof men absoluut wil bevestigen dat het wél betekent wat de tegenstanders er ten onrechte van maakten - is weer een andere vraag. Gelukkig niet meer mijn zorg.

marine192.jpg2. Vorige week was er ook de ontmoeting van Filip Dewinter met Marine Le Pen. Geen groot nieuws op zich, want Marine is een collega Europees Parlementslid met wie we al vele jaren correct samenwerken, en het is bovendien normaal en van alle tijden en gezindheden dat politici pogen een graantje mee te pikken van het succes van verwante zielen in het buitenland. Wel interessant  was Dewinters analyse van de redenen van het succes van Marine: "Een nieuwe aanpak en een nieuwe strategie deed de sfeer helemaal omslaan. Ze vertolkt dezelfde inhoud maar met een nieuwe stijl, performanter, ook jonger. Ze geeft het Front National een nieuw gezicht zonder er een lightversie van te maken. Maar geloof me, het is een harde tante." Maar als ik dit zo lees, dan is Marine het typevoorbeeld van een vrouw én politica die door de Antwerpse gemeenteraadsfractie zeer snel politiek zou afgeslacht en buitengewerkt worden...

3. En nog een derde bedenking over de partij waarvan ik 12 jaar voorzitter was en waar ik nog steeds heel wat mensen (zeker aan de basis) van apprecieer en graag zie. Vorig weekeinde stuurde iemand me deze "twitter" van Filip Dewinter door: "Leuk begin v/d dag! Om de hoek verkoold lijk Oost-Europese koperdief gevonden door brandweer aan TGV-lijn naar NL. Elektrocutie en dood!". Welnu, ik ben voor een zeer harde aanpak van de criminaliteit en pleit voor zeer zware, sterk ontradende straffen. Maar de vreselijke electrocutie-dood van een mens - weze het een Oost-Europese dief - is géén "leuk begin van de dag!". Ik zal voor die dode dief ook geen traan laten, en het is ongetwijfeld zijn eigen schuld, maar een beschaafd politicus maakt zich over de dood van een mens niet vrolijk - zeker niet om kortstondig succesjes te boeken bij meelopers en streng-gelijkgezinden.

13:48 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (14) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

26-05-11

Tweemaal politiek niet-correct / deel 2

klaus.jpgGisteren hadden we - samen met een paar honderd andere geïnteresseerden - het genoegen de Tjechische president Vaclav Klaus, ingeleid door de alomtegenwoordige Bart de Wever,  bezig te horen in Antwerpen. Een dikke proficiat trouwens aan de studenten van het KVHV die dit voor mekaar kregen, een niet geringe prestatie voor een naar het getal relatief kleine studentenvereniging.

Vaclav Klaus was op officieel staatsbezoek in België, en dus zullen er wel diplomatieke redenen zijn waarom hij zijn nochtans aangekondigde uiteenzetting over de EU en over de fluwelen boedelscheiding tussen Tjechië en Slowakije, verving door een causerie over enkel de klimaatsverandering. Klaus is van oordeel dat die klimaatsverandering, indien ze al bestaat of kan gemeten worden, slechts in heel beperkte, omzeggens te verwaarlozen mate het gevolg is van menselijke activiteit. Hij zegt dat de "klimaathysterie" mede in het leven gehouden wordt door bedrijven die fortuinen verdienen aan diverse maatregelen bestemd om de CO2 uitstoot terug te dringen. Hij pleit ook voor kernenergie. Allemaal zeer politiek niet-correct...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet weet wie in deze gelijk heeft, of alvast méér gelijk heeft dan de andere: de klimaatbelievers dan wel de klimaat-nonbelievers? De causerie van Klaus was echter interessant, aangenaam om naar te luisteren, en zette alvast mij aan om er wat meer over te lezen. Bijvoorbeeld dat boekje van Claude Allègre, "L'imposture climatique" ( vert.: "Het klimaatsbedrog"), dat me door Koen Dillen werd aanbevolen en dat nu al maanden bij me op de hoge stapel "dringend te lezen" ligt.

jpg_imposture-climatique.jpgDat boekje van Claude Allègre valt me nu te binnen omdat ik zopas het schabouwelijke stuk "Als de president een kletsmajoor wordt" van ons aller Bart Brinkman in de krant De Standaard onder ogen kreeg. Ik neem aan dat Brinkman ook geen vooraanstaande natuurwetenschapper is, maar dat belet hem niet om Vaclav Klaus neer te sabelen als "kletsmajoor" die "prietpraat" verkoopt. Brinkman vergelijkt de klimaatsstelling van Klaus met het negationisme over de Joodse volkerenmoord waar men blijkbaar ook "de toehoorders wijsmaakt" dat de wetenschappers het met elkaar niet eens zijn.

Bart Brinkman illustreerde daarmee meteen de stelling van Goldnadel (zie vorige blogstukje) over het misbruik van de Sjoah om andersdenkenden te muilkorven. Ik kan daar alleen maar uit besluiten - maar eerlijk gezegd, ik wist dat eigenlijk al - dat Brinkman zélf een kletsmajoor is. Anders zou hij weten dat er inderdaad zeer vooraanstaande wetenschappers zijn (een minderheid, weliswaar) die de stelling van Vaclav Klaus bijtreden. Claude Allègre dus bijvoorbeeld, Franse socialist, ex-minister, wereldberoemde geofysicus, ettelijke malen laureaat van hoge wetenschappelijke onderscheidingen. En hij is bijlange niet de enige.

Bart De Wever had gisteren dus gelijk: "In een echte democratie moeten we vrij onze mening kunnen uiten, ongeacht wat de maatschappelijke consensus zégt wat we moeten denken." Ik kan maar hopen dat dit een aanzet wordt om eindelijk die beschamende muilkorfwetten in ons land op de helling te zetten. Meningen mogen in een democratie nooit strafbaar worden.  En would be kwaliteitskranten als "De Standaard" die systematisch informatie doorspekken met de hoogst persoonlijke meningen en obsessies van journalisten, zijn dringend aan introspectie toe.

P.S. Toch een puntje van kritiek op de bijeenkomst van gisteren. De inleiding van Bart De Wever had voor mij liever in het Nederlands mogen zijn, uiteraard met een vertaling voor gast Vaclav Klaus en nà een verwelkoming van de gast in zijn eigen taal of in het Engels. Maar het kan natuurlijk zijn dat het protocol van het bezoekende staatshoofd dit vereiste? 

22:19 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Tweemaal politiek niet correct / deel 1

goldnadel.jpgAfgelopen dinsdag mocht ik (samen met collega's Mario Borghesio en Francesco Speroni van de Lega Nord) in het Europees Parlement de persvoorstelling patroneren van het nieuwe boek van de beroemde Franse advocaat Gilles-William Goldnadel, "Réflexions sur la question blanche, du racisme blanc au racisme anti-blanc".

Het is een merkwaardige, scherpe, intelligente en soms ook wel provocerende aanklacht tegen wat Goldnadel dus het "anti-blank racisme" noemt, de intellectuele terreur van de politieke correctheid die - steeds volgens Goldnadel - vooral sinds de jaren '60 en '70 van vorige eeuw, "toen de Shoah steeds meer politiek werd misbruikt om de hele Westerse beschaving te culpabiliseren", een levensgroot probleem werd. Volgens Goldnadel leven we in een klimaat van anti-blank intellectueel terrorisme waarbij de staat, de natie, de beschaving, kortom "alles wat ons van de barbarij kan beschermen", te bestrijden doelwitten geworden zijn.

untitled.JPGGoldnadel is niet de eerste de beste. Hij is een beroemde Joodse advocaat die o.m. Oriana Fallaci verdedigde toen de Franse Liga voor de Mensenrechten poogde haar pamflet "De woede en de trots" (een aanklacht tegen het islamitisch terrorisme) te verbieden. Hij is ook voorzitter van de "Association France-Israël".

Over een aantal zaken ben ik het met hem roerend eens. Over een flink aantal andere zaken ben ik het met hem nog veel roerender oneens. Zijn minstens passieve verdediging van de "wet Gayssot" (de Franse tegenhanger van onze revisionismewetten) bijvoorbeeld, is voor mij, als consequent en principieel verdediger van de vrije meningsuiting en het recht op vrij wetenschappelijk onderzoek, onbegrijpelijk. En ik beperk me tot één voorbeeld van de talrijke zaken waarover we het compleet oneens zijn. Maar toch accepteerde Goldnadel mijn patronage (en dat van de al even niet-politiek-correcte Lega Nord-parlementsleden) om zijn boek in het Europees Parlement voor te stellen. Zo hoort het natuurlijk ook.

