Frank Vanhecke (www.frankvanhecke.be)

"Renaissance européenne", het steeds lezenswaardige berichtenblad van "Terre et Peuple - Wallonie" brengt in zijn jongste uitgave een lezenswaardig citaat van niemand minder dan Georges Marchais, de destijds zeer Moskou-getrouwe secretaris-generaal van de Franse Communistische Partij PCF. Toen eind 1980 de communistische burgemeester Paul Merciera van de Franse stad Vitry een woonblok van 300 Malinese arbeiders met bulldozers liet platleggen kroop Marchais in zijn pen om in de partijkrant L'Humanité de burgemeester te steunen tegen alle kritiek van links:

"Ik zeg het in alle duidelijkheid: ja, de feiten brengen mij ertoe om onvoorwaardelijk de daad van mijn vriend Paul Merciera te steunen... Meer in het bijzonder steun ik zijn weigering om in zijn gemeente nog meer immigranten toe te laten, bovenop de vele die er al zijn. Omdat er vandaag reeds in Frankrijk bijna vier en een half miljoen vreemde arbeiders en hun families wonen kan nieuwe immigratie enkel de problemen vergroten.We moeten snel maatregelen nemen. Het alarmpeil is bereikt.... Ik zeg het duidelijk:de illegale én legale immigratie moet stoppen. Er is door de immigratie een groot probleem ontstaan.... In wat we ghettos moeten noemen zijn arbeiders en hun families opeengestapeld, mensen met zeer verschillende afkomst, talen, levenswijzen. Daar komen spanningen van en soms ook botsingen tussen immigranten uit verschillende landen... De kostprijs van de sociale uitkeringen worden ondraaglijk voor onze gemeenten...."

Also sprach Georges Marchais in L'Humanité op 6 januari 1981.

Zou het Belgische gerecht die man niet (postuum) vervolgen? Dat is nogal wat anders dat een lokaal blad in Sint-Niklaas.

Bron: "Renaissance européenne", Generaal Capiaumontstraat 24, 2600 Berchem.

Net toen ik dacht dat ze me vergeten waren kwam deze week het bericht dat het Belgische gerecht effectief tot vervolging overgaat in het dossier van het lokaal blad van Sint-Niklaas. Op 17 september sta ik dus nog eens (ik vrees dat mijn verhaal eentonig wordt) wegens vermeend racisme voor de rechtbank.

Het gaat over een zaak van mei 2005. Toen werd in Sint-Niklaas een lokaal pamflet van het Vlaams Belang verspreid waarin ook enkele regels (in totaal 136 woorden om precies te zijn) over een geval van vandalisme op een kerkhof. Ik citeer de gecontesteerde woorden: "Wat men echter niet mocht vernemen is dat de daders, allen jonge tieners, allochtonen waren, jongeren van vreemde afkomst dus. Een cultuur die geen respect meer heeft voor de doden en voor symbolen van een ander geloof, is een ontspoorde cultuur. Deze feiten kunnen op geen enkele wijze met de mantel der liefde bedenkt worden."

Voor alle duidelijkheid: ik was niet de auteur van deze tekst, dat was een lokale mandataris. Maar het gerecht deed (na klacht van Agusta-sjoemelaar Freddy Willockx, de man die zich in media inkocht met omkoopgeld van wapenhandelaren) een huiszoeking bij die lokale mandataris en ontdekte na maandenlang onderzoek van zijn computerbestanden dat er enkele woorden in het artikel verplaatst, weggelaten en toegevoegd waren, dat er dus een klein verschil was tussen de gedrukte tekst en het ontwerp dat men terugvond op de computer. Voldoende reden voor de Belgische minister van justitie om de opheffing van mijn parlementaire onschendbaarheid te vragen, want ik was toen de verantwoordelijke uitgever van zo'n 200 verschillende lokale bladen.

Een mens kan zich de vraag stellen of het gerecht niets anders te doen heeft? Ik dacht dat alleen in Brussel al een kleine 50.000 gerechtelijke dossiers op behandeling wachten? 

Enfin, wordt vervolgd en we houden U op de hoogte.

Het is maar dat U zou weten waar uw belastinggeld heen gaat - de Vlamingen zijn immers de grootste netto-betalers aan de Europese Unie. Twee recente antwoorden van de Europese Commissie op mijn parlementaire vragen:

1. Kostprijs in 2010 van de recentste "enquêtes" (in opdracht van de Europese Commissie) over "discriminatie en racisme": bijna 3,4 miljoen euro (136 miljoen frank)! Lees goed: in 2010 alleen al. En we zijn nog eens halverwege het jaar. De Commissie vesitigt er trouwens mijn aandacht op dat dit nog los staat van de onderzoeken die in opdracht van het "Europees waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat" worden uitgevoerd. Er zijn studiebureaus die véél geld verdienen aan de strijd tegen discriminatie...

2. En misschien vraagt U zich ook af hoeveel Europees geld er de voorbije jaren vloeide naar de Palestijnse Autoriteit? Zopas antwoordde de Commissie dat we dit voor de periode 1994 tot 2009 mochten becijferen op zegge en schrijve 2,17 miljard euro (bijna 87 MILJARD frank). Maar pas op, niet al dat geld was verloren voor Europa. Een deel werd destijds bijvoorbeeld besteed aan het permanent afhuren van superluxueuse hotelkamers van het Parijse Ritz-hotel voor mevrouw Arafat.

Inmiddels blijft het hier merkwaardig stil over de beslissing om alle Europarlementsleden uit te rusten met het nieuwe iPad-snufje. De "interne nota" die hierover zou bestaan is in elk geval voor mij niet beschikbaar. Ik stelde hierover zopas een vraag aan de Voorzitter van het Europees Parlement. Werd effectief tot deze verspilling beslist? Wie is hiervoor verantwoordelijk? Zullen parlementsleden vooraf worden geraadpleegd en mogen zij eventueel weigeren? Ik hou U op de hoogte.

En inmiddels werk ik (met mijn medewerker Dr. Dirk Crols) aan een studie over zin en jammer genoeg ook meestal onzin van de Europese ontwikkelingshulp. Ons uitgangspunt is eenvoudig maar essentieel: hoe was de economische positie van de huidige ontwikkelingslanden op het ogenblik van de dekolonisatie; hoeveel fondsen werden in tussentijd aan ontwikkelingshulp uitgekeerd; wat is de situatie vandaag? Het ene hulpbehoevende land is natuurlijk het andere niet; daarom bestuderen we 3 gevallen in het bijzonder: Zimbabwe, Congo en Palestina. Hoe kon Rhodesië verworden van de graanschuur van Afrika naar het Zimbabwe van de hongersnood - om maar iets te zeggen. Suggesties welkom...

Deze zaterdag zetten de Europese instellingen in Brussel, waaronder het Europees parlement, de deuren open.  Tussen 10 en 17.30 uur is het publiek welkom voor rondleidingen, kinderanimatie, muziek, infostands en enkele debatten. 

Het Vlaams Belang zal ook bij deze opendeurdag de enige Vlaamse eurokritische stem laten horen.  Europees parlementslid Philip Claeys neemt om 11 uur deel aan een debat over het nieuwe Verdrag van Lissabon en zal pleiten voor échte inspraak van de burger.  Onze Europese fractie zal aanwezig zijn met een informatiestand, waar ook informatie over de kostprijs van Europa zal verspreid worden.

Iedereen is dus van harte welkom.  Meer informatie is te vinden op http://europa.eu/festivalofeurope/index_nl.htm.  De ingang van het Europees parlement bevindt zich in het gebouw Paul-Henri Spaak (Wiertzstraat 60) en de uitgang in het gebouw Altiero Spinelli (kant esplanade, Luxemburgplein).

Gisteren was er extra plenaire zitting van het Europees Parlement in Brussel. Het Europees Parlement moest, koste wat het kost (en dat mag letterlijk genomen worden), ook nog eens een vrijblijvend zegje doen over de resultaten van de Europese Top van 25/26 maart. Een "debat" met de voorzitter van de Europese Raad, ons aller Herman Van Rompuy. Eens te meer, much ado about nothing. Maar ergerlijk, zeer ergerlijk.

"Vlaming" Herman Van Rompuy presteerde het immers wéér om geen woord Nederlands te spreken. Zijn saaie inleiding was in het Engels, zijn al even saaie conclusie in het Frans. Dat wordt dus een gewoonte, want bij zijn vorige optreden in het Europees Parlement (waar, nota bene, perfecte simultaanvertaling voorhanden is zodat iedereen zijn eigen taal kan spreken) was dat ook al zo.

Van Rompuy is trouwens niet de enige. Ook Verhofstadt spreekt omzeggens enkel Engels in het halfrond - en dan nog Engels met vreselijk veel haar op. Toen hij zich gisteren rechtstreeks naar Van Rompuy richtte was dat ook in het Engels, blijkbaar de nieuwe dialoogtaal voor 2 geografische Vlamingen die het "ver" geschopt hebben.

Is dat allemaal wereldschokkend? Allicht niet, maar het zegt wel veel over onze Vlaamse toppolitici. En misschien ook wel over al die brave Vlamingen die toch zo fier zijn dat "een van ons" het tot voorzitter van de Europese Raad geschopt heeft - door de eurocratie uitverkoren omwille van zijn ruggengraatloze kleurloosheid, maar dat mag de pret niet deren. Ik begin hoe langer hoe meer te vinden dat Nigel Farage groot gelijk had.

Vandaag maakte de Europese Commissie haar plannen bekend voor de concrete invulling van het zogenaamde "Europees Burgerinitiatief" - in sommige beschouwingen volstrekt verkeerdelijk "referendum" genoemd.

Dat "Europees Burgerinitiatief" werd bij de goedkeuring van het verdrag van Lissabon (alias de "Europese Grondwet") ingevoerd om een illusie van inspraak van de Europese belastingbetalers te wekken. Het was natuurlijk erg naïef van die brave burgers om daar ook nog in te geloven. Waarom zouden de eurocraten inspraak, of zelfs halve volksraadplegingen, organiseren wanneer zij de resultaten van de reëel bestaande volksraadplegingen (in Nederland, Frankrijk en Ierland bijvoorbeeld) steevast misprijzend naast zich neerleggen?

De hele zaak wordt dus min of meer een maat voor niets.  In de eerste plaats worden een heleboel "wolfijzers en schietgeweren" ingebouwd om het erg moeilijk te maken om de drempel van minimum 1 miljoen handtekeningen in 9 Europese landen te halen. Tot daar. Maar nu blijkt ook dat de Eurocraten zélf gaan beslissen over welke onderwerpen hen vragen mogen worden gesteld! Uit het debat vorige week in het Europees Parlement bleek alvast dat onderwerpen als de islamisering van Europa of de toetreding van Turkije tot de Europese Unie absoluut taboe zouden zijn. Men spreekt er van een toetsing aan de "Europese waarden" - versta daaronder gerust toetsing aan de multiculturele heilsleer. En zelfs in de veronderstelling dat men erin zou slagen over één of ander "lastig" onderwerp een miljoen handtekeningen bijeen te krijgen, wat gebeurt daar dan mee? Niemendal. Dat zijn een miljoen handtekeningen onder wat de eurocraten als een vodje papier gaan beschouwen. Hun burgerinitiatief is immers helemaal geen referendum en zelfs geen verzoek tot referendum, maar een soort smeekbede om een bepaald thema op één of andere agenda te zetten en daar misschien, eventueel, wat wetgeving over voor te stellen. Een "petitie" als het ware. We zijn wel héél ver af van volksraadplegingen die naam waardig - zoals ze bestaan in echt democratische landen als Zwitserland.

Nogmaals, voor al degenen die het nog niet begrepen hebben: de Europese Unie is geen democratie en verdraagt geen democratische inspraak.Wees dus niet naïef. Vandaag lees ik in een persbericht van "Steden tegen islamisering" dat het Lissabon-verdrag referenda toestaat (bijvoorbeeld over een bouwverbod op minaretten) indien een miljoen handtekeningen bijeengeharkt worden. Sorry jongens, was het maar waar!

Maar goed, "every cloud has a silver lining". Laat ons werken aan een miljoen handtekeningen tegen de toetreding van Turkije. Op zijn  minst zullen de eurocraten eens te meer bewijzen dat ze zich geen barst aantrekken van wat de burgers willen. En dat is ook al wat.

Ziedaar wat beelden van een tussenkomst over Verhofstadt's begrotingsbedrog en nieuwe geldverspilling in het Europees Parlement door de aanwerving van nog maar eens 150 ambtenaren extra.

http://www.youtube.com/watch?v=rCvyzs2A5d0

http://www.youtube.com/watch?v=xSeaX9Q1Cdw

Een behoorlijk drukke politieke week achter de rug, met onder meer plenaire zitting van het Europees parlement in Brussel en afgelopen woensdag ook het NSV-colloquium in Gent samen met collega's en kameraden Andreas Mölzer, Bruno Gollnisch en Nick Griffin. Wie er niet was heeft wat gemist want onze drie internationale gasten hebben een niveau dat niet vele poliitci in Vlaanderen halen.

De plenaire vergadering van woensdag bracht ook het eerste "optreden" van de nieuwe voorzitter van de Europese Raad, Herman Van Rompuy. Hij werd op die post benoemd omdat men een politiek onbetekenend iemand zocht (dit wil zeggen iemand bereid de eigen inzichten en overtuigingen te verloochenen "pour les besoins du mandat") en bijgevolg hield hij ook een compleet nietszeggend discours, een halfopengedraaid kraantje lauw water vol inmiddels klassieke dooddoeners. Ach, misschien heb ik dat zelfs liever dan al dat verbaal spierballengerol van zovele andere politici die toch nooit de daad bij het woord voegen. Van Rompuy mag trouwens blij zijn dat UKIP'er Nigel Farage een beetje over de schreef ging en hem wat te persoonlijk aanpakte - zo was er dan toch wat aandacht voor zijn optreden.