Men moet het niet altijd met mekaar eens zijn om mekaar te lezen of op een ernstige wijze met mekaar in debat te gaan. Maar toch is die politieke moed, die "Zivilcourage", uiterst zeldzaam geworden. Dat maakten we gisteren trouwens ook weer mee naar aanleiding van het bezoek van de Tjechische president Vaclav Klaus aan Antwerpen.

17:31 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-05-11

Ontwikkelingshulp? Ja, maar...

Sinds enkele maanden werk ik samen met mijn assistent dr. Dirk Crols aan een boekje over het 'wel en wee' van Europese ontwikkelingssamenwerking. Vooral 'wee' trouwens, want hoe dieper wij graven hoe meer hallucinante toestanden aan het licht komen.

Ons uitgangspunt is eenvoudig: wij vergelijken de politiek-economisch-sociale toestand van een aantal landen (Kongo, Palestina, Zimbabwe...) pakweg veertig jaar geleden, met de toestand in die landen vandaag - veertig jaar (dikwijls zéér massale) ontwikkelingshulp allerhande later. Als basis gebruiken wij enkel officiële, internationaal erkende cijfergegevens, aangevuld met de antwoorden op de inmiddels vele honderden parlementaire vragen die ik daarover reeds stelde aan de Euroepse Commissie. De hamvraag luidt dus: hebben die vele miljarden euro investeringen in ontwikkelingssamenwerking al of niet iets opgebracht voor de mensen ter plaatse? En waarom zijn er eventueel tastbare resultaten in het éne land, en helemaal niets in een ander land? Waarom slaagt Zwart-Afrika er niet in te doen wat Aziatische en Zuid-Amerikaanse landen deden? 

De informatie die wij op die wijze bijeensprokkelden bedraagt inmiddels vele honderden bladzijden allerhande. Het komt er nu op aan die bevattelijk te ordenen, samen te vatten, en vooral er politieke lessen uit te destilleren. We zijn daar nog wel even mee bezig.

In elk geval zijn we steeds opnieuw verbaasd over de enorme bedragen die aan ontwikkelingshulp worden besteed zonder grondige voorafgaande controle op de besteding ervan - laat staan een evaluatie van de efficiëntie. De fondsen die de Europese Unie ter beschikking stelt zijn dan trouwens meestal nog maar een fractie van de fondsen die door de afzonderlijke Europese landen worden uitgegeven.

KABILA,%20Joseph-002.jpgEen klein voorbeeld. In 2006 schonk de Europese Unie niet minder dan 165 miljoen euro (6,6 miljard frank!) aan de Democratische Republiek Congo als bijzondere steun voor het organiseren van de presidentsverkiezingen van kameraad Kabila, één van de meest sinistere groot-dieven van het Afrikaanse continent. Volgend jaar zijn er in dat land opnieuw presidentsverkiezingen. Kabila heeft inmiddels de kieswetgeving op zijn maat aangepast, zodat de uitslag al bij voorbaat vastligt, een schijnvertoning met een democratisch sausje. Zopas kreeg ik van de Europese Commissie antwoord op mijn parlementaire vraag of de EU ook volgend jaar opnieuw zinnens is om die schertsvertoning te financieren. Na heel wat nietszeggende new-speak luidt het enkel "deze keer zal de EU-bijdrage minder groot zijn". Daarmee moeten we het stellen. Daarmee, en met de wetenschap dat opnieuw tientallen miljoenen euro belastinggeld zinloos en nutteloos in de riool gestort worden.

Voor alle duidelijkheid: we zijn niet tegen ontwikkelingshulp, en zeker niet tegen noodhulp. We hebben wel het recht te onderzoeken waarvoor ons geld gebruikt wordt, het recht ook om te eisen dat de hulp aan de roofstaten en de corrupte potentaten onverbiddellijk stopgezet wordt.

20091104_cartoon_michel.jpgEn ook voor alle duidelijkheid: de misbruiken zijn heus niet enkel te zoeken in de ontwikkelingslanden zelf. Voormalig Europees Commissaris voor ontwikkelings samenwerking Louis Michel kreeg twee jaar geleden een opzegpremie van zo'n klein 15 miljoen frank (360.000 euro) toen hij zijn mandaat inruilde voor dat van parlementslid. Daar kunnen ook heel wat waterpompen mee gezet worden...

14:53 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-04-11

We zijn terug!

vb foto's 013.jpgHet Paasreces is voorbij. We maakten veel plannen, troffen veel voorbereidingen en ontmoetten heel wat oude vrienden. En ook een paar nieuwe.

Vanaf nu ook terug regelmatige bijdragen op deze blog. En om te starten deze foto "uit de oude doos", 2004. Tot morgen!

14:42 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

05-04-11

Nieuwe foto's Roos - 3

Tweede dag van de "Straatsburgweek", plenaire zitting van het Europees Parlement. Deze ochtend had ik wat spreektijd in het debat over de Europese Top van tien dagen geleden en straks stemmen we o.m. over migratiestromen en geweld tegen vrouwen. Stel U daar allemaal niet te veel van voor. Die rapporten stellen dikwijls goede vragen, maar in het beschikkende gedeelte bulkt het van de nietszeggende politieke correctheid. Een voorbeeld: in het 23 dichtbedrukte bladzijden tellende verslag over het "EU-beleidskader voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen" komt niet één keer het woord "Islam" voor. Taboe. Taboe dat enkel doorbroken wordt door enkele niet-politiek correcte parlementsleden waaronder uw dienaar en collega Philip Claeys. Een gelegenheid om opnieuw enkele weinig bekende foto's van Marie-Rose op het net te plaatsen. De eerste foto, Marie-Rose en mezelf bij het ontbijt op de cruiseboot, november 2010. De tweede, Marie-Rose met Philip Claeys, als ik me niet vergis eind 2007 of begin 2008.

En tussen haakjes: ik heb inmiddels ondervonden dat bekwame vrouwen het in de politiek ook niet gemakkelijk hebben en dat nogal wat mannen (ook mannen die het anders - en terecht - vol afschuw hebben over de minderwaardige rol van de vrouw in de islamitische wereld) het lastig hebben met de concrete toepassing van de gelijkwaardigheid van man en vrouw in hun eigen wereldje. Maar dat is een ander verhaal...

IMG_0150.JPGvb foto's 048.jpg

11:09 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa, Marie-Rose Morel | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

04-04-11

"Le Camp des Saints" - boekbespreking

lamp.jpgStraatsburg, plenaire zittingsweek van het Europees Parlement. Straks is er een kort debat over de situatie op het Italiaanse eiland Lampedusa, overspoeld door Afrikaanse vluchtelingen en gelukzoekers. Ik kom daar morgen tijdens de stemmingen ook over tussen. Het is een situatie die onvermijdelijk doet denken aan het in 1973 verschenen boek "Le Camp des Saints" van Jean Raspail. Ik las het halfweg de jaren '70 en het maakte op mij een onuitwisbare indruk, als een mokerslag. De voorbije dertig jaar heb ik het meerdere malen graag herlezen. Koen Dillen schreef onderstaande boekbespreking van dit pas heruitgegeven meesterwerk (waarvan jammer genoeg geen Nederlandse vertaling bestaat). Warm aanbevolen, deze bespreking. En uiteraard ook en boven alles het boek zelf. Haast U het aan te schaffen én te lezen vooraleer het door de gedachtenpolitie op de index geplaatst wordt.

 

Jean Raspail en Le Camp des Saints

 

‘Le temps des mille ans s’achève. Voilà que sortent les nations qui sont aux quatre coins de la terre et qui égalent en nombre le sable de la mer. Elles partiront en expédition sur la surface de la terre, elles investiront le camp des Saints et la Ville bien-aimée.’

Apocalypse, XXe chant

 

De Franse linkerzijde is ongerust. De heruitgave van Le Camp des Saints van Jean Raspail kent een onverklaarbaar succes. Zonder publiciteit op radio of televisie, met slechts enkele besprekingen, in Valeurs actuelles, Le Figaro en Figaro Magazine, kroop de achtendertig jaar oude roman op enkele weken tijd naar de top van de best verkopende fictieboeken in Frankrijk. Uitgebracht op 5000 exemplaren op 3 februari jl., kende het boek sindsdien al zeven herdrukken. 40.000 exemplaren gingen op enkele weken tijd over de toonbank. Dat is enorm voor een heruitgave na zoveel jaar. Zeker voor een roman waarvan een pocketeditie bestaat. De laatste editie dateerde uit 1985. Het boek verscheen voor de eerste keer in 1973, steeds bij dezelfde uitgeverij, het statige Robert Laffont, dat naast Raspail tevens Eliette Abecassis, Georges-Marc Benamou, Dino Buzatti, Martin Walser en Carlos Luis Zafon in zin catalogus heeft, om maar enkele bekende namen te noemen.

camp_des_saints_edition_originale-2-9d3de.jpg 

Fictie werd werkelijkheid

 

Le Camp des Saints is een parabel van wat de blanke man vandaag ondergaat. De roman beschrijft hoe een vloot van honderd schepen met een miljoen vluchtelingen de Ganges in Indië verlaat en vreedzaam op de Azurenkust afstevent. De vloot die schipbreuk lijdt, is de voorhoede van de Derde Wereld die een beter bestaan zoekt in het rijke Westen. Zonder geweld te gebruiken, door zijn ellende te tonen, door beroep te doen op het medelijden van de Europeanen. Dat verhaal vertelt en beschrijft Jean Raspail. Hij toont hoe op alle maatschappelijke niveaus gereageerd en gecapituleerd wordt onder druk van het wereldgeweten. Hij beschrijft ook – symbolisch, want alles is symbolisch in deze toekomstfictie - hoe een kleine groep mensen, het Dorp - ‘le Village’ – onder leiding van de oude professor literatuur Calguès besluit zich te verzetten en de vloot met belachelijke middelen, maar met geweld, tegen te houden. Honderd verzetslui tegen een miljoen immigranten. De strijd is hopeloos, maar ze voeren hem. Tussen hen zit de eigenaar van een bordeel. Tussen hen zit ook een overgelopen minister die wil dat alles legaal gebeurt en die ervoor zorgt dat eerst de antiracismewet wordt opgeheven. Tussen hen zit ook een zwarte Pondichéry, de vroegere hoofdstad van Frans-Indië, die zich wil opofferen om de Europese beschaving te beschermen, “want blank zijn heeft niets met huidskleur maar met een geestesgesteldheid te maken.” Na twee dagen van verzet bombardeert het Frans leger de rebellen. Parijs heeft beslist de vluchtelingen binnen te laten. Frankrijk capituleert voor de massa en de miserie.

Dit is slechts een beknopte en onvolledige samenvatting van Le Camp des Saints, maar iedereen begrijpt dat Raspail met deze toekomstroman geen politiek correct verhaal schreef. Alleen liet de vrije meningsuiting zulks nog toe in 1973, alvorens de religie en de hysterie van het antiracisme bezit namen van onze westerse cultuur. Raspail onderging scherpe kritiek, onder meer vanwege de marxistische le Monde Diplomatique, maar hij kreeg nog veel meer lof toegezwaaid, en niet van de minsten. Thierry Maulnier, Michel Déon en Jean Dutourd, drie vooraanstaande leden van de Académie française,  hadden alleen maar ontzag voor de prestatie van Raspail. Jean Cau, gewezen privésecretaris van Jean-Paul Sartre, en tijdens zijn leven van links naar rechts geëvolueerd nadat hij de prestigieuze Goncourt won voor zijn roman  La pitié de Dieu, vroeg zich af of Jean Raspail een romancier dan wel de ‘historicus van onze toekomst’ was. En de linkse en pacifistische romancier Bernard Clavel, geschokt door zijn lectuur,  becommentarieerde Le Camp des Saints als volgt: ‘A la fois bouleversant et révoltant, ce livré dont nous pouvons craindre qu’il ne soit prophétique…’

Dat was dertig jaar geleden. Sinds 1973 kende Le Camp des Saints heel wat vertalingen. Naar het Duits, het Engels, het Spaans, het Portugees, het Italiaans en zelfs naar het Afrikaans. Raspail vermeldt ook een vertaling naar het Nederlands, maar vergist zich. Die vertaling kwam er uiteindelijk niet. Ik weet het wel. Lange tijd was er sprake van een Nederlandse vertaling. Ik ken de schitterende literaire vertaler die zich eraan gewaagd heeft. Het project eindigde in een doodlopend straatje na discussies over auteursrechten met de uitgeverij, als ik me niet vergis. Een spijtige zaak. In Amerika lazen Ronald Reagan en Samuel Huntington de roman. The camp of the Saints kende er een immens succes. Geen Amerikaan die racistische graten in de intrige ontwaarde. Jeffrey Hart, hoogleraar in Princeton en een bekend columnist begreep maar al te goed de boodschap van de auteur: “Raspail is not writing about race, he is writing about civilization.”

 

Een ‘racistische roman’

 

Anno 2011, en gelet op het onverklaarbare succes van Le Camp des Saints, menen ‘the usual suspects’ echter een proces tegen dit literaire meesterwerk en zijn auteur te moeten aanspannen. Ik noem Daniel Schneidermann van de krant Libération en Jérôme Garcin en Aude Lancelin van het weekblad Le Nouvel Observateur.

De eerste legde op 7 maart jl. in een editoriaal getiteld ‘Appeler les racistes les racistes’ een verband tussen literatuur en politiek. Voor Schneiderman waren het applaus in het Parlement van dignitarissen van de regeringspartij UMP voor de wegens ‘racisme’ veroordeelde joodse journalist Eric Zemmour en het succes van Raspails Le Camp des Saints blijkbaar maatschappelijke fenomenen van dezelfde orde. Enerzijds Zemmour die op televisie had verklaard dat de meeste drugdealers van allochtone afkomst waren en daar in eerste aanleg voor veroordeeld werd. Anderzijds de romancier Jean Raspail die op literaire wijze het probleem formuleert van de invasie van Europa door de Derde Wereld - dixit Valéry Giscard d’Estaing in een interview met Figaro Magazine  enkele jaren geleden - en daarbij – dichterlijke vrijheid !! – brutale beeldspraak gebruikt en dus een ‘racist’ is, aldus Daniel Schneidermann die de literaire kwaliteiten van het werk ruimschoots erkent (‘sa perverse puissance d’évocation’…‘littérairement intéressant…sociologiquement, historiquement intéressant’), maar wel voorstelt om op alle exemplaren in de boekhandels een waarschuwing te plaatsen: ‘opgepast, racistische inhoud’. Ach, waarom niet, misschien verkoopt het boek dan nog beter dan vandaag het geval is.

Jérôme Garcin probeert het succes van Le Camp des Saints dan weer te verklaren door de opkomst van het Front national en de doorbraak in de opiniepeilingen van Marine Le Pen. Enig bewijs voert hij daarvoor niet aan. Het is maar een suggestie. Zijn collega Aude Lancelin gaat evenwel verder. Voor deze filosofe en literaire critica, toevallig geboren in 1973 het jaar dat Raspails meesterwerk verscheen en die ik al veel zinnigere analyses heb weten maken, zitten we met de inhoud van Le Camp des Saints, door de beeldspraak en de metaforen die erin voorkomen, zowaar midden in het fascisme. Tja, van het racisme naar het fascisme is het natuurlijk maar een kleine stap. Waarbij ik me afvraag of we met de weinig subtiele verwijzing naar de ‘kindsheid’ die in de fierheid zou schuilen waarmee Raspail een voorwoord voor zijn boek schreef, ook niet ‘midden in het fascisme’ belanden. Raspail is inmiddels 86 jaar oud, jonger dan de elders door Aude Lancelin – en door mij – bewonderde bestsellerauteur Stéphane Hessel, de schrijver van het pamflet Indignez-vouz die ons vrijdag 21 januari in de Frankfurter Allgemeine Zeitung voorhield dat de Duitse bezetting van Frankrijk qua brutaliteit zeker niet moest onderdoen voor de Israëlische bezetting van Palestina. Wat zou ze niet schrijven mochten we de fiere Hessel morgen enig ‘gâtisme’ aanwrijven!

Neen, dames en heren procureurs van de linkse pers, nijdig omwille van het succes, Le Camp des Saints is géén ‘racistische roman’, zoals u beweert. De groteske vergelijking met het antisemitisch pamflet Bagatelles pour un massacre van Louis-Ferdinand Céline discrediteert heel de kritiek van Lancelin in Le Nouvel Observateur. Mochten Aude Lancelin en Daniel Schneidermann de moeite genomen hebben om er het voorwoord bij de uitgave van 1985 op na te lezen, ze hadden kunnen vaststellen hoe Raspail uitlegt dat hij net voor een vloot van de Ganges kiest en niet van de Maghreb om elke steriele discussie over racisme en antiracisme te vermijden (‘…ma répulsion à illustrer au risque de les envenimer des tensions raciales déjà perceptibles mais pour le moment hors du sujet.’) .