Wat mij woensdag echter mateloos ergerde was het feit dat de "Vlaming" Van Rompuy het nodig vond zijn toespraakje in het Engels te houden, en zijn slotwoord in het Frans. Nederlands? Nooit van gehoord? Er was nochthans perfecte simultaanvertaling voorhanden naar àlle talen van de Europese Unie. Het is dus voor niets nodig om zelf Engels of Frans te spreken. Let wel, Van Rompuy staat daarmee niet alleen, ook Verhofstadt spreekt nauwelijks iets anders dan Engels of Frans in het halfrond. En dan nog Engels met heel veel haar op: woensdag had hij het herhaaldelijk over "to déééétermine" - pas veel later had ik door dat hij eigenlijk "to determine" bedoelde. Slecht Engels spreken is geen schande, maar doe het dan ook niet als het niet nodig is, Guy. Want de uiterste consequentie van een gebrek aan respect voor kleinere talen zijn de gaskamers van Auschwitz!*

Inmiddels stuurde ik samen met collega Philip Claeys een brief aan Raadsvoorzitter Van Rompuy om hem erop te wijzen dat 21 miljoen Nederlandstaligen in Europa het zouden appreciëren mocht hij in het vervolg wat meer respect voor zijn moedertaal aan de dag leggen. We houden U op de hoogte...

* Ik parafraseer de grote denker Verhofstadt himself. Vorige woensdag kreeg hij 2 bladzijden in De Standaard om warrig te argumenteren "de uiterste consequentie van het identiteitsdenken zijn de gaskamers van Auschwitz". De man is de trappers volledig kwijt, zoveel is duidelijk. Zelfs in zijn eigen liberale fractie heeft men stilaan door dat er iets mis is met de Goeroe.

Vandaag geeft het Europees Parlement in Straatsburg groen licht aan de nieuwe Europese Commissie, zeg maar de nieuwe Europese regering. Dat gebeurt in één stemming.

De voorbije weken waren er in alle parlementscommissies "hoorzittingen" geweest met elk van de (door de Lidstaten aangeduide) kandidaat-commissarissen. Stel U daar niet teveel van voor. In mijn commissie bijvoorbeeld (ontwikkelingssamenwerking) mochten de parlementsleden één vraag stellen van exact 45 seconden, waarop de kandidaat-commissaris dan 90 seconden mocht antwoorden. Wie zelfs maar een paar seconden over tijd ging werd de microfoon afgesloten, zodat heel wat vragen nauwelijks uit de verf kwamen - om van de antwoorden (soms halverwege afgebroken en per definitie bijzonder oppervlakkig) nog maar te zwijgen.

Uw beide Vlaams Belang-europarlementsleden stemmen in elk geval straks straks tegen de nieuwe Commissie. Een paar zaken zijn immers duidelijk: ook de nieuwe Commissie kiest voor een politiek van verdere massale immigratie én zet alles op alles om de toetreding van Turkije tot de EU te vergemakkelijken. En of het gebrek aan democratisch gehalte zal verbeteren nu 5 of 6 voormalige communistische apparatjiks tot de Commissie toetreden valt nog maar te betwijfelen...

Voor de rest blijven we van oordeel dat Vlaanderen dringend een vrije Lidstaat van de Europese Unie worden moet. Om te kunnen wegen dààr waar de beslissingen vallen.

Er was de voorbije dagen weer wat gerommel in de marge, deze keer over de vergoeding die Vlaams Belang-voorzitter Bruno Valkeniers van de partij krijgt uitgekeerd, bovenop zijn parlementaire wedde. Ik noem dat inderdaad gerommel in de marge - ik denk dat de partij momenteel andere katten te geselen heeft - en ik heb dat trouwens vele weken geleden reeds in een mail aan vraagsteller Pieter Huybrechts laten weten.

Dat een partijvoorzitter een zelfde niveau van verloning krijgt als pakweg een fractievoorzitter of een bureaulid van het Vlaams Parlement lijkt me niet abnormaal. Het ware natuurlijk netter geweest om de voorzitter-Kamerlid een extra mandaat in deze instelling te geven (quastor, bureaulid, raad van Europa, ...) zodat de kost niet ten laste van de partij zou vallen - maar blijkbaar waren deze bijkomende mandaten reeds aan anderen toegezegd.

Het is wat het is, een stormpje in een glas water. Slechter vind ik dat Pieter Huybrechts op zijn brieven aan de voorzitter geen antwoord krijgt. Blijkbaar was mijn mail de enige reactie die hij kreeg, en vermits ik momenteel zelfs geen deel van het bestuur meer uitmaak kan ik begrijpen dat Pieter daar niet tevreden mee was. Vandaar dat ik begrip heb voor het feit dat hij zijn schrijven - na maanden wachten - aan de hele Partijraad richtte. 

Troost U Pieter, ik krijg ook geen antwoord op mijn nota's, zelfs niet wanneer die over cruciale aspecten van de toekomst van onze partij gaan.

Veel erger ook dan die voorzittersvergoeding beschouw ik de recente VB-benoemingen in de Raad van Bestuur van de VRT. Dat het Partijbestuur daar twee manifest voor deze taak onbekwame mensen in benoemt (één daarvan binnen en buiten de partij al lang in opspraak - en dan druk ik me nog zacht uit) is zo mogelijk nog erger dan enkel maar het verder liquideren van Marie-Rose Morel. Dat daarbij een hele vaudeville wordt opgevoerd waarbij men de "schuld" voor deze benoemingen probeert in de schoenen van sp-a minister Lieten te steken, is gewoon beledigend voor onze partijraad.

Wanneer een partij liever twee onbekwame kandidaten van de "Antwerpse gemeenteraadsfractie" op strategische posten benoemt dan het risico te lopen bekwame en loyale mensen te benoemen die misschien niet altijd naar de pijpen van de Antwerpse club zullen dansen is er iets zeer ernstig mis.

Er komt een moment waarbij het doel de middelen niet meer heiligt en de middelen zelfs het doel besmeuren. Al wie nu nog zwijgt en het hoofd afwendt wordt medeplichtig.

Het is hier reeds gezegd, dat Europees Parlement dat altijd de mond vol heeft over de bescherming van de rechten van de minderheden, heeft het zelf érg moeilijk met de rechtse, eurokritische minderheid in eigen rangen. Die minderheid zit vooral bij de "niet-ingeschreven" (i.e. fractieloze parlementsleden): 2 Vlaams Belangers, 2 Oostenrijkse FPO'ers, 3 Franse FN'ers, 2 Bulgaren van Attaka, 3 Hongaren van Jobbik, 2 Britten van de BNP - maakt samen 14 en dan nog eens ongeveer evenveel andere parlementsleden van divers ideologisch pluimage die om even diverse redenen niet bij een erkende fractie terecht konden of wilden. De rechtse groep binnen de niet-ingeschrevenen vormt dus een feitelijke meerderheid, en dat is de zelfverklaarde democraten een doorn in het oog.