‘Das Heerlager der Heiligen ist kein rassistisches Buch’ merkt Jürg Altwegg van de Frankfurter Allgemeine Zeitung terecht op in de lange en indrukwekkende  analyse die hij van de roman maakt (‘Das Ende der europäischen Welt’, 25 februari 2011). De Duitser Altwegg lijkt ook de rest van het immense oeuvre van Jean Raspail te kennen en verwijst naar het eerbetoon dat de schrijver in verschillende van zijn boeken aan vreemde en grotendeels verdwenen culturen en volkeren bracht. Ik geef u één voorbeeld: Qui se souvient des hommes uit 1986, over het overleven en mettertijd verdwijnen van de cultuur van de Alakalouf-indianen in het zuiden van Chili is misschien wel een van de grootste antiracistische werken uit de wereldliteratuur. De roman kreeg de Prix Chateaubriand, Jean Raspail was te gast bij Bernard Pivot in diens befaamde boekenprogramma Apostrophes en Qui se souvient des hommes werd een bestseller. Wat een dwaasheid om deze grote auteur vandaag van vreemdelingenhaat te verdenken !

 

‘Big Other’

 

Maar de profetie waarover Clavel het had, die van de overspoeling van Europa door de Derde Wereld, is uitgekomen, schrijft Jean Raspail in de lange inleiding ‘Big Other’ die hij opgesteld heeft voor de nieuwe uitgave van zijn roman. In ‘Big Other’ vertelt Jean Raspail de geschiedenis van Le Camp des Saints. Hij beschrijft, zonder het briefgeheim te onthullen, hoe hij beleefde antwoorden kreeg van socialistische personaliteiten als François Mitterrand, Lionel Jospin, Jean-Pierre Chevènement en Robert Badinter naar wie hij zijn roman in 1973 had gestuurd. Hij vertelt ook hoe de gewezen hoofdredacteur van de socialistische krant Le Matin de Paris Max Gallo hem zwaar had aangevallen. Max Gallo is een bestsellerauteur die ook door Robert Laffont werd uitgegeven en die in 1981 een tijdje woordvoerder werd van de socialistische regering-Mauroy. Max Gallo herzag mening over Le Camp des Saints. Toen Raspail in 2006 van de schrijver diens laatste roman Les Fanatiques toegestuurd kreeg, stond er een korte opdracht in: ‘Pour Jean Raspail, qui a eu le don de la prophétie. En amitié.’

Onder de noemer ‘Big Other’ schuilt de falanx die de sluizen heeft opengezet. ‘Big Other’ zoals Big Brother. De meute die de sluizen heeft opengezet en die elk verzet in de kiem probeert te smoren. De media, de showbizz, de mensenrechtenverenigingen, de vakbonden, de bisschoppen, de oecumene etc. Kortom, het ‘Centrum’, zoals wij in Vlaanderen zouden zeggen. Raspail weet er iets van. Zijn roman verscheen in 1973 onder het presidentschap van Georges Pompidou. Een jaar eerder, in 1972 werd bij unanimiteit de eerste antiracistische wetgeving in het Frans parlement gestemd, de wet Pléven. De verjaringstermijn voor opiniedelicten bedroeg toen drie maanden. Dat veranderde allemaal sindsdien. We kunnen het ons niet meer voorstellen. In 1973 echter nam niemand aanstoot aan een roman die bij een gerespecteerde uitgeverij verscheen en lovende besprekingen oogstte. Le Camp des Saints ontsnapte aan het oog van de procureurs.

Vandaag zou alles anders verlopen, schrijft Jean Raspail in ‘Big Other’. Er zijn nieuwe antiracismewetten gekomen die het arsenaal van wapens waarmee de overheid opiniedelicten kan vervolgen enorm hebben versterkt. De wet Gayssot van 1990, de wet Lellouche van 2001, de wet Perben van 2004. Raspail heeft het aan twee eminente advocaten gevraagd. Ze zijn formeel. Vandaag zou een publicatie als Le Camp des Saints verboden worden. Of toch ten minste gezuiverd worden van talloze passages die strijdig zijn met de vigerende muilkorfwetten. Op blz. 391 en 393 somt de schrijver ze allemaal op. Haast u er naartoe als u geen tijd heeft om de hele intrige te doorworstelen.

De tijden zijn veranderd. Raspail is pessimistisch. Over enkele decennia, rond 2050, zullen de Fransen een minderheid vormen in eigen land. Zoals de Vlamingen, de Britten, de Duitsers, de Spanjaarden… Hij zal dan al lang dood zijn, maar het Frankrijk waar Raspail geboren werd en opgroeide, bestaat dan niet meer. Maar de auteur van Le Camp des Saints wil geen oplossingen bieden, schreef hij al in het voorwoord voor de uitgave van 1985, de uitgave die ik kocht en voor de eerste keer las toen ik student was, nu ook al weer 25 jaar geleden. ‘Ik ben romancier, houdt Raspail ons voor, ik heb geen oplossingen aan te bieden.’ Is dat pessimisme van Raspail? Ik denk het wel. Want het Westen heeft geen ziel meer, schreef hij al in 1985. Twee scenario’s tekenen zich af, het ene al waarschijnlijker dan het andere. Misschien, aldus de auteur, blijven er haarden met autochtonen over, wat men in de wetenschappelijke etnologie des isolats noemt, van zo een twintig miljoen Fransen die de Franse taal spreken en zich nog bewust zullen zijn van de cultuur en geschiedenis zoals ze vroeger werd overgedragen. Het zullen minderheden in eigen land worden. Maar als die haarden ook in de andere Europese landen bestaan, en Jean Raspail verwijst niet toevallig naar Denemarken, Vlaanderen (hij schrijft België), Italië, Zwitserland en Nederland, dan kunnen die, en dat is de tweede hypothese . samen een reconquista inzetten. Raspail lijkt daar niet in te geloven. Maar iemand na hem kan er wel een roman over schrijven, suggereert hij op het einde van zijn voorwoord.

Voor mij liggen de drie uitgaven van Le Camp des Saints. De eerste is de mooie uitgave van vandaag, met het nieuwe voorwoord ‘Big Other’ van 37 blz. De mensen die de roman al in hun bezit hebben raad ik aan snel naar de boekhandel te lopen, al was het maar voor deze ‘Big Other’. De tweede uitgave dateert van 1985, jeugdsentiment voor mij. De derde is die van 1973. Het exemplaar voor mij haal ik uit de bibliotheek van mijn vader Karel Dillen. Hij kocht het op een boekenbeurs in Brussel, in maart 1973, toen het pas verschenen was, of hij kreeg het als recensie-exemplaar voor ’t Pallieterke. Ik weet het niet. Op de witte bladzijde na de titelpagina, vind ik de handgeschreven opdracht van Raspail aan mijn vader: “A Monsieur Karel Dillen, du camp de ceux qui comprennent… en très sympathique hommage. Jean Raspail, Bruxelles, 17 mars 1973.”

 

MRKoen.JPGKoen Dillen

( De auteur hier met Marie-Rose, november 2010, na de diagnose van de hersentumoren - haar vrienden teneergeslagen, Marie-Rose zoals altijd degene die ons moed inpompte en vrolijk hield.)

19:25 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

31-03-11

Immigratie in Vlaanderen: schreeuwen om problemen...

files.jpgVan Eddy Van Buggenhout, VB-gemeenteraadslid in het Limburgse Bree, kreeg ik onderstaande tekst en cijfers over de bevolkingsdichtheid in Vlaanderen. Van Buggenhout slaat wel eens meer nagels met koppen, altijd zakelijk en redelijk maar met "facts en figures" waar mensen van goede wil niet naast kijken kunnen. Als het goed is zeggen we het ook, en graag zelfs.

Een overvol land en immigratie: dat is schreeuwen om problemen.

 

Wij blijven het zeggen, een geforceerde immigratie in Vlaanderen is complete waanzin.  Wij worden echter niet alleen geconfronteerd met de multiculturele ontworteling zoals die voorkomt in vele gemeenten en steden van Europa. Onze heimat heeft daarenboven nog eens zeer specifieke kenmerken die elders in Europa veel minder sterk aanwezig zijn: de totale overbevolking van onze regio. Vlaanderen kent de hoogste bevolkingsdichtheid van Europa, zijnde het hoogste aantal inwoners per vierkante km. Indien wij onze kinderen en kleinkinderen nog een beetje leef- en werkruimte willen gunnen in de toekomst, dan moeten wij de immigratie maximaal afremmen. Dat heeft niks te maken met racisme of vreemdelingenhaat maar alles met een leefbaar Vlaanderen. Mensen wonen nu éénmaal niet in luchtballonnen en vliegtuigen, wel in gebouwen waarvan de fundamenten verankerd zijn in de bodem.

 

Wij laten daarom de naakte cijfers spreken. Feiten zijn belangrijker dan de Lord Mayor van Londen, zeggen de Engelsen.

 

Bevolkingsdichtheid in Europa.

 

 

Land/regio

Totale bevolking (1)

Oppervlakte (2)

Inw/km2

Vlaams Gewest

6 208 877

13 521

459,2

Nederland

16 574 989

41 528

399,1

Waals Gewest

3 475 671

16 844

206,3

Luxemburg

502 066

2 586

194,1

Duitsland

81 802 257

357 022

229,1

Frankrijk

64 714 074

643 427

100,5

Verenigd Koninkrijk

62 008 048

242 900

255,2

Denemarken

5 534 738

43 094

128,4

Zwitserland

7 785 806

41 284

188,5

Italië

60 340 328

301 318

200,2

Oostenrijk

8 375 290

83 858

99,8

België

10 839 905

30 528

355,0

 

 

(1)   Bronnen: Eurostat (1/1/10) en FOD Economie (Vlaams en Waals Gewest (1/1/09))

(2) Bron: Wikipedia (UNO 2004)

14:04 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-03-11

Een pedofiel bij "Goedele", en een andere in het parlement.

goedele.jpgNogal wat opschudding in Vlaanderen over het interview van Goedele Liekens met een weerzinwekkende pedofiel - "Goedele", vorige dinsdagavond op VTM. Die opschudding en vooral die verontwaardiging zijn terecht. Pedofielen misbruiken weerloze kinderen en tekenen hen voor het leven. Daar is geen verontschuldiging voor.

Denk daaraan wanneer U onderstaand filmpje aanklikt. Aan het woord is "rode Danny", Daniël Cohn-Bendit, op dit ogenblik fractieleider van de Groene fractie in het Europees Parlement, de fractie waar ook Bart Staes en zelfs Frieda Brepoels toe behoren.

Let wel:  Het gaat hier niet over één wat ongelukkige verspreking tijdens een debat, wellicht onder invloed van softdrugs. Er zijn ook teksten van Cohn-Bendit die met een ijver een betere zaak waardig telkens op hetzelfde terugkomen, erg dubbelzinnig en met de toon die klinkt als de verdediging van pedofielen zelf: het is allemaal niet zo erg, de kinderen vràgen er zelf om...

Zou U die man als fractieleider willen? En moeten we die man maar blijven opvoeren als zelfbenoemd wereldgeweten?

 

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&...

 

 

10:30 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-10-10

Nederland vakantieland

nb2603dehaene.jpgneyts.jpgEr zijn tekenen die er niet om liegen: Jean-Luc Dehaene en Annemie Neyts spreken beiden hun afschuw uit over het Nederlandse regeerakkoord; dan kan het niet slecht zijn. Wat mij betreft, ik heb me de jongste jaren zelden meer Heelnederlander gevoeld dan vandaag: drastische vermindering van het aantal parlementsleden en ministers, minder asielzoekers en immigranten, strenge beperking van de gezinshereniging, extra middelen voor ouderenzorg, een miljard bezuinigen op de EU-bijdrage enzovoort enzoverder, een panoplie aan beleidsmaatregelen waar wij in Vlaanderen alleen maar kunnen van dromen zolang we in de greep van de PS blijven.

zeeland.jpgIk ben toch niet de enige die Nederland met stip noteer voor vakantie bij de buren?

WAD_intro-2.jpg

10:57 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-09-10

900.000 illegalen...per jaar...

claeys.jpgHet kreeg geen enkele weerklank in de "serieuze" pers, maar gisteren maakte mijn collega Philip Claeys in een persbericht indrukwekkende cijfers over de illegale immigratie in de Europese Unie bekend. Zijn bron: een zeer recente en uiteraard zeer vertrouwelijke nota van de hoogst officiële Europese instellingen Europol, Eurojust en Frontex. (http://www.statewatch.org/news/2010/aug/eu-council-eurojust-europol-frontex-int-sec-9359-10.pdf)

Volgens deze nota komen er élk jaar geschat 900.000 illegale immigranten de Europese Unie binnen, een astronomisch getal dat nooit eerder in zo'n officieel document opdook. In normale, niet-politiek correcte, omstandigheden zou hierop toch een publiek en indringend debat moeten volgen. Kan "Schengen" (de niet-controle van de grenzen van een 25-tal Europese landen, vermits die controle in principe aan de Europese buitengrens zou geschieden) blijven, of moet dit controle-vrij verkeer van personen dringend teruggeschroefd worden? Claeys wijst er bovendien op dat er geen effectieve terugkeerpolitiek wordt gevoerd zodat er ook geen afschrikkingseffect is en de stroom immigranten blijft toenemen.

lega.jpg

Philip Claeys maakt ook de volgende berekening: in 2009 werden er in België 17.190 asielaanvragen geteld, goed voor 7% van de 246.210 asielaanvragen in de EU; indien we dit percentage extrapoleren voor wat de illegale immigratie betreft, komen we (per jaar!) op gemiddeld 63.000 nieuwe illegalen in België, dat komt overeen met de volledige bevolking van een stad als Genk.

Maar zoals reeds gezegd. Niet interessant voor de serieuze media.

14:55 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-09-10

Is er nog leven na een parlementsmandaat?

Een beetje tot mijn verbazing wordt hier en daar aandacht besteed aan het feit dat ik bij de komende verkiezingen geen kandidaat meer zal zijn voor Vlaams Belang en dus over drie jaar ook geen vernieuwing van mijn politiek mandaat nastreef. Ik heb dat inderdaad enkele dagen geleden (desgevraagd) aan Tom Cochez bevestigd.

Mij lijkt dat eigenlijk een evidentie.

Bij de verkiezingen van afgelopen juni was ik reeds geen kandidaat - nota bene voor het eerst sinds 1982 - een logisch gevolg van een bijzonder pijnlijke lijstvorming en van vele maanden fundamentele onenigheid tussen mezelf en de huidige "partijtop". Het zou mij bijzonder onkies voorkomen om eerst om zeer principiële redenen géén kandidaat te zijn en het dan later wél opnieuw te worden om de eigen parlementszetel veilig te stellen. Niet dus.

Voor alle duidelijkheid: ik ben lid van Vlaams Belang en ik blijf dat, net zoals ik dat was in de 17 jaren van de partijstichting in 1977 tot  juni 1994 toen ik voor het eerst parlementslid werd. Het is voor mij ondenkbaar om naar een andere partij te stappen. Het is echter ook ondenkbaar om te doen alsof mijn neus bloedt wanneer de zo noodzakelijke politieke slagkracht van het Vlaams-nationalisme wegdeemstert.

Ik ben heel erg dankbaar dat ik van mijn politieke passie lange tijd mijn beroep heb kunnen maken.

22:19 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

15-09-10

Noam Chomsky over Roeland Raes

raes.jpgVoormalig senator en ondervoorzitter van Vlaams Belang Roeland Raes is dus zopas door het Brusselse Hof van Beroep schuldig bevonden aan negationisme en moet aan het Forum van Joodse Organisaties en aan het sinistere Centrum voor Gelijke Kansen elk 1.800 euro "schadevergoeding" betalen. Ik kom hier niet terug op de grond van de zaak omdat ik het er op deze blog reeds eerder over had, omdat we anno 2010 wel andere problemen op te lossen hebben en trouwens ook omdat de wet op het negationisme het in ons land onmogelijk maakt om op een eerlijke en volwassen wijze te debatteren over historische gebeurtenissen.

Sta mij enkel toe te zeggen dat ik de veroordeling van Roeland Raes een schandaal vind, een democratische rechtstaat onwaardig. Ik sluit mij graag aan bij de woorden van de wereldberoemde professor Noam Chomsky toen hij het een paar dagen geleden had over de negationismewetten in Frankrijk:

"I regard this law as an absolutely illegitimate infringment of the principle of a free society, as it is been understood since the Enlightenment. As a consequence of this law the state has been granted the right to determine historical truth and to punish anyone who opposes its edicts. This is a principle that smacks of the sinister days of Stalinism and Nazism."

("Ik beschouw deze wet als een absoluut onrechtvaardige inbreuk tegen het principe van een vrije samenleving, zoals we die kennen sinds de Verlichting. Als een gevolg van deze wet heeft de staat het recht gekregen de historische waarheid vast te leggen en iedereen die zich verzet tegen haar stellingen te straffen. Dit doet denken aan de sinistere dagen van Stalinisme en Nazisme.")

Noam Chomsky is zoals men weet emeritus professor taalkunde aan het ook al wereldberoemde Massachusetts Institute of Technology. Hij is zelf Jood en van zeer linkse signatuur en één van de weinige intellectuelen die tegen de politieke correctheid in nog de vrije meningsuiting durven verdedigen.