De niet-ingeschrevenen worden bijgevolg als 2de rangs parlementsleden behandeld. We krijgen bijvoorbeeld slechts (en zelfs daarvoor was een procedure bij het Hof van Luxemburg nodig) zeer beperkte ondersteuning, minder dan de helft van de middelen en personeel die andere parlementsleden krijgen. En nu zijn er nieuwe procedures ingezet om ons nog meer monddood te maken. Twee voorbeelden:

1. In de parlementaire commissies worden het werk verdeeld en de verslaggeverschappen toegewezen in de vergadering van de coördinatoren (1 lid van elke politieke groep en van de niet-ingeschrevenen). Dat zit zo: elk parlementslid krijgt een aantal "punten", en kan daarmee een verslaggeverschap "kopen" over een onderwerp dat hem interesseert. De vergadering van de coördinatoren is dus de politieke "winkel" en daar koopt men met de "punten" al naargelang de politieke sterkte. Grote fracties hebben meer parlementsleden en dus meer punten en kunnen dus ook meer "bieden" voor politiek interessante verslagen. Maar ook wij niet-ingeschrevenen konden op die manier zo nu en dan eens iets bemachtigen, een kruimeltje, om minstens toch eens het minderheidsstandpunt te vertolken, of onze naam aan een verslag te plakken. Niets wereldschokkends, maar blijkbaar toch ook onaanvaardbaar voor de democraten. En dus heeft men er iets op gevonden. Vanaf nu mogen de niet-ingeschrevenen de vergadering van de "coördinatoren" niet meer bijwonen. We krijgen wél nog punten, maar we mogen niet meer binnen in de winkel om er iets mee te kopen. Op onze vragen aan de administratie van het parlement hoe wij dan wél iets kunnen doen met die punten komt geen bruikbaar antwoord. Oef, de democratie is gered!

2. De niet-ingeschrevenen hebben sinds mensenheugnis ook 2 vertegenwoordigers in de "Conferentie van de Voorzitters", een politiek orgaan dat de politieke werking van het parlement organiseert. Die twee vertegenwoordigers werden er plots slechts één meer, en die éne heeft geen stemrecht in de vergadering. Maar zelfs dat was niet genoeg, want men stelde plots vast dat die rechtse eurokritische groep binnen de niet-ingeschrevenen wel eens één der "hunnen" (what's in a name?) naar de Conferentie van de Voorzitters zou kunnen afvaardigen. En dus wordt nu al zes maanden het reglement niet meer toegepast en vergadert men lustig verder zonder die éne pottenkijker - volstrekt onreglementair, maar geen kat die zich daar iets van aantrekt. De voorzitter van het parlement, de onvoorstelbaar zwakke Buzek, zou in principe de rechten van de minderheid moeten verdedigen, maar hij laat maar betijen. Zijn enige antwoord is dat hij werkt aan... een wijziging van het reglement: binnenkort mogen de niet-ingeschrevenen niet meer zélf stemmen wie zij als vertegenwoordiger in de Conferentie willen, maar zal de voorzitter iemand aanduiden die voor hem aanvaardbaar is. De democratie afschaffen om de democratie te dienen, ge moet er maar opkomen.

Is dat allemaal belangrijk, wereldschokkend? Och, er zijn inderdaad àndere en grotere problemen in de wereld. Maar laat die linkse onverdraagzamen en hun burgerlijke knechtjes in Godsnaam zwijgen over vrije meningsuiting, democratie en rechten van de minderheid!

Toen de VRT onlangs op uw kosten naar Straatsburg trok om er een uitzending van 'Villa Politica' te maken, mocht u wel alle kleinere linkse partijen aan het woord horen, maar niet de grotere fractie van het Vlaams Belang.

Zou het kunnen dat deze boodschap niet in het rode VRT-plaatje paste?  Oordeel zelf...

http://www.youtube.com/watch?v=d3-Yxzsy02E

Sinds wij in het Europees Parlement bij de "niet-ingeschrevenen" (onafhankelijke parlementsleden, niet behorend tot een politieke groep) het gezelschap kregen van Nick Griffin en Andrew Brons volg ik regelmatig de webstek van hun British National Party (www.bnp.org.uk). Politiek niet-correct in elk geval. Men hoeft het trouwens niet met alles eens te zijn (verre van) om toch een zekere sympathie voor deze "underdogs" te hebben. En op de webstek van de BNP valt dikwijls iets interessants te lezen.

Vandaag brengt hun site verslag over de inderdaad schokkende cijfers die de Noorse politie bekend maakte over de criminaliteitscijfers in de Noorse hoofdstad Oslo. Van de daar in 2009 geregistreerde 21 gevallen van verkrachting met geweld moeten àlle daders bij de "niet-Westerse immigranten" gezocht worden. Dat was trouwens ook zo in 2008 en 2007. De slachtoffers daarentegen zijn bijna zonder uitzondering autochtone Noorse vrouwen.

Niets nieuws onder de zon natuurlijk. Deze toestanden zijn er heus niet enkel in Oslo. Wél uitzonderlijk is de verklaring van politiewoordvoerder Hanne Kristine Rohde die elk verwijt vanwege de politiek-correcte meute over het "stigmatiseren van een gemeenschap" van tafel veegde met de opmerking dat de waarheid moet gezegd worden wanneer men wil werken aan een betere en veilige wereld.

Inderdaad. Het was één van de eerste eisen van het "70 punten plan" destijds : breek de taboes, maak de cijfers bekend, zie de realiteit in de ogen.

P.S. En voor wie Nick Griffin eens persoonlijk wil ontmoeten: op woensdag 24 februari spreken wij samen op het NSV-colloquium "Europa Europees" te Gent, om 20u in het ICC. Ook Andreas Mölzer van de Oostenrijkse FPÖ zal er zijn. Hartelijk aanbevolen.

Samen met onze medewerkers Rob Verreycken en Dirk Crols leggen Philip Claeys en ikzelf momenteel de laatste hand aan de voorbereiding van de persconferentie die we morgen organiseren over de reële netto kostprijs van de Europese Unie voor de Vlamingen. Volgende week verspreiden we rond dit thema trouwens een brochure en tevens half miljoen pamfletten.

In Nederland is die "EU-kostprijs" een hot item, ook al omdat de Nederlanders ervan uitgaan dat zij de grootste netto-betalers zijn - verkeerdelijk zoals wij morgen met de cijfers in de hand zullen bewijzen, want in werkelijkheid komt de Vlamingen die twijfelachtige eer toe. Maar in België is het thema eigenlijk min of meer taboe. Er wordt niet over gesproken, en als er dan al eens iets over doorsijpelt wordt daar steevast aan toegevoegd dat wij "veel meer terugkrijgen dan we betalen"; of nog dat we "toch ook solidair moeten zijn met Europeanen die het moeilijker hebben". Ook deze dooddoeners gaan aan de realiteit voorbij. Morgen echter meer nieuws daarover.