En dat moet het Vlaams Belang nu doen na de veroordeling van haar voormalige ondervoorzitter en senator? Eerst en vooral moeten we Roeland dankbaar zijn dat hij in 2001 vrijwillig zijn Senaatszetel afstond omdat hij de partij niet in moeilijkheden wilde brengen; ik zie het niémand van de huidige generatie nadoen. Dan moeten we goed bedenken dat we als partij zélf ook veroordeeld werden (en het Vlaams Blok zelfs buiten de wet gesteld) op basis van gelijkaardige liberticide muilkorfwetten. En ten slotte - last but not least - is er het politieke testament van onze stichter Karel Dillen die op zijn afscheidscongres (tijdens het Dilbeekse congres van juni 1996 waar hij mij tot zijn opvolger aankondigde) in niet mis te verstane woorden zijn spijt uitsprak over het goedkeuren van de negationismewet. Dat is duidelijk lijkt het me.

Als politici moeten we ons niet bemoeien met de geschiedschrijving. Wij moeten er wel voor zorgen dat historisch onderzoek niet onmogelijk gemaakt wordt en dat vorsers (of ze nu gelijk hebben of niet) niet bestraft worden omwille van hun opinies.

En morgen hebben we het over Sarkozy, de zigeuners, Verhofstadt en de vetbetaalde mandarijnen van de Europese Commissie.

P.S. Voor de volledigheid hieronder nog eens mijn blogstukje van 12 december 2008 over "de zaak Roeland Raes":

Deze ochtend werd bekend dat Roeland Raes door de correctionele rechtbank van Brussel veroordeeld werd tot een fikse geldboete (te storten aan het beruchte "centrum voor gelijke kansen", alias de gedachtengestapo) en niet minder dan vier maanden cel, voorwaardelijk weliswaar. Raes werd veroordeeld omdat hij in februari 2001 in een Nederlands TV-programma een aantal zaken had gezegd die blijkbaar strijdig zijn met de wet op het negationisme (het minimaliseren of ontkennen van de holocaust).

Ik was in die periode, februari 2001, nog voorzitter van het Vlaams Blok, en kan enkel getuigen dat Roeland Raes zich toen als een échte idealist heeft gedragen. Hij was senator en ondervoorzitter van de partij en nam uit beide functies ontslag omdat hij zijn partij niet in moeilijkheden wou brengen. Ik denk niet dat vele anderen hem zouden nadoen. Of juister gezegd: ik ken er niet één die hem dat zou nadoen. Hij had echter de politieke fout begaan om zeer onvoorzichtige uitspraken te doen over een oorlogsdossier dat nog steeds niet verwerkt is en dat men - zeker als politicus - best aan historici overlaat. De Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog was een gruwelijke misdaad die niet goed te praten valt, net zomin als de vele andere misdaden van die periode en van àlle zijden van de barricades goed te praten zijn, van de vuurhel van Dresden tot de massamoord in Katyn.

Juist omdat ik zelf politicus ben, wil ik ook niet dieper op het strafdossier tegen Raes zelf ingaan - al ben ik ervan overtuigd dat met mij vele mensen verbaasd zouden opkijken te vernemen voor welke woorden Raes zo zwaar werd veroordeeld. Want Raes is een behoorlijke en zachtmoedige mens en heeft nooit gespot met het leed van Joodse mensen, of van wie dan ook,  tijdens de oorlog. Maar als politicus heb ik wel het recht om te zeggen dat ik huiver van de vele muilkorfwetten in dit land en dat ik het een schande vind dat opinies strafbaar zijn. Dat zijn toestanden die niet thuishoren in een democratie, punt aan de lijn. Ik geloof dat het dringend tijd wordt dat nog écht vrij-denkende mensen in Vlaanderen zich gaan verenigen om de vrije meningsuiting te verdedigen.

Ook vandaag raakte trouwens bekend dat madame Malika El Aroud, islamfanaticus en patrones van islamterroristen, al vele jaren als "werkzoekende" op onze kosten leeft en dat de rechter haar in 2003 zegde "Ik kan je niet veroordelen voor je extreme ideeën en dat vind ik jammer." Maar Roeland Raes, een 72-jarige man die nooit tot geweld opriep en enkel een stommiteit zegde, die kunnen ze wél veroordelen. Proficiat Belgisch gerecht. Mijn maag keert.

Deze ochtend werd bekend dat Roeland Raes door de correctionele rechtbank van Brussel veroordeeld werd tot een fikse geldboete (te storten aan het beruchte "centrum voor gelijke kansen", alias de gedachtengestapo) en niet minder dan vier maanden cel, voorwaardelijk weliswaar. Raes werd veroordeeld omdat hij in februari 2001 in een Nederlands TV-programma een aantal zaken had gezegd die blijkbaar strijdig zijn met de wet op het negationisme (het minimaliseren of ontkennen van de holocaust).

Ik was in die periode, februari 2001, nog voorzitter van het Vlaams Blok, en kan enkel getuigen dat Roeland Raes zich toen als een échte idealist heeft gedragen. Hij was senator en ondervoorzitter van de partij en nam uit beide functies ontslag omdat hij zijn partij niet in moeilijkheden wou brengen. Ik denk niet dat vele anderen hem zouden nadoen. Of juister gezegd: ik ken er niet één die hem dat zou nadoen. Hij had echter de politieke fout begaan om zeer onvoorzichtige uitspraken te doen over een oorlogsdossier dat nog steeds niet verwerkt is en dat men - zeker als politicus - best aan historici overlaat. De Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog was een gruwelijke misdaad die niet goed te praten valt, net zomin als de vele andere misdaden van die periode en van àlle zijden van de barricades goed te praten zijn, van de vuurhel van Dresden tot de massamoord in Katyn.

Juist omdat ik zelf politicus ben, wil ik ook niet dieper op het strafdossier tegen Raes zelf ingaan - al ben ik ervan overtuigd dat met mij vele mensen verbaasd zouden opkijken te vernemen voor welke woorden Raes zo zwaar werd veroordeeld. Want Raes is een behoorlijke en zachtmoedige mens en heeft nooit gespot met het leed van Joodse mensen, of van wie dan ook,  tijdens de oorlog. Maar als politicus heb ik wel het recht om te zeggen dat ik huiver van de vele muilkorfwetten in dit land en dat ik het een schande vind dat opinies strafbaar zijn. Dat zijn toestanden die niet thuishoren in een democratie, punt aan de lijn. Ik geloof dat het dringend tijd wordt dat nog écht vrij-denkende mensen in Vlaanderen zich gaan verenigen om de vrije meningsuiting te verdedigen.

Ook vandaag raakte trouwens bekend dat madame Malika El Aroud, islamfanaticus en patrones van islamterroristen, al vele jaren als "werkzoekende" op onze kosten leeft en dat de rechter haar in 2003 zegde "Ik kan je niet veroordelen voor je extreme ideeën en dat vind ik jammer." Maar Roeland Raes, een 72-jarige man die nooit tot geweld opriep en enkel een stommiteit zegde, die kunnen ze wél veroordelen. Proficiat Belgisch gerecht. Mijn maag keert.

 

  

 

 

17:13 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-09-10

Suske en Wiske en de nijvere nazi's

kaproen.jpgHet publieke geheim dat Vlaams stripmonument Willy Vandersteen tijdens de oorlogsjaren o.m. aan het collaborerende VNV-dagblad "Volk en Staat" meewerkte wordt vandaag breed uitgesmeerd in de kranten. Bijna 70 jaar na datum blijft dat blijkbaar groot nieuws. Onverwerkt verleden. Dat de familie Vandersteen zich publiek op de borst klopt, is allicht (menselijk en zakelijk) goed bedoeld, maar ik had een "et alors?" meer geapprecieerd. Vandersteen was een kind van zijn tijd, en dan nog?

Herg%C3%A9.pngsimenon.jpgLees er maar eens de biografieën op na die Pierre Assouline wijdde aan twee andere "reuzen" van die generatie, Hergé (Georges Remi, tekenaar van Kuifje) en Georges Simenon (auteur van o.m. de inspecteur Maigret reeks). Hergé heeft tijdens de oorlog goed geld verdiend met tekeningen voor collaboratiekranten en hielp na de oorlog talrijke zwaar gestrafte collaborateurs een nieuw bestaan opbouwen. En van Georges Simenon, nota bene één van de meest gelezen auteurs van de 20ste eeuw, is o.m. geweten dat hij op jeugdige leeftijd een artikelenreeks over het "Joodse gevaar" voor de Gazette de Liège schreef en de oorlogsjaren comfortabel in een kasteeltje in de Vendée kon leven, o.m. dankzij een door Reichspropagandaminister Joseph Goebbels goedgekeurd Duits filmcontract. Zijn broer Christian was trouwens een Waalse SS'er die na de oorlog vluchtte en dienst nam bij het Franse vreemdelingenlegioen in Indochina waar hij in 1947 sneuvelde.