Inmiddels diende ik zopas een parlementaire vraag in bij de Europese Commissie over de kostprijs van de deelname van de Europese instellingen aan de fameuze milieuconferentie van Kopenhagen. Indien ik goed ben ingelicht heeft "men" daar ook niet op een euro meer of minder gekeken...

Want dàt is natuurlijk de essentie van het hele dossier. Die formidabele geldstroom richting Europese Unie is in eerste instantie onaanvaardbaar omdat Belgische politici hun "Europese reputatie" kopen door massaler dan welk ander land ook belastinggeld van hun onderdanen kritiekloos naar de EU-instellingen te versassen. De vergelijkende cijfers die we morgen bekend maken zijn gewoon verbluffend. Maar daar bovenop komt nog eens dat dit geld op het Europese niveau per definitie slechter en minder efficiënt wordt besteed dat dit op nationaal of regionaal niveau had gekund - en dan zwijgen we nog over de onzindelijke verspillingen die hier schering en inslag zijn.

Morgen doen we dus nog eens een poging om het grote stilzwijgen te doorbreken. "Nec spe, nec metu", zoals Karel Dillen al wist. 

In het Europees Parlement zijn op dit ogenblik volop de hoorzittingen aan de gang die ons moeten toelaten de kandidaat Europese Commissarissen (= leden van de "Europese regering") te beoordelen. Ook dat is voor een groot deel een partijtje schaduwboksen, want die Europese Commissarissen worden natuurlijk in het kader van een nationaal compromis politiek benoemd door de onderscheiden regeringen, en die hoorzittingen zelf zijn ook maar wat ze zijn; met uiterst beperkte spreektijd, geen echt debat en grotendeels telegeleid door de fracties en de administratie van het parlement. Het parlement kan trouwens uiteindelijk enkel de hele Commissie goed- of afkeuren, dus niet over individuele Commissarissen stemmen.

Maar stel U nu eens voor dat er vijf oud-nazi's, vijf dignitarissen van het voormalige Duitse nationaal-socialistische regime, zouden voorgesteld worden als kandidaat Europese Commissarissen? Kunt U zich voorstellen welk gehuil er (niet ten onrechte) zou opgaan in de hele wereld?

Dat is nochtans wat er nu gebeurt, al gaat het natuurlijk niet over oud-nazi's, maar wel over oud-apparatjiks van die andere terreur-ideologie die tot voor kort de helft van Europa onder de knoet hield:

- Siim Kallas was van 1972 tot 1990 lid van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie, bekleede een aantal politieke topfuncties en was ook jarenlang adjunct-hoofdredacteur van het dagblad van de Estse Communistische Partij.

- Maros Sefcovic en Stefan Fülle waren beiden  lid van de Tjechoslovaakse Communistische Partij en student aan één van de beruchte kweekscholen van de KGB (Sovjet-Gestapo) in Moskou, het "Moscow State Instítute of International Relations".

- Andris Piebalgs was lid van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie en apparatjik van het Sovjet-Letse Ministerie van Onderwijs.

- Janez Potocnik was apparatjik in communistisch Joegoslavië.

Bovenstaande informatie (ik breng enkel een samenvatting) werd bijeengesprokkeld door Gerard Batten, een Brits Europarlementslid van de eurokritische UKIP. Batten voegt er nog aan toe dat Alexander Litvinenko - de ex-KGB-kolonel die in november 2006 in Londen met polonium werd vergiftigd - beweerde dat een oud-voorzitter van de Europese Commissie zélf, Romano Prodi, decennialang betaalde KGB-informant in Italië zou geweest zijn. Trouwens, ook de huidige Commissie-voorzitter Barroso was tot 1977 lid van een Maoïstische partij die rechtstreeks door Peking werd gestuurd.

Pleit ik hier voor een heksenjacht? Ach neen. Maar de hypocrisie en het twee-maten-en-twee-gewichten mogen wel eens aan de kaak gesteld worden hé.

Ja, weer een zoveelste aflevering in de reeks "goed besteed" belastinggeld door de instellingen van de Europese Unie. Deze keer gaat het over de "Eurobarometer", een regelmatig uitgevoerd opinieonderzoek over de meest verscheiden onderwerpen. Opdrachtgever: de Europese Commissie. Relevantie: omzeggens nihil.

Op 20 november 2009 stelde ik de vraag naar de kostprijs voor de belastingbetaler van Eurobarometer 317, een peiling naar de "perceptie van discriminatie en hoe dit zou kunnen beïnvloed worden door de economische crisis".

Vandaag kwam het laconieke antwoord van de Europse Commissie: het peilingsbureau TNS Opinion & Social Netwerk rekende zo maar eventjes 621.776 euro ( bijna 25 miljoen oude franken!) voor dit onderzoek waarvan het nut of de relevantie mij volledig ontgaan.

't Is maar dat u weet waar uw belastinggeld heengaat.

Op maandag 11 januari 2010 gaat deze blog, vernieuwd, opnieuw van start.

Inmiddels al een bijzondere dank aan de vele trouwe bezoekers die de voorbije weken wat op hun honger bleven. We maken het goed!

En vanzelfsprekend (aan alle mensen van goede wil toch) ook mijn beste wensen voor een gelukkig jaar 2010.

Frank Vanhecke

We zijn op dit ogenblik opnieuw met het Europees Parlement in plenaire vergadering bijeen in Straatsburg, altijd een druk gedoe. Ik zeg niet "much ado about nothing", maar toch...

Deze week stemmen we de begroting 2010, een kanjer goed voor zo'n 141 miljard euro. Ik had zopas welgeteld één minuut spreektijd in het plenaire debat, net genoeg om mij te midden van complete onverschilligheid af te vragen of er met al dat Europees geld niet overal en per definitie minder omzichtig en minder efficiënt wordt omgesprongen? Neem nu bijvoorbeeld die Structuur- en Cohesiefondsen, volgend jaar goed voor zo'n 39 miljard euro. Volgens de Europese Rekenkamer zelf wordt geschat zo'n 11% daar eigenlijk frauduleus besteed ("had eigenlijk niet uitbetaald mogen worden").

Weet U het nog? Een uittreksel uit het weekblad van de Gezinsbond, mei 2009:

Gezinsbond trakteert toppolitici op bustoer.

Op 15 mei, de Dag van het Gezin, ging de Gezinsbond de speelse toer op met een bustoer voor politici, waaronder heel wat partijvoorzitters. Marianne Thyssen (CD&V), Bart Somers (Open VLD), Bart De Wever (N-VA), Geert Lambert (SLP) en Mieke Vogels (Groen!) zaten de hele rit mooi naast elkaar op de bank om over actuele gezinsthema’s in discussie te gaan. Ook Brussels SP.A-politica Yamilla Idrissi en Groen!-politica Tie Roefs waren mee opgestapt voor de trip van Brussel naar Leuven en terug. Onderweg pikte de bus nog de Vlaamse ministers Patricia Ceysens (Open VLD), Frank Vandenbroucke (SP.A) en Veerle Heeren (CD&V) op. En zelfs Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) reed een kort stukje mee.

Bij navraag bleek dat de Gezinsbond o.m. de voorzitters van alle Vlaamse politieke partijen had uitgenodigd... behalve de voorzitter van het Vlaams Belang. Een bewuste keuze.

Vandaag stuurde ik dan ook volgend briefje als antwoord op de vraag op mijn lidmaatschap van de Bond voor 2010 te vernieuwen:

Ik weet het, de titel is plagiaat en komt van Kamagurka, maar wat een onzin teisterde de voorbije dagen toch weer de berichtgeving van de kranten over de interne keuken van het Vlaams Belang.

Neem nu "de zaak Erik Arckens", ons Brussels parlementslid dat ons even verliet en inmiddels - gelukkig maar - al terug is. Elke journalist met een minimum aan beroepsernst kon met de ellebogen aanvoelen dat hier een zeer persoonlijk verhaal achterzat en dat het helemaal niet over een politiek-interne afrekening ging. De meeste journalisten hielden het trouwens bij een droge en correcte berichtgeving. Behalve natuurlijk een paar kranten die er de gekste hypotheses aan vastknoopten, waarbij Erik Arckens dan tot een of ander kamp zou behoren (en waarachtig dat kamp zou versterken door ontslag te nemen - kan het gekker?). Niet dus. Flauwe kul. Maar het verschijnt wel zwart op wit in kranten die er dan bovendien nog grote theorieën aan vastknopen.

Of neem het verhaal van de gestolen laptop van Bruno Valkeniers. Daarin zouden - volgens de kranten - mails van mij te vinden zijn waarin ik met ontslag dreig in verband met Marie-Rose Morel. Wat een kwakkel van formaat. Wie vindt dat toch allemaal uit? Zijn dat de journalisten zelf, of worden die mensen gevoed door een of andere psychopatische leugenaar?

Voor alle duidelijkheid: vanzelfsprekend correspondeer ik met de voorzitter (en met anderen) over partijkwesties. Het tegendeel zou nogal verbazen. Vanzelfsprekend gaat dat ook over de hervorming van het partijbestuur. Wat ik daarin zeg over Marie-Rose is geen geheim: hetzelfde wat ik al sinds jaar en dag openlijk zeg, het meest recent nog 2 weken geleden in een interview in P-Magazine. Samenvattend: Ik beschouw Marie-Rose als een politieke én electorale verrijking voor het Vlaams Belang. Ze heeft haar waarde bij de jongste Europese verkiezingen nogmaals overtuigend bewezen. Het is voor de partij op zijn zachtst ongelukkig dat ze geen mandataris meer is. Een kans om als niet-mandataris toch nog een politieke rol van betekenis te kunnen spelen, is wel het minste wat we haar kunnen aanbieden. Dat doet niets af van de waarde en de kansen van andere coryfeeën die ook in de partij een rol hebben en die bovendien over een parlementsmandaat beschikken om te schitteren. Punt. Is er werkelijk iemand die nog niet wist dat dit mijn standpunt is?

En mogen we de kwakkel van het onbestaande "dreigen met ontslag" nu als afgehandeld beschouwen? Dank U.

U weet allicht dat we - om het vriendelijk uit te drukken - geen grote EU-fans zijn. De huidige Europese Unie heeft maar weinig te maken met het mooie Europese ideaal dat na de Tweede Wereldoorlog het verstandigste deel van de Vlaamse Beweging begeesterde - en dat onder meer Karel Dillen er destijds toe bracht met het hoogstaande tijdschrift Dietsland-Europa te beginnen. De huidige EU is een logge, ondemocratische bureaucratie geworden die steeds verder afwijkt van de rol van coördinator van vrije Europese landen en zich steeds verder engageert op het pad van centralistische superstaat, een België-in-het-groot. De manier waarop door die Europese instellingen met het geld van de belastingbetalers wordt omgesprongen is trouwens compleet onaanvaardbaar. Uit het pas verschenen verslag van de Europese Rekenkamer blijkt bijvoorbeeld dat de voorbije jaren bijna 4 miljard euro onterecht aan Europese subsidies werd uitbetaald. En ik verzeker U: dat is maar het topje van de ijsberg.

Moeten we dus enthousiast zijn nu een "geografische Vlaming" een goede kans maakt om de eerste Europese President te worden?

Laat ons eerst toegeven dat Van Rompuy vrij goed aan het gewenste profiel beantwoordt. We kunnen stilaan een boekenkast vol schrijven over de ruggengraatloze woordbreuken van deze  meester in valse bescheidenheid. Ze zullen er daar in Europa geen last van hebben; geef hem maandelijks zijn 25.000 euro netto (of daaromtrent, de parlementaire vragen ter zake zijn ingediend) en hij verkoopt desnoods zijn vader en zijn moeder, met een haiku bovenop, aan de échte Europese meesters. De beide Van Rompuys zijn trouwe dienaars van het regime; de ene speelt de Vlaamse Siegfried (kijkt U ook al uit naar wat er volgend jaar op zijn Gordel-T-shirt staat? - ik word stilaan ziek van die hypocriete flauwekul) en de andere speelt de bescheiden intellectueel (het tweede is hij, het eerste zéker niet). Dus ja, van Rompuy zou perfect zijn in de rol van eerste president van dat België-in-het-groot: overbetaald, ruggengraatloos, gewetenloos als het moet. Zal Vlaanderen er echter beter van worden: neen.

De vraag blijft natuurlijk: als er dan toch iemand Europese president moet worden, kunnen we dan niet een beetje trots zijn dat het wellicht een Vlaming wordt? In principe klinkt dat goed. Het probleem is natuurlijk dat die specifieke Vlaming een goede kans maakt net omdat hij zo'n manipuleerbare marionet, bovendien afkomstig uit een kritiekloos euroslaafs, landje is. Trots? Neen, zo masochistisch zijn we niet.

Vorige zondag was ik in Villepreux, nabij Versailles, te gast op het eerste congres van de "Parti de la France". Deze nieuwe partij werd kort voor de voorbije Europese verkiezingen opgericht door Carl Lang, samen met enkele tientallen kaderleden van het Franse Front National - ontevreden over de feitelijke machtsgreep in die partij van Marine, jongste dochter van Jean-Marie Le Pen. Het is in Frankrijk een beetje "l'histoire se répète": tien jaar geleden scheurde Bruno Mégret zich af van het FN en nam het leeuwendeel van de geschoolde kaders mee, vandaag gebeurt hetzelfde rond Carl Lang. En voor de "petite histoire": het was onmiskenbaar Carl Lang die destijds Le Pen redde tegen Mégret, de man in wiens voetsporen hij nu treedt.