Nogmaals: allen kinderen van hun tijd. Zouden we 70 jaar later in een Verenigd Europa niet erkennen dat de waarheid over "goed en kwaad" veel genuanceerder is dan het zwart-wit beeld dat ons voortdurend opgelepeld wordt? Om maar iets te zeggen: er gaat omzeggens geen maand voorbij zonder dat in het voormalige Oost-Europa een nieuw massagraf wordt ontdekt van mensen die na de Duitse aftocht door communisten werden afgeslacht.(http://www.google.com/hostednews/ap/article/ALeqM5jGwad6G...). Dat doet niets af aan de verwerpelijkheid van de nationaal-socialistische dictatuur, net zoals de misdaden van de nationaal-socialisten niets afdoen aan de verwerpelijkheid van de communistische dictatuur. Met dat verschil dat die tweede dictatuur alvast tot enkele jaren geleden heel actieve verdedigers telde in politiek, media en cultuurwereld in Vlaanderen.

We zijn 2010 en inmiddels al een paar generaties verder. Ik heb echt geen boodschap aan de verscheurdheden van het verleden. Willy Vandersteen ruste in vrede, hij was een Grote Mijnheer.

14:21 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-09-10

Georges Marchais wist het al.

"Renaissance européenne", het steeds lezenswaardige berichtenblad van "Terre et Peuple - Wallonie" brengt in zijn jongste uitgave een lezenswaardig citaat van niemand minder dan Georges Marchais, de destijds zeer Moskou-getrouwe secretaris-generaal van de Franse Communistische Partij PCF. Toen eind 1980 de communistische burgemeester Paul Merciera van de Franse stad Vitry een woonblok van 300 Malinese arbeiders met bulldozers liet platleggen kroop Marchais in zijn pen om in de partijkrant L'Humanité de burgemeester te steunen tegen alle kritiek van links:

marchais.gif"Ik zeg het in alle duidelijkheid: ja, de feiten brengen mij ertoe om onvoorwaardelijk de daad van mijn vriend Paul Merciera te steunen... Meer in het bijzonder steun ik zijn weigering om in zijn gemeente nog meer immigranten toe te laten, bovenop de vele die er al zijn. Omdat er vandaag reeds in Frankrijk bijna vier en een half miljoen vreemde arbeiders en hun families wonen kan nieuwe immigratie enkel de problemen vergroten.We moeten snel maatregelen nemen. Het alarmpeil is bereikt.... Ik zeg het duidelijk:de illegale én legale immigratie moet stoppen. Er is door de immigratie een groot probleem ontstaan.... In wat we ghettos moeten noemen zijn arbeiders en hun families opeengestapeld, mensen met zeer verschillende afkomst, talen, levenswijzen. Daar komen spanningen van en soms ook botsingen tussen immigranten uit verschillende landen... De kostprijs van de sociale uitkeringen worden ondraaglijk voor onze gemeenten...."

Also sprach Georges Marchais in L'Humanité op 6 januari 1981.

Zou het Belgische gerecht die man niet (postuum) vervolgen? Dat is nogal wat anders dat een lokaal blad in Sint-Niklaas.

 

Bron: "Renaissance européenne", Generaal Capiaumontstraat 24, 2600 Berchem.

13:59 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Europa, Proces Vanhecke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

't Was lang geleden: nog eens voor de rechtbank.

Net toen ik dacht dat ze me vergeten waren kwam deze week het bericht dat het Belgische gerecht effectief tot vervolging overgaat in het dossier van het lokaal blad van Sint-Niklaas. Op 17 september sta ik dus nog eens (ik vrees dat mijn verhaal eentonig wordt) wegens vermeend racisme voor de rechtbank.

justitia.jpgHet gaat over een zaak van mei 2005. Toen werd in Sint-Niklaas een lokaal pamflet van het Vlaams Belang verspreid waarin ook enkele regels (in totaal 136 woorden om precies te zijn) over een geval van vandalisme op een kerkhof. Ik citeer de gecontesteerde woorden: "Wat men echter niet mocht vernemen is dat de daders, allen jonge tieners, allochtonen waren, jongeren van vreemde afkomst dus. Een cultuur die geen respect meer heeft voor de doden en voor symbolen van een ander geloof, is een ontspoorde cultuur. Deze feiten kunnen op geen enkele wijze met de mantel der liefde bedenkt worden."

Voor alle duidelijkheid: ik was niet de auteur van deze tekst, dat was een lokale mandataris. Maar het gerecht deed (na klacht van Agusta-sjoemelaar willockx.jpgFreddy Willockx, de man die zich in media inkocht met omkoopgeld van wapenhandelaren) een huiszoeking bij die lokale mandataris en ontdekte na maandenlang onderzoek van zijn computerbestanden dat er enkele woorden in het artikel verplaatst, weggelaten en toegevoegd waren, dat er dus een klein verschil was tussen de gedrukte tekst en het ontwerp dat men terugvond op de computer. Voldoende reden voor de Belgische minister van justitie om de opheffing van mijn parlementaire onschendbaarheid te vragen, want ik was toen de verantwoordelijke uitgever van zo'n 200 verschillende lokale bladen.

Een mens kan zich de vraag stellen of het gerecht niets anders te doen heeft? Ik dacht dat alleen in Brussel al een kleine 50.000 gerechtelijke dossiers op behandeling wachten? 

Enfin, wordt vervolgd en we houden U op de hoogte.

13:29 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit, Proces Vanhecke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-11-09

"Het ruikt hier naar onzin..."

kamagurka

Ik weet het, de titel is plagiaat en komt van Kamagurka, maar wat een onzin teisterde de voorbije dagen toch weer de berichtgeving van de kranten over de interne keuken van het Vlaams Belang.

Neem nu "de zaak Erik Arckens", ons Brussels parlementslid dat ons even verliet en inmiddels - gelukkig maar - al terug is. Elke journalist met een minimum aan beroepsernst kon met de ellebogen aanvoelen dat hier een zeer persoonlijk verhaal achterzat en dat het helemaal niet over een politiek-interne afrekening ging. De meeste journalisten hielden het trouwens bij een droge en correcte berichtgeving. Behalve natuurlijk een paar kranten die er de gekste hypotheses aan vastknoopten, waarbij Erik Arckens dan tot een of ander kamp zou behoren (en waarachtig dat kamp zou versterken door ontslag te nemen - kan het gekker?). Niet dus. Flauwe kul. Maar het verschijnt wel zwart op wit in kranten die er dan bovendien nog grote theorieën aan vastknopen.

Of neem het verhaal van de gestolen laptop van Bruno Valkeniers. Daarin zouden - volgens de kranten - mails van mij te vinden zijn waarin ik met ontslag dreig in verband met Marie-Rose Morel. Wat een kwakkel van formaat. Wie vindt dat toch allemaal uit? Zijn dat de journalisten zelf, of worden die mensen gevoed door een of andere psychopatische leugenaar?

Voor alle duidelijkheid: vanzelfsprekend correspondeer ik met de voorzitter (en met anderen) over partijkwesties. Het tegendeel zou nogal verbazen. Vanzelfsprekend gaat dat ook over de hervorming van het partijbestuur. Wat ik daarin zeg over Marie-Rose is geen geheim: hetzelfde wat ik al sinds jaar en dag openlijk zeg, het meest recent nog 2 weken geleden in een interview in P-Magazine. Samenvattend: Ik beschouw Marie-Rose als een politieke én electorale verrijking voor het Vlaams Belang. Ze heeft haar waarde bij de jongste Europese verkiezingen nogmaals overtuigend bewezen. Het is voor de partij op zijn zachtst ongelukkig dat ze geen mandataris meer is. Een kans om als niet-mandataris toch nog een politieke rol van betekenis te kunnen spelen, is wel het minste wat we haar kunnen aanbieden. Dat doet niets af van de waarde en de kansen van andere coryfeeën die ook in de partij een rol hebben en die bovendien over een parlementsmandaat beschikken om te schitteren. Punt. Is er werkelijk iemand die nog niet wist dat dit mijn standpunt is?

En mogen we de kwakkel van het onbestaande "dreigen met ontslag" nu als afgehandeld beschouwen? Dank U.

12:30 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-11-09

Een voorbeeld van hoe het niet moet.

villepreux

Vorige zondag was ik in Villepreux, nabij Versailles, te gast op het eerste congres van de "Parti de la France". Deze nieuwe partij werd kort voor de voorbije Europese verkiezingen opgericht door Carl Lang, samen met enkele tientallen kaderleden van het Franse Front National - ontevreden over de feitelijke machtsgreep in die partij van Marine, jongste dochter van Jean-Marie Le Pen. Het is in Frankrijk een beetje "l'histoire se répète": tien jaar geleden scheurde Bruno Mégret zich af van het FN en nam het leeuwendeel van de geschoolde kaders mee, vandaag gebeurt hetzelfde rond Carl Lang. En voor de "petite histoire": het was onmiskenbaar Carl Lang die destijds Le Pen redde tegen Mégret, de man in wiens voetsporen hij nu treedt.