Wees niet ongerust. Ik huldig al vele jaren het principe dat politici werk genoeg hebben in eigen land en zich heus niet moeten bemoeien met de interne politiek van andere landen. Het is niet aan mij om het proces van Le Pen te maken, noch om te orakelen voor wie de Fransen dan wel moeten stemmen. Bovendien ben ik oprecht van oordeel dat het Vlaams Belang geen broeder- of zusterpartij in andere Europese landen heeft. Ik heb sympathie voor partijen als FPÖ en SVP, voor Wilders en zelfs voor de moed van een aantal mensen van de BNP en voor nog vele anderen, maar ik hou me bezig met politiek in Vlaanderen. Punt.

Dat neemt niet weg dat het vorige zondag een interessant weerzien werd met Carl Lang en met vele tientallen (in totaal zo'n 400) oude bekenden, ex-kaders en parlementsleden van het Front National: Martine Lehideux, Bernard Antony, Fernand le Rachinel en vele anderen. Ook aanwezig, in een geest van samenwerking en verzoening, Annick Martin van de MNR (de partij van Mégret) en de Elzasser Robert Spieler van de NDP, beiden eerdere afsplitsingen van het Front National. En voor mij persoonlijk werd het vooral een weerzien met mijn goede kameraad Makis Voridis, parlementslid voor de LAOS-partij in Griekenland en recent zeer succesvol herverkozen. Makis Voridis was, toen we mekaar ruim twintig jaar geleden leerden kennen, jongerenvoorzitter van de rechtse EPEN-partij in Griekenland. Hij bouwde noodgedwongen een carrière uit buiten de politiek (in 2007 werd hij voor het eerst verkozen) maar we zijn altijd vrienden gebleven.

Een aangename dag onder vrienden dus, ook al denken we bijlange niet over alles hetzelfde. Maar toch...

Het Franse Front National, in 1984 met 10% van de stemmen de eerste rechts-nationale partij van betekenis in Europa, ligt op apegapen; ten onder gegaan aan interne ruzies, aan de weigering zich aan te passen aan een veranderende maatschappij, en last but not least aan een leider die alle potentiële opvolging (behalve zijn eigen dochter) een kopje kleiner maakte. De nieuwe partij van Carl Lang is een moedig initiatief... maar de kansen op succes zijn wel erg klein, zeker op korte of zelfs middellange termijn.

En zo hebben we alvast een voorbeeld van hoe het niet moet, dat is ook al wat.

Het weekblad P-Magazine pakte gisteren uit met "360.000 euro opstappremie voor 4 jaar werk", een stukje over de riante vergoedingen die moraalridder Louis Michel de komende drie jaren opstrijkt nu hij zijn zitje in de Europese Commissie omruilde voor eentje in het Europees Parlement. P-Magazine haalde de informatie uit het antwoord op één van mijn parlementaire vragen (zie deze blog 7 oktober) en was zo fair dat ook te vermelden, waarvoor dank. Vandaag nemen een aantal kranten en nieuwssites het nieuwsje over. Voor alle duidelijkheid: die vergoeding van 9.969 euro per maand krijgt Michel bovenop zijn wedde als Europees Parlementslid.

Inmiddels zijn we met een nieuw dossier bezig: de Europese politieke partijen en de Europese politieke stichtingen. We beschikken nog maar over zeer fragmentaire gegevens en moeten vechten voor elk stukje informatie, maar het staat nu reeds vast dat we met onze lastige vragen op een goudader aan het boren zijn: vele tientallen miljoenen euro worden versast naar schimmige Europese stichtingen die door niets of niemand gecontroleerd worden. En nogal wat "Belgen" spelen een rol in dat zoveelste vetpottenverhaal. U hoort er nog van.

En ook op de werktafel: een nieuwe versie van onze brochure "kostprijs van de EU". Zeer binnenkort bewijzen we zwart op wit, ontegensprekelijk en aangepast aan de meest recente cijfergegevens dat de Vlamingen van àlle Europeanen de grootste netto-betalers aan het budget van de Europese Unie zijn. We hebben dus recht om te weten waar onze centen naartoe gaan.

P.S. Het parlementslid gaat met de eer lopen, maar ere wie ere toekomt: het zijn in de eerste plaats de Europese fractiemedewerkers Dirk Crols en Rob Verreycken (geschoold bij de vakbondscel van Marie-Rose) die in deze dossiers het graafwerk doen... dat mag ook wel eens gezegd worden.

Gisteren werd in het Europees Parlement gestemd over de resolutie "Berlusconi", een initiatief van Italiaanse socialisten en communisten die mordicus de Italiaanse premier aan de Euroschandpaal wilden nagelen (zie deze blog 9 oktober jl). Het ging zogezegd om de "vrijheid van informatie in Italië", een land nota bene waar wellicht de breedste opiniewaaier van heel de Europese Unie in de grote media aan bod kan komen. Bovendien kan men zich de vraag stellen of het wel aan de EU ligt om zich te bemoeien met de interne keuken van een - vanzelfsprekend - democratische lidstaat; ooit van "subsidiariteit" gehoord?

Omdat Europees links er een hoogdag van de politieke correctheid wou van maken, werd het stemuur gisteren vrijgehouden voor enkel de resoluties over Italië; een bij mijn weten nog nooit eerder gebruikte procedure. Het liep echter niet als verwacht. De gematigde resoluties van rechts werden weliswaar weggestemd, maar bij de eindstemming over hun eigen gemeenschappelijke linkse resolutie (groenen, socialisten, communisten én liberalen)  bleken ze voor één keer nipt geen meerderheid te hebben; bij de laatste stemming was het zelfs 338 voor en 338 tegen, dus verworpen bij gelijkheid van stemmen. Nooit eerder gezien in het Europees Parlement: zegezeker progressief en links Europa bijt in het zand. De geplande feestjes werden afgezegd, de kurken bleven op de champagneflessen.

Een nederlaag voor links, en zeker ook een persoonlijke nederlaag voor Guy Verhofstadt die ("zijn" liberale fractie helemaal het links-progressieve kamp insturend) zich fel had geëngageerd in deze zaak tegen Berlusconi, en nu moet vaststellen een flink aantal dissidenten in eigen liberale rangen te tellen. We hebben de voorbije week trouwens flink wat informatie verspreid over de manier waarop Verhofstadt en de VLD in Vlaanderen kritische journalisten aanpakte...

En de Vlaamse Europarlementsleden? Daar valt vooral het stemgedrag van NVA'ster Frieda Brepoels (inmiddels lid van de extreemlinkse groene fractie) op: links, linkser, linkst. Amendementen die bijvoorbeeld wezen op de problemen in andere Europese lidstaten (Duitsland waar de SPD meerderheidsaandelen heeft in heel wat mediaondernemingen, Portugal waar de socialisten journalisten onder druk zetten) werden door haar systematisch mee weggestemd, alle extreem-linkse amendementen door haar gesteund, en ook bij de eindstemming stemde ze mee met links. Voor wat de Vlamingen betreft was het dus "rechts" (Vlaams Belang, LDD, CD&V) tegen "links" (SPA, Groen, NVA en Verhofstadt-VLD). 't Is maar dat U het weet.

Zo hoort U het ook eens van iemand anders. Joseph Daul, de brave voorzitter van de christendemocratische fractie in het Europees Parlement, ventileerde onlangs zijn verontwaardiging over de criminaliteit in Brussel en over het lakse optreden van gerecht en politie. Daul kwam op voor een vrouwelijke collega, Angelica Niebler, die kort geleden bij het verlaten van het Europees Parlement te Brussel werd aangevallen, tegen de grond geslagen en beroofd van geld, gsm en papieren. Dagelijkse kost voor véle slachtoffers in Brussel, elke dag opnieuw. En véél minder in de buurt van het Europees Parlement (bewaakt door politie,camera's en privé-veiligheidsdiensten op kosten van de belastingbetaler) dan elders. Maar Daul had het over drie ernstige incidenten op korte tijd en zegde onder meer vast te stellen dat de politie zelfs na anderhalf uur nog steeds niet ter plaatse gekomen was. "De veiligheid in derze stad is niet verzekerd" besloot de fractieleider, onder luid applaus van zijn fractie - waarin ook de CD&V zetelt.

Goed om vast te stellen dat de CD&V fractie aanklaagt dat de Belgische regering (met een CD&V minister van Justitie) en de Brusselse overheden (met CD&V in de regering) de veiligheid in de hoofdstad niet kunnen of niet willen herstellen. 

Het loont trouwens de moeite om het filmpje van de tussenkomst van Daul in het Europees Parlement aandachtig te bekijken. Vooral de reactie van Guy Verhofstadt, mee in beeld, is ontluisterend. Zodra hij begrijpt waarover Daul het heeft, lacht Verhofstadt de man vierkant uit...

De beelden zijn te bekijken op www.vlaamsbelang.eu.

Het was te verwachten dat de Franse Minister van Cultuur Fréderic Mitterrand (zie deze blog 8-10-2009) ook in ons land wat verdedigers zou vinden. Die linkse - maar in de portefeuille zéér rechtse -zelfbenoemde cultuurpausen beschermen mekaar ook. "De Standaard" schrijft vandaag: "Nu maken Mitterrands politieke tegenstanders gretig een amalgaam van homoseksualiteit, sekstoerisme en pedofilie om de minister tot aftreden te dwingen". Vanzelfsprekend vermijdt men daarbij de geschriften van Mitterrand zelf te citeren. Daaruit blijkt immers zonneklaar dat er géén amalgaam gemaakt wordt en dat het gaat over een zelfverklaarde sekstoerist met een voorkeur voor zéér jonge mannelijke seksslaven ("des gosses", "jeunes garçons"). Een pervert die bovendien als minister in functie zegt geschokt te zijn ("Je suis indigné, révolté, scandalisé!") door de aanhouding van de veroordeelde pedofiele verkrachter Polanski.

De Franse site www.marianne2.fr brengt trouwens het verhaal dat Fréderic Mitterrand in maart jl. persoonlijk en schriftelijk tussenkwam bij de voorzitter van een rechtbank op het Franse eiland la Réunion ten gunste van 2 gewelddadige verkrachters die een 16-jarig meisje onder bedreiging van messen hadden misbruikt. Mitterrand had het in zijn brief over de goede moraliteit van de ouders van één van de daders, over de jammerlijke "misstap" die ze hadden begaan, én dat hij de daders (wel te verstaan: bij een lichte straf...) kon helpen met een stageplaats bij de cultuurdiensten van de Franse staat in Rome. Verkrachters aller landen: allen naar de Villa Médicis in Rome. Zijn wij de enigen om te denken dat heel die zaak uren in de wind stinkt? Of is dit weer een "amalgaam"?

Rechtstreekse link: http://www.youtube.com/watch?v=qyb9aIBwrug

In Frankrijk is nogal wat heisa ontstaan na de tussenkomst van de minister van cultuur Fréderic Mitterrand (neef van de voormalige socialistische president maar nu minister in de centrum-rechtse regering onder Sarkozy) ten voordele van Roman Polanski. Zoals men weet werd de beroemde Pools-Frans-Joodse filmregisseur Polanski kortgeleden in Zürich aangehouden omdat hij in de Verenigde Staten sedert ruim dertig jaar op de "wanted-list" staat wegens pedofilie. Polanski verkrachtte destijds een 13-jarig meisje, en bekende tijdens het onderzoek dat hij welk degelijk op de hoogte was van haar jonge leeftijd toen hij haar gruwelijk (ik bespaar U de details) verkrachtte. In 1997 zou hij het slachtoffer trouwens zo'n 600.000 dollar betaald hebben om haar klacht in te trekken.

Het spreekt vanzelf dat de linkse intelligentsia in het geweer zou komen om Polanski te verdedigen. Bij ons ligt dat gelukkig wat gevoeliger, wellicht omdat de zaak Dutroux vele mensen wakker geschud heeft. Maar in Frankrijk was het de Minister van Cultuur himself, Fréderic Mitterrand die zegde geschokt te zijn door de aanhouding van Polanski en diens onmiddellijke vrijlating eiste.

Inmiddels weten we waarom. Hoewel de Franse pers de hele zaak tot nu toe zoveel mogelijk doodzwijgt, blijkt Fréderic Mitterrand zélf ook een pedofiel te zijn. Hierna een paar citaten uit zijn autobiografie "La mauvaise vie":

"Ik betaalde voor jongentjes.Natuurlijk had ik wel gelezen over de handel in jongens hier. De algemene miserie, de drugsproblemen, de ziektes. Maar dat hield me niet tegen om terug te komen. Deze rituele ontmoetingen met jonge mannen, deze slavenmarkten, wonden me geweldig op."

"Men zou kunnen zeggen dat zo'n spektakel moreel abominabel is, maar ik genoot er ervan. De veelheid van jonge, onmiddellijk beschikbare jongens windt me op en ik hoef me niet in te houden of te verbergen."

Het is opvallend hoe discreet de Franse pers hier tot nu toe over blijft. Toen Marine Le Pen eergisteren bovenstaande citaten tijdens een rechtstreekse TV-uitzending ("Mots croisés" op France 2) voorlas, viel even stilte bij de andere aanwezigen - maar de heruitzendingen van het programma werden inmiddels gecensureerd...

Er zijn trouwens nog wel wat andere linkse coryfeeën in hetzelfde bedje ziek. Het is zeker mijn collega-Europarlementslid Daniël Cohn-Bendit niet die me zal tegenspreken. Het strafste is trouwens dat die zieke geesten dit schaamteloos in hun autobiografieën optekenen, alsof ze er trots op zijn. Misschien zijn ze dat trouwens ook wel.

U heeft het al begrepen. Van mij mag Polanski nog vele maanden in de cel blijven. Of staan de supperrijken boven de wet? Of mogen de zogenaamd cultureel begaafden zonder straf kinderen misbruiken?

En er is iets fundamenteel verkeerd met een land dat een oude viezerik als Fréderic Mitterrand tot minister van cultuur benoemt.