P1020605

Wees niet ongerust. Ik huldig al vele jaren het principe dat politici werk genoeg hebben in eigen land en zich heus niet moeten bemoeien met de interne politiek van andere landen. Het is niet aan mij om het proces van Le Pen te maken, noch om te orakelen voor wie de Fransen dan wel moeten stemmen. Bovendien ben ik oprecht van oordeel dat het Vlaams Belang geen broeder- of zusterpartij in andere Europese landen heeft. Ik heb sympathie voor partijen als FPÖ en SVP, voor Wilders en zelfs voor de moed van een aantal mensen van de BNP en voor nog vele anderen, maar ik hou me bezig met politiek in Vlaanderen. Punt.

Dat neemt niet weg dat het vorige zondag een interessant weerzien werd met Carl Lang en met vele tientallen (in totaal zo'n 400) oude bekenden, ex-kaders en parlementsleden van het Front National: Martine Lehideux, Bernard Antony, Fernand le Rachinel en vele anderen. Ook aanwezig, in een geest van samenwerking en verzoening, Annick Martin van de MNR (de partij van Mégret) en de Elzasser Robert Spieler van de NDP, beiden eerdere afsplitsingen van het Front National. En voor mij persoonlijk werd het vooral een weerzien met mijn goede kameraad Makis Voridis, parlementslid voor de LAOS-partij in Griekenland en recent zeer succesvol herverkozen. Makis Voridis was, toen we mekaar ruim twintig jaar geleden leerden kennen, jongerenvoorzitter van de rechtse EPEN-partij in Griekenland. Hij bouwde noodgedwongen een carrière uit buiten de politiek (in 2007 werd hij voor het eerst verkozen) maar we zijn altijd vrienden gebleven.

Een aangename dag onder vrienden dus, ook al denken we bijlange niet over alles hetzelfde. Maar toch...

Het Franse Front National, in 1984 met 10% van de stemmen de eerste rechts-nationale partij van betekenis in Europa, ligt op apegapen; ten onder gegaan aan interne ruzies, aan de weigering zich aan te passen aan een veranderende maatschappij, en last but not least aan een leider die alle potentiële opvolging (behalve zijn eigen dochter) een kopje kleiner maakte. De nieuwe partij van Carl Lang is een moedig initiatief... maar de kansen op succes zijn wel erg klein, zeker op korte of zelfs middellange termijn.

En zo hebben we alvast een voorbeeld van hoe het niet moet, dat is ook al wat.

15:01 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-09-09

Steun aan Opel Antwerpen

Eergisteren aan het werk in het Europees Parlement in Straatsburg voor Opel Antwerpen:

http://www.youtube.com/watch?v=Ip_sk4LLFyI

14:52 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-09-09

Een onthaalmoeder uit Hoboken

Oef, de democratie is weer gered. Ja, in een aantal Brusselse wijken is de overheid de toestand niet meer meester en vindt men Kalasjnikovs en ander oorlogstuig, maar wie ligt daarvan wakker? Véél belangrijker is het verhaal van een "undercover" journalist die een Hobokense onthaalmoeder aan de mediatieke schandpaal nagelde. Deze volgens de beelden nogal simpele vrouw had ergens in huis een portretje van Adolf Hitler, een VMO-vlag en een foto van  de inmiddels overleden VMO-leider Bert Eriksson. Na enkele gerichte vragen en opmerkingen vertelde de vrouw (niet op de hoogte dat ze werd gefilmd) ook wat dwaasheden over de Tweede Wereldoorlog. Schande! Kruisig haar! Pak haar werk af! Pek en veren!

leopold 2stalinhitler


Ik ben van oordeel dat het verschrikkelijk dwaas en politiek crimineel is om onze legitieme en volstrekt vreedzame strijd voor het behoud van onze identiteit en welvaart te bezoedelen met een oorlogsverleden waar geen zinnig mens trots op kan zijn. Punt. En ik heb bovendien zelf niet de minste sympathie voor moordenaars als Adolf Hitler, Jozef Stalin of Leopold II van Saksen-Coburg. Maar nu de hele meute huilt en het bloed eist van een niet al te slimme volksvrouw denk ik aan Georges Brassens en ben ik niet van plan om mij bij de hypocriete "bien-pensants" aan te sluiten. (Opvallend dat bijna alle ouders die hun peuters aan de vrouw toevertrouwden vol lof over haar zijn en zeggen dat ze haar overtuiging helemaal niet opdringt aan wie dan ook - ze zorgt trouwens ook voor een paar kleintjes van Marokkaanse afkomst.)

Sedert meer dan 20 jaar ben ik bevriend met een Spanjaard die bij de EU in Brussel werkt. We leerden mekaar trouwens kennen toen we beiden een cursus Duits - horresco referens! - volgden. Hij is een overtuigde communist en bezweert me regelmatig dat Jozef Stalin helemaal niet de psychopatische sadist en massamoordenaar was waarvoor ik hem hou. Mag dat nog? Moet ik dat nu in het geheim opnemen? Moet ik zijn ontslag eisen? Moet hij voor de hele wereld aan de schandpaal?

En neemt U straks nog wel de Craeybeckxtunnel? De legendarische socialist en ex-burgemeester van Antwerpen verklaarde in april 1964, weliswaar tijdens een zattemansgedoe in een café nabij de Grote Markt, "dat het jammer was dat de Duitse verbrandingsovens niet meer Joden hadden laten verdwijnen" - een uitspraak waarbij de onsamenhangende verklaringen van de huismoeder van Hoboken simpelweg verbleken. Héél de Antwerpse socialistische beweging stelde zich toen als één man achter Craeybeckx: dwaze uitspraken van een verder vreedzame en hardwerkende mens met veel verdiensten moesten vergeven worden. Craeybeckx bleef burgemeester van Antwerpen tot 1974 - daarna werd hij opgevolgd door Mathilde Schroyens, in 1964 zijn meest fanatieke verdedigster.

Voor de rest ben ik van oordeel dat we beslissende jaren beleven en dat de zeer naïeve en zelfs domme politieke uitspraken van een huismoeder uit Hoboken worden gebruikt om de aandacht van zeer reële problemen af te leiden.

P.S. En over hetzelfde onderwerp, hartelijk aanbevolen, de mening van Luc van Balberghe:

http://www.vrijvanzegel.net/blog2/index.php?/archives/340-De-Nieuwe-Nazis-zijn-onder-ons.html#extended

15:13 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

10-12-08

Ndjoko contra Agatha Christie

Ligt het aan mij of ligt het aan "hen"? In elk geval heb ik een nieuwe klacht wegens "aanzetting tot raciale haat" aan mijn been. Deze keer vanwege een brave man die luistert naar de mooie naam Ndjoko Gaspard De Fustel, in zijn queeste blijkbaar gesteund door een tiental (franstalige) anti-racistische verenigingen. Vriend Ndjoko Gaspard en zijn kompanen beweren dat ik de "leider" ben van een "extremistische partij die op een weloverwogen manier probeert stereotypen te laten ontstaan of te onderhouden, die racistisch vernederend en degraderend zijn ten opzichte van Afrikanen". Meer concreet zou ik Ndjoko Gaspard geschokt hebben omdat ik in november 2007, tijdens een interview voor de Franse zender A2, zegde dat de Franstaligen die zich in Vlaams-Brabant vestigen zich gedragen zoals een aantal kolonialen in de 19de eeuw, dat ze weigeren onze taal te respecteren, en dat ze ons eigenlijk beschouwen zoals een aantal kolonialen de "petits nègres" beschouwden.

Ndjoko Gaspard De Fustel heeft dus duidelijk niet begrepen dat ik voor A2 de toestand van de Vlamingen vergeleek met die van de "petits nègres", en dat het absoluut niet over een denigrerende opmerking gaat, integendeel. Maar dat ook het Brusselse gerecht dat niet begrijpt is al een stukje straffer. De gerechtelijke politie van Brugge werd immers meerdere keren aangemaand om haast te maken met het verhoren van de "leider van de extremistische partij", want het ging om een ernstig misdrijf. Jongens, jongens, hebben ze daar in Brussel geen andere zorgen?

Eén troost heb ik. Ik zal niet alleen voor de rechtbank staan. De erfgenamen en uitgevers van de Britse misdaadschrijfster Agatha Christie zullen er ook aan geloven: "Tien kleine negertjes" moet uit de rekken! Zeg dat Ndjoko Gaspard het gezegd heeft! 

 

19:29 Gepost door Frank Vanhecke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |